Helder | deel 3

Grandma

Klik op de foto voor een
vermelding van de copyrights

Taal:Taal
Views:4312
Ingevoerd:
Geplaatst door:
Bron:Earth Matters

Gekoppelde categorieen
Gezondheid, Bewustzijn

(Earth Matters | door Isabelle Hofstra) ‘Ik weet het weer’ riep hij ineens.’ Ze wonen aan de Stationsweg! In Oud Zuid’.

[klik hier voor deel 1 en hier voor deel 2]

Hij haalde een plattegrond tevoorschijn en liet hen zien waar het lag.’ Maar ja’ zei hij toen op spijtige toon’ Ik weet geen nummer’. 

Margreet en Lonneke keken elkaar aan en bijna tegelijk zeiden ze:’ Internet’.

Lonneke stelde voor om te googlen op ‘poppen verzamelingen ‘ dan de straatnaam. ‘Komt u dan maar even mee naar mijn kantoortje’ zei de man.

Ze kwamen terecht in een piepklein, zeer rommelig kamertje. Te midden van alle rotzooi  stond een laptop. Hij begon te zoeken en ze keken beiden over zijn schouder mee. Toen hij uiteindelijk porseleinen poppen had ingetypt en het adres, kwam er een naam te voorschijn: Frederiks. Daarna zocht hij deze naam op in het telefoonboek en vond zowaar een telefoonnummer.

Margreet pakte haar mobiel en begon het nummer in te toetsen. Toen ze iemand aan de lijn kreeg hoorde Lonneke haar het hele verhaal vertellen. Met alle ins en outs. ‘Ik wil hem graag terug kopen. Ja, hij heeft veel waarde voor ons en wel heel speciaal voor mijn moeder. Oh, dat is veel geld ja. Goed ik koop hem terug voor 180,-. Kunnen we zo meteen langs komen?’

‘Nou daar verdient ze dan dik op’ zei de antiek handelaar. ‘ Ik herinner me dat ik hem voor 120,- verkocht heb’.

Margreet wuifde het bezwaar weg. ‘ Maakt me niets uit. We hebben hem. Jeetje wat een wonder’.

Met een oude plattegrond in handen reden ze naar de Stationsweg 174. Ze pinden onderweg het bedrag.

Even later stonden ze voor een statig huis uit de jaren 30. Nadat ze aangebeld hadden ging de deur open en een keurige dame verwelkomde hun.’ Kom verder’, zei ze ‘Ik ben Liese Frederiks.  Ze liepen de gang in.

Toen ze de kamer ingingen zagen ze tientallen poppen uitgestald. Liese liep kordaat naar een hoek, pakte een pop van vensterbank en reikte hem Margreet aan. Lonneke had de foto van oma’s pop in haar tas. Ze diepte hem op en ze vergeleken de foto met het origineel. ‘ Dat is hem’ zeiden ze beiden. Liese knikte. ‘ Het moet wel een bijzondere pop zijn’ zei ze. ‘ In ieder geval is hij veel zwaarder dan de andere poppen.’

Ondertussen had Margreet het geld gepakt en gaf het aan Liese.’ Hartelijk dank dat we hem mochten terug kopen, Mevrouw Frederiks. Inderdaad, hij betekent veel voor mijn moeder. We gaan haar morgen blij maken. Heel erg bedankt!’.

Lonneke kon niet wachten en was het liefst direct naar oma geracet. Maar ze spraken af dat morgen te doen. Na schooltijd zou Lonneke naar huis fietsen en dan zouden ze samen met de auto gaan.

Lonneke kon moeilijk haar hoofd bij haar schoolwerk houden. Toen eindelijk de bel ging spurtte ze naar huis.

Samen liepen ze Lindestijn binnen. De pop zat in een grote tas. Oma zat te dutten in de stoel op haar kamer. Een onaangeroerd kopje thee stond naast haar. Ze schrok een beetje wakker toen Lonneke haar een kus gaf. ‘Dag mam’ zei Margreet’ zat u lekker te dutten?’ Oma knikte, ging rechtop zitten en nam een slokje van haar thee.

‘We hebben iets moois voor u meegenomen’ zei Lonneke. Margreet ritste de tas open en pakte de pop eruit. Ze gaf hem aan haar moeder. Lonneke keek gespannen naar haar oma, die een kreet slaakte en ‘mijn pop’ riep. Haar ogen keken plotseling helder. Ze stond op uit haar stoel, drukte de pop tegen haar boezem en liep naar een kastje. Met één hand trok ze de la open en haalde er een schaar uit. Voordat ze het in de gaten hadden, kleedde oma de pop uit. Daarna legde ze de pop op de buik en met de schaar maakte ze een opening aan de achterzijde. Tot hun grote verbijstering haalde oma er een rol papiergeld uit. Guldens. Maar ook een klein zakje en toen ze het omkeerde rolden de kleine diamantjes alle kanten uit. Vervolgens rinkelden er twee gouden ringen op de tafel en een gouden horloge. Tot slot kwam er een brief tevoorschijn. Oma gaf hem aan Margreet.

Met prachtige krulletters stond er:

‘Lieve Mienie, je was een dochter voor ons. Nu we niet weten hoe onze toekomst eruit gaat zien in deze oorlog, geven we deze pop aan jou, met daarin verscholen een stuk van ons kapitaal. Hopelijk kun je het voor ons bewaren en zien we elkaar terug. Familie Meijer’.

Oma ging weer zitten. Ze keek hen triomfantelijk aan. Lonneke en Margreet staarden gebiologeerd naar 1000 gulden in papiergeld, naar de diamantjes en de sieraden. ‘Wel heb ik ooit’ zei Margreet. Het ging dus niet om de pop, maar door de pop van die andere mevrouw kreeg oma ineens een helder moment. En wij maar denken dat het om de pop ging.

‘ Ik moet even zitten, mijn knieën knikken.’ zei Margreet. Ze staarde naar de vondst. ‘Vandaar dat de pop zo zwaar was’ zei ze ineens Lonneke aankijkend. Deze knikte.

Ze waren zo bezig, dat ze niet gemerkt hadden dat oma alweer in slaap was gesukkeld. Ze zag er ontspannen uit alsof ze zei: ‘ Dit moest nog gebeuren, nu heb ik rust’.

Lonneke kleedde de pop weer aan en zette hem op een tafeltje. Margreet veegde alle kleinoden bij elkaar en deed ze in haar handtas. Ze keken nog even naar oma, die diep lag te slapen. Ze snurkte zelfs een beetje.

Stilletjes vertrokken ze, elk met hun eigen gedachten.

Thuis gekomen belde Margreet direct oom Jochem en legde hem uit wat er gebeurd was. De bulderende lach van oom Jochem kon Lonneke aan het eind van de kamer horen. Toen Margreet echter:’ En nu?’ zei, bleef het stil aan de andere kant van de lijn. ‘Bij mijn weten is de hele familie Meijer afgevoerd in de oorlog en is er niemand terug gekeerd. Maar dat kun je via het gemeentearchief wel achterhalen’ zei hij.

In de weken erna werd duidelijk dat er geen levende familieleden meer waren van de Meijers. Het voelde raar om het kapitaal van hen in huis te hebben, vooral de sieraden met inscriptie, zo persoonlijk. Het geld konden ze uiteindelijk wisselen en ze hadden besloten er een reisje van te maken met z’n vieren.

Lonneke bezocht oma trouw, maar het kaarsje ging langzaam doven. Het maakte haar down.

Ze was net op woensdagmiddag geweest en oma had voor het eerst weer eens echt geglimlacht naar haar. De vrijdag erna had ze een onbestemd gevoel. Iets dreef haar naar de Lindenstijn.

De portier begroette haar vrolijk en meneer Muis klampte haar aan en vroeg of ze zin had om mee te gaan met de bus.’ Maar waar gaan we dan heen?’ vroeg Lonneke, het spel meespelend.’ Naar een buitengewone expositie’ antwoordde meneer Muis. ‘In dat geval ga ik graag mee. Als u vast naar de bushalte loopt, dan kom ik zo’ zei ze en hij keek opgetogen.

Toen ze de kamer van oma inkwam was deze helemaal in het duister gehuld. Ze zag dat oma lekker lag te slapen in haar leunstoel. Ze deed wat lichten aan en zette vast theewater op. Oma zou zo wakker worden en dan dronken ze gezamenlijk een lekker kopje thee.

Ineens stond haar hart stil. Ze keek nog eens goed. De mond van oma was een klein beetje open, haar hoofd lag een beetje scheef. Met bonzend hart schuifelde ze voetje voor voetje richting de stoel. ‘Oma’,  zei ze heel zachtjes.

Toen besefte ze met een schok dat oma geen antwoord meer zou geven. Oma was er niet meer. Trillend knielde ze bij de stoel neer, pakte voorzichtig oma’s handen, die al koud waren geworden. Ze voelde ineens een stuk rust over haar heenkomen. ‘ Dag liefste oma’ zei ze, ‘vaarwel. Ik weet dat je altijd over mij zult waken. Ik zal je nooit vergeten’.

Ze bezegelde haar woorden met een kus.

Bron: earth-matters.nl


Geplaatst door Isabelle Hofstra

Isabelle Hofstra

In 1992 kreeg ik van iemand het boek : ‘Luisteren naar kinderen ‘van Thomas Gordon. Ik was direct gefascineerd door de praktische benadering die hij heeft naar communicatie en omgang met kinderen.

Balans in de relatie ontstaat door de grondtoon van deze methodiek: ik ben belangrijk, jij bent belangrijk...


Bekijk alle artikelen en de volledige beschrijving van Isabelle Hofstra



Laatste artikelen in deze categorie


Lees alle artikelen in deze categorie


Dit artikel delen





Print artikelArtikel als PDF

Tip iemand over dit artikel:


Quote

Ter uwer informatie zou ik u graag een vraag willen stellen.

Samuel Goldwyn, Amerikaans filmproducent











Bij de verkeerde Earth Matters belandt? Klik op onderstaand logo om naar Earth Events te gaan.