Helder | deel 2

Dementie

Klik op de foto voor een
vermelding van de copyrights

Taal:Taal
Views:3696
Ingevoerd:
Geplaatst door:
Bron:Earth Matters

Gekoppelde categorieen
Gezondheid, Bewustzijn

(Earth Matters | door Isabelle Hofstra | klik hier voor deel 1) Het lukte Lonneke vanwege haar tentamenweek twee weken niet om oma te bezoeken. Haar moeder ging ook bijna iedere week en zo hield Lonneke in de gaten hoe of het ging.

Na een lastig tentamen Duits lag ze landerig op de bank toen de telefoon ging.

‘Met Lonneke de Ruiter’ nam ze de telefoon aan.’Met Ada van Loon van Lindenstijn. Ik ben op zoek naar je moeder Is ze toevallig thuis?’ Lonneke voelde instinctief dat er wat was.’ Helaas, nee, ze is aan het werk. Maar u kunt het gerust met mij bespreken hoor, ik bezoek oma het vaakst’.  Er was even een lichte aarzeling aan de andere kant van de lijn. ‘Tja, uh’ hoorde ze Ada zeggen.’ Je oma is sinds een paar dagen erg boos en zelfs wat agressief. We hebben geen idee wat er aan de hand is eigenlijk’ ‘Boos?’ vroeg Lonneke verbaasd.’ Hoe bedoelt u dat?’ ‘ Zo ineens begon ze te schreeuwen toen Mevrouw Woltjer in de huiskamer verscheen. Ze had een pop bij zich. Ze heeft de pop afgepakt en is er mee weggelopen. Toen we ingeschakeld werden vonden we haar in haar eigen kamer. Ze had de hele pop geruïneerd.

Lonneke wist niet wat ze hoorde. Haar oma? Ze kende haar als de liefste , zachtste vrouw van heel Nederland. ‘ Het kan hè, ’ vervolgde Ada haar verhaal. Ik bedoel zo’n omslag, dat zie je vaker bij dementie. Dan zitten we duidelijk in een andere fase’. ‘En nu?’ vroeg Lonneke. ‘ Ik bel om het te melden. Misschien dat jij of je moeder eens met haar kan praten. Er is vast een reden, maar wij komen er niet achter’ Lonneke beloofde zo snel mogelijk te komen.’ Ik heb een hele nauwe band met oma, ik kom er misschien wel achter’ legde ze uit.

Het hield haar in de ban; oma agressief. Niet te geloven, wat kon je dan veranderen.

Aan tafel vertelde ze van het gesprek. Margreet, Lonneke’s moeder, was net als zij stomverbaasd.’ Zo ken ik mijn moeder niet’ zei Margreet.

Die zaterdag fietste ze naar Lindenstijn. Oma zat in de stoel te dutten. Heel zachtjes ging Lonneke naast haar zitten en pakte haar hand. Ineens gingen de ogen van oma open.’Pop’ zei ze toen.

‘ Dag oma’ zei Lonneke vrolijk.’ Hoe is het met u vandaag?’ Oma ging wat rechterop zitten, begon aan de knopen van haar vest te frutselen en keek Lonneke met doffe ogen aan. Er ging een steek door het hart van Lonneke. ‘Ze glijdt weg’ dacht ze. ‘ Ik raak haar kwijt’. Ze had de neiging om te gaan huilen, maar vermande zich. Het had geen zin, ze wist dat het ging komen. Maar zo snel al, daar was ze eerlijk gezegd niet op voorbreid.

Zo zaten ze samen hand in hand. ‘ Pop hebben’ zei oma toen opnieuw. ‘ Welke pop oma. Hebt u vroeger een pop gehad?’ Oma’s ogen lichten op. Ze begon zich los te wurmen van Lonneke en probeerde op te staan. ‘Vertel eens van uw pop. Speelde u daarmee toen u klein was?’ Ineens pakte oma haar hand en trok haar mee de gang op. Lonneke struikelde bijna. Op de gang liep oma richting een kamer. Het was de kamer van mevrouw Woltjer. Het stond op een bordje dat naast de deur hing. De deur stond wagenwijd open en mevrouw Woltjer zat op een stoel. Toen ze voorzichtig binnen kwamen begon mevrouw Woltjer te schreeuwen.’ Nee! Nee! Niet doen die pop is van mij!’.

Lonneke bedacht zich niet en trok oma weer mee de gang op.’ Oma, dat is niet uw pop. Had u soms een pop die daarop leek?’

Een verpleegkundige die Lonneke nog nooit gezien had kwam aangesneld.’ U mag niet meer in de kamer van mevrouw Woltjer komen’ berispte ze haar. Ze nam oma kordaat bij de hand en leidde haar naar haar kamer.

Zo kwamen ze geen klap verder. Oma was verdrietig en boos, dat zag Lonneke aan haar ogen. Wat was er in vredesnaam met die pop. Hoe kon ze daar achter komen?

Toen ze afscheid nam had oma weer die glazige blik, alsof ze ver weg was. Lonneke fietste verdrietig naar huis, gooide haar fiets in de schuur en huilde tranen met tuiten. Zo trof Margreet haar aan. ‘ Lieverd, wat is er gebeurd?’

Het verhaal kwam er met horten en stoten uit. De frustratie, de afgang.

Later die avond kwam Margreet met het idee eens oude albums op te zoeken. Die lagen op zolder. Misschien dat ze een foto konden vinden. Die konden ze dan aan oma geven. Zou dat rust kunnen geven?.

De zondag erop togen ze met de vlizotrap naar de zolderverdieping. Het stond er vol spullen. Lonneke ontdekte de kinderwagen waar ze in gelegen had.

Het was een heel gezoek naar de oude albums. Uiteindelijk vonden ze de doos waar de fotoalbums in zaten en namen ze die mee naar beneden.

Oude kiekjes, vergeeld soms met taferelen die Lonneke niets zeiden.

Het derde album was raak: oma stond pontificaal met een oude poppenwagen met pop vooraan op een familiefoto. “Hebbes’ riep Margreet. ‘ Dit zal hem zijn!’

De volgende dag nam Lonneke het album mee naar school, want na schooltijd was ze van plan langs oma te gaan.

De concentratie die dag op school liet te wensen over. Ze moest steeds aan de foto denken en hoe oma zou reageren. In de les Frans reageerde de lerares verstoord:’ Lonneke, je bent er met je gedachten niet bij! Verliefd?, ’ vroeg ze olijk. Lonneke kleurde rood in haar hals. Ze haar ogen neer. Er klonk gelach in de klas en ze baalde als een stekker.

Na school wist ze niet hoe snel ze naar de Lindenstijn moest fietsen. Buiten adem kwam ze aan, haar tas tegen zich aangeklemd alsof de honderdduizend erin zat.

Oma zat in de huiskamer achter een kopje thee. Ze glimlachte toen ze Lonneke ontwaarde. Na een kus pakte Lonneke het fotoboek. ‘ Kijk eens oma wat ik heb gevonden op zolder, oude foto’s van toen u klein was’.

Oma pakte het boek aan en legde het voorzichtig op tafel. Ze begon te bladeren en slaakte een zucht bij de herinneringen. Toen ze de bladzijde omsloeg waar ze met de poppenwagen op stond, begon ze vreemde klanken uit te stoten. Ze stond op, wees vervolgens omlaag naar de foto en riep: ‘Pop, daar, mijn pop’ .

‘Dus die bedoelde u oma. Dat was vast uw enige pop’. Oma begon te huilen. ‘ ‘Hebben, mijn pop’ snikte ze. Lonneke sloeg troostend een arm om haar heen.

‘Wat jammer dat die pop er niet meer is oma. U zou hem graag terug willen hebben hè’.

Vanaf dat moment kwam de glazige blik weer in haar oma’s ogen en kon ze geen echt contact meer met haar krijgen. Het deprimeerde Lonneke enorm en verdrietig fietste ze richting huis.

De weken erna ging oma steeds verder achteruit. Ze bezochten haar vaker en probeerden nog van alles, maar ze reageerde bijna nergens meer op.

De mentor van school belde met Margreet dat de resultaten van Lonneke achteruit gingen en of daar een reden voor was. Margreet legde de situatie uit.

Op een dag bedacht Margreet dat het misschien zin had om oom Jochem, de broer van oma, eens te vragen of hij zich iets herinnerde van een pop. Je wist maar nooit. Ze besloot Lonneke er niet in te betrekken, want het zou vast op niets uitlopen.

Oom Jochem woonde in Amsterdam en was drie jaar ouder dan haar moeder. Toen ze hem aan de lijn kreeg reageerde hij verbaasd. ‘Een pop?’ zei hij. ‘Geen idee, ik speelde niet met poppen’ en hij barste in lachen uit. Het gesprek duurde maar kort, want hij kon zich de pop niet herinneren.

Het was een week later dat Lonneke oom Jochem aan de lijn kreeg. Hij vroeg naar Margreet.’ Mama is naar oma’ zei ze’ kan ik een boodschap doorgeven?’

‘Ja’ zei hij’ zeg maar dat ik weet over welke pop ze het waarschijnlijk heeft’. ‘Wat zegt u nu oom Jochem, wat weet u wan een pop?’ antwoordde Lonneke adrem. ‘O, weet jij er dan ook van?’vroeg hij.’ Zeker, ik heb een foto gevonden en daarna werd oma heel verdrietig en boos’.

‘Ze heeft de pop van de bovenburen gekregen. In de oorlog. We hadden Joden boven ons wonen. Vlak voor de razzia’s begonnen kwamen ze de pop brengen. Je oma mocht hem hebben. Dat is wat ik me ineens herinnerde’ zei oom Jochem.

‘Maar waar is die pop gebleven?’ vroeg Lonneke. Het was even stil.

‘Tja’ zei oom Jochem, ‘misschien nog wel ergens op de zolder van de Jacob Obrechtstraat, je weet maar nooit’. ‘Woonde u daar dan in de oorlog?’ vroeg Lonneke. ‘Wis en zeker meisje’ zei oom Jochem.’Het huis is lang in de familie geweest, maar enkele jaren gelden verkocht’.

Toen Margreet thuis kwam en het verhaal hoorde, besloten ze eens te gaan uitzoeken wie er nu woonde.

Bron: earth-matters.nl


Geplaatst door Isabelle Hofstra

Isabelle Hofstra

In 1992 kreeg ik van iemand het boek : ‘Luisteren naar kinderen ‘van Thomas Gordon. Ik was direct gefascineerd door de praktische benadering die hij heeft naar communicatie en omgang met kinderen.

Balans in de relatie ontstaat door de grondtoon van deze methodiek: ik ben belangrijk, jij bent belangrijk...


Bekijk alle artikelen en de volledige beschrijving van Isabelle Hofstra



Laatste artikelen in deze categorie


Lees alle artikelen in deze categorie


Dit artikel delen





Print artikelArtikel als PDF

Tip iemand over dit artikel:


Quote

Happiness is an inside job.

William Arthur Ward











Bij de verkeerde Earth Matters belandt? Klik op onderstaand logo om naar Earth Events te gaan.