Dansen op Ruïnes

Ananya Dance Festival

Klik op de foto voor een
vermelding van de copyrights

Taal:Taal
Views:3936
Ingevoerd:
Geplaatst door:
Bron:Studio Lef Lily

Gekoppelde categorieen
Dans, Bewustzijn

We kennen allemaal de vele ruïnes die ons herinneren aan vervlogen tijden van rijkdom, kracht en glorie. We bekijken het hoopje stenen dat is overgebleven van het onwankelbaar, sterk en glorierijk verleden. We stellen ons voor hoe het geweest moet zijn om in die tijd te leven, toen, aan het hof en in het kasteel. We weten dat het een ruïne is van iets wat ooit sterk was, bezield, vol leven.

Maar als we nou naar binnen kijken, op die psychische plaats in onszelf en alleen maar ruïnes zien? Van horizon tot horizon niets anders zien dan bouwvallen, ruïnes en vergane glorie? Stel je voor dat dat de plek is waar je nog steeds leeft, waar je iets op probeert te bouwen. Je kunt geen mens meer vinden, omdat alle helden immers allang geleden vertrokken zijn. Iets in ons houdt ons vast daar op die plek van vergane dromen.

Daad van schoonheid.

Het is een daad van grote schoonheid en kracht als we ons weten los te maken van die doodse plaats waar niets meer leeft en groeit en we als een schim van onze ware zelf leven. Het is een daad die niet onderschat mag worden, of je er nu alleen of met behulp van anderen uit komt. Maar zoals wel het geval is bij uiterlijke ruïnes die ooit sterk en glorierijk waren, is het met de psychische ruïnes meestal anders gegaan. Het zijn onze vervlogen dromen, verloren hoop, alle dingen, contacten, relaties die zijn opgebouwd maar al vervielen tot ruïnes voordat ze zelfs maar afgemaakt waren, werkelijk stonden en glorie kenden. Tijdens het bouwen van die kastelen en hofjes werden we zo overvallen door angsten, onzekerheden, twijfels, verlies van mensen of gunstige omstandigheden, dat het lef om het te vervolmaken ons ontbrak. Maar meestal was het bouwwerk zo vol betekenis voor ons, dat we ons er niet toe kunnen zetten die plaats te verlaten en opnieuw te beginnen. Op een nieuwe plaats met meer voeding, meer water, meer support en veel meer mogelijkheden.

De erepalm.

Als je zo leeft, in een omgeving vol ruïnes, vol vervallen dromen, onafgemaakte projecten, afgebroken relaties, onopgeloste kwesties of ruzies, is het alsof je in een spookhuis woont of op een kerkhof leeft. Het wemelt er van de lege omhulsels en de niet ter ruste gelegde geesten in onze psyche. En toch is er iets aan dat soort plaatsen dat ons vasthoudt, waar we aan vastkleven alsof het ons verloren kind is. We blijven er maar zitten en treuren om dat wat vergaan is, angstig, wanhopig, ons afvragend wat we verkeerd hebben gedaan en waar het misgelopen is. Je kunt niet bouwen op vervallen ruïnes.

Je hebt nieuwe grond nodig, een goede, vruchtbare basis zonder oud afval en rotzooi in je psyche. Het is heel, heel moeilijk om het kerkhof te verlaten. Het is heel, heel moeilijk de weg te vinden uit het spookhuis, de doolhof van je psyche. Niets is zo bindend als mislukking en onafgemaakte zaken. Als je in staat bent je weg te slepen uit die hel, weet dan dat je de titel van held waard bent. Weet dan dat je de moed hebt gevonden ondanks de dood, ondanks mislukkingen en vernederingen, weer te geloven in het goede. Het maakt niet uit hoe je er gekomen bent, of het kruipend, huilend, vechtend, scheldend, stil of heel gewoontjes eraan toeging. Als je dit psychische kerkhof maar verlaat. Dan verdien je met recht de erepalm.

Bloemblaadjes van Gene Zijde.

Tijdens het proces van je weg vinden uit het kerkhof van vervlogen dromen en onafgemaakte projecten, zijn er richtingaanwijzers en andere tekenen van gene zijde die je bij kunnen staan. Dus probeer werkelijk oplettend te zijn, hoe vast je ook zit. Er zijn meer deuren, meer wegen en uitgangen dan je kent. Er zijn elfjes, gidsen en engelen in vermomde vormen die je aanwijzingen en tekenen sturen. Laat die kans om het kerkhof te verlaten en aan je innerlijke demonen te ontsnappen, niet aan je voorbij gaan. Soms zijn de tekenen zo simpel als een witte bloem midden op een donkere doodlopende weg. Soms is het de wind die je ineens lijkt te strelen met een warme aanraking.

Soms is het een hond die je verwelkomt alsof hij je kent. Soms is het een onverwacht bezoek, een toevallige ontmoeting, een helpende hand, een buitenkansje. Soms is het een herinnering aan vroeger waardoor je ineens weer weet wie je bent of waar je van houdt. Laat je hart opnieuw aanraken door die bloemblaadjes die op je pad vallen.

Ankerplaatsen in de tijd.

Ankerplaatsen zijn mensen, plaatsen en situaties waar je even stil kunt houden en uitrusten. Een plaats waar je even thuis kunt komen, waar je bij kunt tanken. Het zijn mensen en plaatsen in tijd en ruimte die je op de een of andere manier vervullen met vrolijke toekomstmuziek en wilde beloften. Ankerplaatsen zijn heel erg belangrijk omdat ze kiertjes zijn in de tijd, vlammen van hoop in donkere tijden, lichtpuntjes in de nacht. Ankerplaatsen laten beelden, gevoelens, symbolen, herinneringen, woorden, geuren en kleuren achter die je vervullen met zachtheid, tederheid, een gevoel welkom, geliefd en bemind te zijn. Ankerplaatsen duiden ook vaak een begin- of eindpunt aan, een overgang van de ene fase in de andere. Het zijn de rode draden in je leven waar je aan vast kunt grijpen als je je houvast in het leven verliest. Het zijn de herinneringen aan momenten waarop je je ware thuisbasis hebt gezien. Het zijn de momenten in je leven dat je je vrij voelde en ieder moment reden had tot vreugde. Ik geloof er heilig in dat deze mensen en momenten het verschil kunnen uitmaken tussen leven en dood, vreugde en verdriet, liefde en wanhoop. Ze zijn als kleine lichtgidsen die ons een eindje de weg wijzen en ons in ecstasy achterlaten.

Dansen op ruïnes.

Leer te dansen op de ruïnes, op alle mislukte ondernemingen, alle spaakgelopen relaties, alle vernederingen, alle vervlogen dromen en zoek daarna een vruchtbare plaats op, waar je stap voor stap een nieuw leven kunt opbouwen. Een leven dat werkelijk zin voor je heeft, een leven, relaties, projecten en contacten waarin je volledig kunt zijn, dingen kunt afmaken waar je aan begonnen bent.

Jezelf bekrachtigen en datgene waar je voor staat en leeft is niet een eenmalig proces. Het moet iedere dag opnieuw gebeuren. Iedere dag is er nieuwe moed voor nodig om de innerlijke demonen te ontstijgen. Weet dat je intentie om te leven, werkelijk te leven en niet half dood te blijven wachten op het leven, het halve werk is en dat je daarmee al erg ver bent. De goden zijn bij je. Omring je met hun gezangen en zing telkens opnieuw het lied dat je bevrijding biedt. Houd je macht vast en breng je kracht ter wereld.


Geplaatst door Lily Maarsingh

Lily Maarsingh

Lily is trainer, coach, dansdocent, schrijfster en therapeut. Zij is o.a. opgeleid in sjamanistische en energetische helingtechnieken, Hawaïaanse lomi-lomi, lichaamswerk, dans en zang / klank. Zo volgde zij o.a. een opleiding aan de Rotterdamse Dansacademie, op het gebied van danstherapie, lichaamsbeweging en dansexpressie...


Bekijk alle artikelen en de volledige beschrijving van Lily Maarsingh



Laatste artikelen in deze categorie


Lees alle artikelen in deze categorie


Dit artikel delen





Print artikelArtikel als PDF

Tip iemand over dit artikel:


Quote

Wanneer de mensen het met me eens zijn, heb ik altijd het gevoel dat ik het bij het verkeerde eind heb.

Oscar Wilde, Brits schrijver











Bij de verkeerde Earth Matters belandt? Klik op onderstaand logo om naar Earth Events te gaan.