Oudzeer

Oudzeer

Klik op de foto voor een
vermelding van de copyrights

Taal:Taal
Views:3881
Ingevoerd:
Geplaatst door:
Bron:Hart tot hart

Gekoppelde categorieen
Bewustzijn

Ze had het huis te koop zien staan toen ze Veerle naar een feestje bracht en in een onbekend stuk van Utrecht fietste. Op de terugweg ging ze er opnieuw langs en was direct verkocht. Het huis van haar dromen.

‘Nu Simon nog enthousiast krijgen’, dacht ze. Dat zou wel een toer worden, want hij hield niet zo van veranderingen. Maar het viel reuze mee toen hij het huis eenmaal gezien had. ‘Je hebt groot gelijk, lieve, zei hij tegen Maike’. ‘Dit is inderdaad een droomhuis’

Voor het zover was dat ze hun huis verkocht hadden en erin konden trekken waren ze een driekwart jaar verder. Ze hadden geluk gehad met de verkoop van hun eigen huis, omdat een collega van Simon een groter huis zocht en heel enthousiast was.

De verhuizing was een klus op zich. Met drie jonge kinderen en hun beider werk was het afzien. Maar toen ze eenmaal zaten begon ze zich direct thuis te voelen. Wat voelde ze zich gelukkig! Materie was altijd al belangrijk voor haar. Dat had ze vroeger ontbeert. Haar vader was een eenvoudige landarbeider geweest en haar moeder had helemaal geen vak geleerd. Het was altijd armoe troef geweest. ‘Zwoegen’, dat was een woord wat haar vader gebruikte. Ze kende hem amper, want hij was er nooit en als hij uitgezakt in de enige luie stoel zat, dan dommelde altijd hij in. Hij werd letterlijk wakker als er gestraft moest worden, want haar moeder haalde er op dat moment altijd haar vader bij. De zin: ‘Denk eraan, ik vertel het je vader’, was een gevleugelde uitspraak van haar.

Haar moeder leefde in een soort fantasiewereld. Dan zei ze tegen Maike’: ‘ Ik ben een hofdame en dit is het paleis waar ik woon’. Maike keek haar dan in stomme verwondering aan. Een boerderij was het, een stinkzooi met een oranje dak. Dan glimlachte haar moeder en ze zag de dromerige blik in haar ogen.

Het waren eenzame momenten vlak onder het slecht geïsoleerde dak. De slaapkamer deelde ze met haar twee zussen. Aan de andere kant van de zolder sliepen de jongens, ook drie in getal.

Nu, met het prachtige huis en de enorme tuin kon ze haar geluk niet op. Ze zou binnenkort eens gaan kennis maken met de buren verderop, die hadden ook drie kinderen en volgens haar vriendin in dezelfde leeftijd. Misschien werden zij en de buren wel vrienden. Konden ze eindeloos barbecueën in de zomer en wijntjes drinken op één van hun terrassen! Wat was het leven goed. Het grote genieten kon beginnen.

Hij sleepte zich voort. Vandaag moest hij naar zijn psychiater, waar hij al drie jaar kwam. Hij zuchtte. ‘Ik schiet er geen flikker mee op’, dacht hij vermoeid. Toch ging hij braaf op pad en zat hij voor de zoveelste keer in de spreekkamer van Dr. Bootsma.

‘Vertel,’ begon Bootsma, toen hij in de relaxstoel had plaats genomen. ‘Ik ben te moe om te vertellen, ‘ zei Rick en hield vervolgens zijn mond. Bootsma keek hem glimlachend aan ‘ Waar waren we gebleven?’, zei hij opgewekt.

Rick sloot zijn ogen en zoefde in gedachten weg. Hij, in een zinken badje in de tuin en zijn moeder die schichtig naar de deur keek of haar man eraan kwam. Plotseling was het schijnbaar zover en griste ze hem eruit, drukte hem tegen zich aan, zodanig dat hij haast geen adem kreeg en hoorde hij de bulderende stem van zijn vader: ‘Jij bemoeit je alleen maar met dat rotjoch van je. Hij heeft verdomme mijn plaats ingenomen.’ Bij de gedachte verbleekte hij en zijn hart ging als een razende tekeer. Ineens was hij weer in het hier en nu en hoorde hij Bootsma zeggen: ‘ Het verleden heeft je helemaal ingepakt, Rick. We gaan uitpakken’. Hij wreef in zijn ogen en ging rechtop zitten. ‘Ik heb er de energie niet voor, dokter, die is schoon op. Thuis moet ik ook nog enigszins functioneren en daar gaat de energie naartoe’.

Hij zonk terug in de stoel en gleed in zijn gedachten weer weg. Sylvia, zijn vrouw verscheen voor zijn ogen. Ze was een mooie vrouw en dat wist ze. Hij probeerde haar zwarte ogen in gedachten te doorgronden. Het lukte niet. Ze had het opgegeven om hem te bereiken. Niet dat anderen dat wisten, nee, maar hij wel. En kon hij het haar kwalijk nemen? Ze was zo teleurgesteld in hem, dat voelde hij gewoon.

Bootsma deed opnieuw een poging om tot hem door te dringen:’ Rick, concentreer je eens op je vader, wat is het eerste woord wat bij je opkomt? ’Hij keek hem glazig aan en het werd stil in de kamer. Verwachtingsvol keek Boostma hem aan: ‘Nou?’, zei hij toen. ‘Beest’, antwoordde Rick en hij gleed weer weg. De angst dat zijn vader binnen kwam als hij in de winter in het grote bad zat. De bulderende stem van zijn vader in de hal beneden:’ Waar heb je dat jong verstopt?’ Hij wist dan niet hoe snel hij uit bad moest komen om in de halkast te duiken. Het rook er muf, maar het was een veilige plaats.

‘Wat was de rol van je moeder Rick, als je jouw vader als een beest ziet? Leed zij ook onder zijn gewelddadigheden?’ Die Bootsma wist ook van geen ophouden. Hij kon wel gillen! ‘Of zijn moeder ook leed?’ Het leven van zijn moeder was een hel.

Hij had er genoeg van, stond op, pakte zijn jas en liep naar de deur. Bootsma schoot vanachter zijn bureau weg en ging voor de deur staan: ‘Rick, je zult er echt aan moeten. Je moet het onder ogen zien. Dan pas kan je weer verder’.’ Het zal wel’, dacht Rick, maar niet nu. En hij vertrok.

Op weg naar huis ebde het verlaten gevoel weer wat weg. Hij zette de muziek keihard aan en zijn masker op en reed even later met de auto de kleine oprijlaan op. ‘Ik kan niet eens genieten van alles wat ik heb, ‘dacht hij. Menig mens zou jaloers zijn op mijn huis en tuin en auto. Nou, ze mogen alles hebben! Sanne rende naar hem toe ’Papa, papa, we mogen van mama een konijn! ‘gilde ze uitgelaten. ‘Welja, dacht hij, nog iets om te verzorgen. Hij had al moeite om zichzelf de aandacht te geven die hij nodig had’.

Sylvia kwam hem heupwiegend tegemoet: Dag lieverd’ zei ze en gaf hem een kus op zijn neus. ‘Goeie dag gehad?’ Op het moment dat hij wilde antwoorden had ze alweer aandacht voor andere zaken ’Ik had gedacht om de tuin te veranderen, het is zo saai, zo gewoon, wat vind jij?’ ‘Oja, en by the way, we hebben sinds kort nieuwe buren. Lijkt goed uit de verte’.

De vermoeidheid nam ogenblikkelijk toe. Het lukte gewoon niet meer om het tempo van zijn vrouw bij te houden. Ze wist niets van zijn bezoeken aan de psychiater. Dan kon hij ervan op aan dat ze om echtscheiding ging vragen. Ze wilde een sterke man en niet één met een verleden. Dat laatste had hij ook altijd verzwegen. Op één of andere manier had hij voorvoelt dat ze hem dan zou afwijzen. Dus was er geen familie meer. In werkelijkheid leefde zijn vader nog en was ergens op deze planeet nog zijn moeder met de derde of vierde man. Hij had zo gehoopt dat het hem dan ook los zou laten, dat hij opnieuw kon beginnen. Ja, het was jaren goed gegaan, maar plotseling was hij begonnen te dromen over zijn jeugd en werd hij soms zwetend wakker. Om Sylvia om de tuin te leiden had hij hulp gezocht. In het verborgene.

Maike haastte zich naar ballet om Veerle op te halen. Daarna kon ze naar paard rijden om Sophie op te halen en Sem bij de crèche. Ze was trots op haar kinderen. Ze hadden onmiskenbaar talent voor de hobby’s die ze hadden gekozen. Muziek, sport, toneel ieder van hen had zo zijn eigen aanleg. Gelukkig hadden ze het geld ervoor. Dat was in haar jeugd wel anders geweest! Er was nergens geld voor. Haar moeder kreeg lappen stof van een winkel die ze anders weggooiden en daar naaide ze hun jurken en broeken van. Ze schaamde zich altijd zo als ze naar school moest. Vreselijk.

Bij het woordje school verschoot Maike van kleur. Niet aan denken, aan die vreselijke tijd. Gepest werd ze omdat ze rood haar had. Haar hele familie was rood en ze hoorde mensen en kinderen tegen elkaar zeggen: ‘Oh, die stink rooien ’. Ze kreeg het koud op deze warme dag. Gauw wierp ze de nare gedachten van zich af.’ Wat zal ik vandaag eens gaan kopen? ‘ Dat hielp altijd goed; iets moois kopen als die oude herinneringen haar plaagden. Dan werd ze weer helemaal vrolijk!

Bij paard rijden aangekomen was ze alle shit uit het verleden alweer kwijt. De moeder van een vriendinnetje vroeg haar te lunchen aanstaande vrijdag.’Gezellig’, hoorde ze zichzelf zeggen. Daarna schoot haar de kapper te binnen. Nou ja, die moest ze dan maar verzetten. Haar haren, daar was ze veel mee bezig. Toen ze uit huis ging op haar achttiende zocht ze een goede kapper uit met wie ze besprak dat ze van die intens rode kleur afwilde. Het maakte niet uit wat het kostte. Hij verfde het donkerrood, een prachtige Herfstkleur die iedereen bewonderde. Haar bleke gezicht met de vele sproeten en oneffenheden liet ze vervolgens bewerken door een goed schoonheid instituut. Het koste haar een vermogen, maar daar had ze al die jaren voor gespaard. Daarna liet ze haar ogen laceren, zodat ze geen bril meer hoefde te dragen. Het resultaat was verbluffend.

Op het moment dat ze zwanger was van Veerle, kwam de angst boven dat haar kinderen rood haar zouden hebben. Gelukkig was Simon echter behoorlijk donker en op het moment dat ze het zwarte haar van haar dochter zag, barstte ze in snikken uit. Simon had verbaasd opgekeken toen ze zo overstuur was. ‘ Ze heeft gelukkig niet mijn kleur haar, ‘snikte ze. Hij gaf haar een kus op haar voorhoofd met de woorden: ‘ Het kan mij niks schelen, lieve, ik vind rood haar mooi’.

Rick had zich na het eten terug getrokken in zijn studeerkamer. Als docent wiskunde had hij altijd genoeg na te kijken. Maar het kostte hem steeds meer moeite om de concentratie op te brengen en hij voelde de hoofdpijn opkomen. In de badkamer nam hij 2 paracetamol, die hij wegspoelde met water. Toen hij zichzelf ontwaarde in de spiegel, keken twee holle ogen hem aan. Hij herinnerde zich ineens dat de rector hem dat al gezegd had vorige week:’ Rick, jongen, je ziet er zo gespannen uit. Gaat het wel goed met je?’.  Hij had afwerend gedaan en verwezen naar zijn drukke gezin in combinatie met een fulltime job. Daarna was hij snel doorgelopen. Nu zag hij het ineens zelf. Hij slofte terug naar de studeerkamer en ging uitgeblust op de fauteuil zitten. Het begon direct te spoken in zijn hoofd; gedachten aan vroeger, aan de angst, de onvoorspelbaarheid van zijn jonge bestaan. Hij greep naar zijn hoofd en kreunde. Maar het was al begonnen en hij kon geen weerstand meer bieden tegen de beelden die hem begonnen te bestoken.

Hij zat in bad en had niet in de gaten dat zijn vader thuis was gekomen. Ineens stond hij de badkamer. Voor hij het wist had zijn vader hem vast gepakt en sloeg hij met een handdoek tegen zijn beentjes. Er verschenen rode vlekken, wat hem nog bozer maakte. ‘Ik zal je krijgen, hoerenjong’,  riep hij.

Verschrikt keek Rick op en fluisterde: ‘ Hoezo hoerenjong, wat bedoelde hij eigenlijk? Was, hij zweette ineens heftig, was hij niet zijn zoon, bedoelde hij dat?’ Hij hees zich uit de stoel en begon verwoed te zoeken naar zijn oude fotoalbum, dat ergens in zijn boekenkast moest staan. Waar had hij dat ding? Maar hij kon hem zo gauw niet vinden. ‘Ik moet dat eens met Bootsma gaan bespreken!’ Zou dat het zijn, dat hij een andere vader had? ‘Zijn hart ging als een razende tekeer en zijn gedachten vlogen van links naar rechts. Hij kreeg het niet helder, kon zich niet meer herinneren of zijn moeder er ooit op gezinspeeld had.

Maike keek rond in de tuin die wondermooi was aangelegd door de vorige eigenaar. Een prachtige grote vijver, een gazon omzoomd met lieflijke borders. Het terras was half overkapt en bood ruimte voor een groot gezelschap. Ze zuchtte van tevredenheid.

Morgen zou ze eens kennis gaan maken met de buren verderop, dat werd nu na een maandje wel eens tijd. Hoe zou ze het gaan aanpakken? Eens even denken: aanbellen en hen uitnodigen voor de koffie aanstaande zondag, zou dat een optie zijn? Dan konden de kinderen mooi om hen heen spelen. Dat bood wat afleiding als het gesprek niet mocht vlotten.

De volgende dag echter was de hectiek te groot en vergat Maike haar plan. Veerle was met de fiets gevallen en had haar pols gebroken. Wat en gedoe was het geweest. Halsoverkop werd ze uit haar werk gebeld en was ze met een bloedgang naar het ziekenhuis gereden. Gelukkig werkte Simon in dit ziekenhuis en kon hij zich even vrijmaken naar Veerle te gaan. De pols werd in het gips gezet. Veerle echter voelde zich beroerd en moest thuis op de bank liggen.

Ze voelde zich een ontaarde moeder toen ze haar vriendin vroeg op haar te passen, omdat ze bij een belangrijke bespreking was weggelopen en echt terug moest. Enfin, het was niet anders.

De volgende dag kon ze een vrije dag opnemen en zodoende bij Veerle blijven. Ineens dacht ze aan haar plan. ‘Veerle, lieverd, ik loop even naar de buren verderop. Ik ga ze uitnodigen voor zondag op de koffie, lijkt jou dat ook leuk?’ ‘Bedoel je de vader en moeder van Sanne soms’, zei Veerle. ‘Oh, heet hun dochtertje Sanne!’, antwoordde Maike. ‘Hm, Hm’ zei Veerle, ‘ze zit bij mij op school, maar 1 klas hoger’.

Opgewekt liep ze de deur uit en belde ze aan bij de buren.’Prachtig huis’, dacht ze toen ze ervoor stond. De deur ging met een zwaai open en voor haar stond een mooie vrouw. Maike voelde zich ineens klein en lelijk. ‘ Hallo’, begon ze, maar Sylvia viel haar direct in de rede ’Jij bent natuurlijk de nieuwe buurvrouw!’Ze knikte heftig van ja. ‘Kom erin, ik zei al tegen Rick, leuk, buren met kinderen in dezelfde leeftijd’. ‘Ik was niet van plan binnen te komen, begon Maike, want Veerle ligt op de bank. Pols gebroken gisteren,’ zei ze verontschuldigend. “Ach toch, zei Sylvia, wat een pech’. Even viel er een stilte, die Maike echter direct opvulde met: ‘Komen jullie met de kinderen aanstaande zondag koffie drinken?’

Sylvia dacht even na. Wat was er zondag? Zou Rick wel mee willen, ze kreeg hem de laatste tijd nergens meer mee naar toe. ‘Mijn man heeft een erg druk bestaan en is zondags het liefste gewoon thuis, uh, kan het ook andersom, dat jullie hier komen?’ Maike knikte, dat was ook een goed plan. ‘Prima,’ stemde ze in. ‘Nou, tot zondag dan’!

Het liet hem niet los de gedachte dat hij misschien een andere vader had gehad. Hij was de hele boekenkast bij langs geweest, maar vond zijn oude fotoboek niet. Hoe moest hij erachter zien te komen? Zijn moeder traceren? Dat zou dan moeten zonder dat Sylvia het wist. Die week besprak hij het met het met dr. Bootsma.’ Heel plausibel, Rick,’ zei Bootsma enthousiast. ‘Het onderzoeken waard. Je krijgt dan echt zicht op hoe het werkelijk heeft gezeten’.

Thuis gekomen, vertelde Sylvia opgewekt over de uitnodiging van de buren, die ze had omgebogen naar een ontmoeting bij hen thuis. Rick kreeg het er benauwd van. Het laatste waar hij zin in had was drukte om zich heen en nieuwe mensen. Hoe kwam hij hier onderuit? ‘Niet’, dacht hij toen al snel. ‘Als Sylvia iets bepaalt dan gaat dat door, of ik nou wil of niet!’ Hij zuchtte. Kon hij maar eens grenzen trekken. Nog een zucht. Dat kon hij helemaal niet. Hij voelde alweer hoofdpijn opkomen.

Na het eten zocht hij een stille plek achterin de tuin. De lounge set bracht uitkomst; hier kon hij languit ontspannen. Hij sufte weg. De vogels fladderden om hem heen in de bomen, het gegil van de kinderen op de rekstok en trampoline hoorde hij maar heel vaag. Even later begon hij te snurken.

Ergens in zijn droom zag hij een klein jongetje dat met schep en emmertje langs de kustlijn speelde. De golven kwamen en namen hem mee en hij zonk naar de bodem van de zee.’Nee!’ gilde hij ineens heel hard en sprong op van de luie bank. Verwilderd keek hij om zich heen. Sylvia had de gil gehoord en kwam aangesneld: ‘Schat, wat is er, heb je weer akelig liggen dromen?’. Hij zat alweer, streek met beide handen door zijn haren. ‘Het is alweer weg,’zei hij en liep richting het huis. Sylvia bleef staan en schrok van zijn gekwelde blik. ‘Wat had hij toch?’.

Simon stemde in met het plan om die zondag kennis te gaan maken. Gelukkig had hij het weekend geen dienst. Maike maakte zich ernstig zorgen wat ze aan moest trekken en had de kast al drie keer doorgespit. ‘Trek iets aan waar je het meest ontspannen in bent’, zei hij tegen zijn vrouw. Ze trok een verongelijkt gezicht: ‘Ontspannen ben ik niet als ik mensen niet ken’, antwoordde ze. ‘Jeetje’, zei Simon, het zijn de buren maar hoor. Als ze je niet aanstaan, dan laat je ze links liggen!’.

Die zondagochtend werd ze vroeg wakker en overdacht ze welke onderwerpen ze zou gaan aanroeren: vakanties, prijzen van de huizen, haar werk en natuurlijk zou ze belangstellend zijn naar hun werk, plaats van herkomst. Onderwerpen genoeg. De kinderen stonden te springen na het ontbijt en verheugden zich enorm op het uitje.

Om 10.30 uur zouden ze er zijn en dat lukte, al was de hele opmaaksessie er bijna de oorzaak van dat ze het niet gingen redden. Simon werd kregel:’Maike, in vredesnaam, je doet of je voor de Koningin moet verschijnen!’ Ze bromde wat terug en uiteindelijk gingen ze in optocht.

Sylvia deed open en verwelkomde hun. De kinderen vlogen naar het speelgoed en kenden geen gêne. De open haard was aan en er hing een geur van pas gebakken cake in de lucht. Maike keek om zich heen om te kijken waar Sylvia’s echtgenoot verbleef. ’Rick voelt zich de laatste tijd niet zo oké, zei ze, ik verwacht hem zo. Ga toch zitten. Allebei koffie?’. Ze knikten beleefd.

Toen het eerste kopje koffie genuttigd was, alle wederwaardigheden van de kinderen de revue hadden gepasseerd, ging ineens de deur open en verscheen Rick. Hij liep op hen af en Maike, die alvast voor de begroeting was gaan staan, stond aan de grond genageld. ‘Rick ter Veer, aangenaam’, zei hij en gaf hun een hand. Maike mompelde haar naam en probeerde zijn blik te mijden.

Voor haar stond de grootste pester van haar klas. De jongen die er toentertijd, in de  5de klas, alles aan had gedaan haar onderuit te halen. Ze voelde zich draaierig worden, misselijk ook. ‘Mag ik even gebruik maken van het toilet’, zei ze al lopende naar de hal. ‘Tuurlijk’, zei Sylvia.

Op het toilet begon het trillen van haar knieën, ze kon ze bijna niet stil krijgen. ‘Ik moet me vermannen’, dacht ze, kom op, hij heeft mij niet herkent, ik ben zo veranderd’ Ze telde langzaam tot tien en liep weer naar de kamer. Uitgebreid ging ze bij de kinderen zitten en maakte met de meeste een praatje over school, sport en hobby’s en maakte ze complimenten voor tekeningen en andere zaken.

In de verte hoorde ze Simon vertellen over de koop van hun huis en waar ze beiden vandaan kwamen. Ze greep zich vast aan de eerste de beste stoel die ze zag. ‘Ach, wat toevallig, komen jullie beiden ook uit Enschede, ik ook. Waar woonden jullie dan?’.

Maike stond op verontschuldigende zich met de woorden: ‘Ik voel me toch ineens zo beroerd worden, heel gek, alsof ik migraine krijg. Sorry, Simon, ik moet gaan liggen, anders wordt het niks. Bedankt voor de koffie’. Ze knikte richting Sylvia en Rick en snelde naar de deur. Ze rende nu naar huis en gaf over in de heg. De confrontatie met het verleden was compleet. Tranen rolden over haar wangen. Wat een desillusie, geconfronteerd te worden met diegene die ze gezworen had ooit te zullen wreken.  Ze kroop in bed, uitgeput en gedesillusioneerd.

Simon was in verbijstering achter gebleven en vond het onbeleefd om nu ook naar huis te gaan. ‘Nee, migraine had ze niet vaak, en ja het kwam soms wel zomaar opzetten’. Ze babbelden verder over koetjes en kalfjes. De kinderen waren luidruchtig aanwezig en moesten geregeld gecorrigeerd worden.

Rick voelde zich gemangeld. Hij deed echt zijn best, maar kon er zijn hoofd niet bijhouden. Kon hij maar net als die Maaike weggaan. ‘Heette ze nou Maaike of Maike?’dacht hij. Er had een Maike bij hem in de klas gezeten vroeger. Nee, daar leek ze niet op, die had knalrood haar en sproeten.’Hij richtte zich weer op het gesprek. Niet veel later stapte Simon op onder luid protest van de kinderen. Maar hij zette door, het was tenslotte zondag en dan wil iedereen ‘de tijd voor zichzelf hebben’, redeneerde hij. Dus gingen de kinderen mee, mokkend en wel.

Thuis gekomen was zijn eerste gang naar de slaapkamer. Maike lag met en natte washand op haar gezicht in het donker. ‘Zou het dan toch echt migraine zijn ’schoot er door zijn hoofd. ‘Hé lieverd, hoe is het’ vroeg hij zachtjes. Maike kreunde ’Je kunt niet raden wie die Rick is en wat hij mij heeft aangedaan in een ver verleden’. ‘Rick?’ ,de stem van Simon ging wat omhoog. Ze kroop onder haar washand vandaan en hij zag haar behuilde ogen en rode gezicht.

Toen vertelde ze hem het hele verhaal waar hij met grote ogen naar luisterde. Het getreiter, het gesar, haar fietsband  die hij voortdurend leeg liet lopen. Niet één keer, nee wel 20 keer, tot de dag dat haar vader Rick zijn ouders had opgebeld. Hij wachtte haar op in het gangetje bij school, had haar een keer met een sjaal vastgebonden aan een paaltje, zodanig dat ze er uren had gezeten in de kou. ‘Rode sproetenkop’, dat was zijn scheldnaam voor haar. Het werd een eindeloze opsomming van feiten. Het duizelde Simon op het laatst.

De emotionele pijn was van haar gezicht af te lezen. Hij nam haar in zijn armen en zo kon ze uithuilen. Na verloop van een aantal minuten liet ze hem los, liep naar de badkamer en begon ze haar gezicht te boenen.

‘En nu’, zei hij,’’  wat ga je ermee doen. Het is lang geleden en je kunt hem niet ontlopen en hoofdpijn blijven voorwenden’

Ze keerde teug naar de slaapkamer ’Weet je, Simon, wat heeft hem bezield? Dat vraag ik me af, waarom doet een kind dit?’

Rick had zich na het bezoek terug getrokken in zijn studeerkamer. Hij had vooral rust in zijn hoofd nodig. Hij staarde naar de proefwerken die hij nog moest nakijken, maar kon de moed niet vinden om te beginnen.

Die enorme somberheid in zijn hoofd, daar moest hij vanaf zien te komen. Het was een voortdurende druk in zijn hersenpan. Hoe kon hij erachter komen wat er de reden van was geweest dat zijn vader hem zo bruut behandeld had. Hoe kwam hij achter de adres gegevens van zijn moeder? Ze woonde in Florida, dat wist hij toevallig. Nou, Florida was groot, dat was duidelijk.  En daar kwam bij dat zijn moeder steeds van achternaam wisselde, dus hoe haar nieuwe echtgenoot heette dat wist hij niet. Hij piekerde zich suf.

Sylvia bracht hem een kopje soep dat hij dankbaar aanvaardde.’Vreemde situatie met die Maike, vind je niet’, begon ze haar verhaal. Hij bromde . ‘ Ze stelde het zelf voor, ze komt en dan vliegt ze ineens de deur uit!’, zo vervolgde ze. ‘Nooit geweten dat hoofdpijn zo ineens kan komen opzetten’, eindigde ze. Het kon hem niks schelen, hij had hele andere dingen aan zijn hoofd.

Plotseling viel hem de gedachte in dat hij nog ergens in Nederland een tante had zitten, de zuster van zijn moeder. Hoe heette ze ook alweer? Sylvia was ondertussen vertrokken. Ze wist dat haar echtgenoot niet zou antwoordden, dat deed hij weinig en de laatste tijd al helemaal niet.’Tante…uh,’zei Rick half hardop. Ja! Ineens had hij het: ‘ Geertje !’, dat was het. Waar woonde ze ook alweer? Was het niet ergens in Zeeland? En ja, hoe was haar achternaam ook nog maar? Ze was ongetrouwd, dus heette ze zoals zijn moeder oorspronkelijk heette ‘Oosterbeek’. Hij sprong bijna in zijn bureaustoel en schakelde de computer in. Het duurde niet lang toen hij haar naam zag staan in Middelburg: ‘Oosterbeek G.’Hebbes!’, zei Rick in zichzelf.

Hoe zou hij het gaan aanpakken? Bellen, was dat een optie? Of er maar gewoon heen gaan. Wie weet kon ze hem meer vertellen.

Hij besloot het volgende weekend te gaan. Alleen uiteraard.

Maike had zich wat herstelt, zo goed en zo kwaad als dat lukte. Ze speelde monopoly met Sophie. Ondertussen dwaalden haar gedachten af naar haar eigen jeugd. Het voelde zo oneindig verlaten dat haar ouders nooit iets hadden gedaan met alles wat ze meemaakte. Haar moeder wist het wel en haar vader had die ene keer gebeld, maar wat het met haar had gedaan, dat was nooit op tafel gekomen. Toen ze koud, moe en verward thuis was gekomen, nadat Rick haar had vast gebonden met de sjaal, had haar moeder alleen gezucht en gezegd dat ze in bad moest gaan. Daar had ze tranen met tuiten gehuild. Toen ze weer beneden verscheen had haar moeder oogcontact vermeden. ‘Waarom maak je dat jong zo boos’, had haar vader gezegd. Ze stond paf!

‘Maham, zei Veerle, let eens op, je vergeet steeds geld te vragen voor je huizen!’ Ze glimlachte naar haar dochter en verontschuldigde zich.’Waar zit je met je gedachten mam’, vroeg Veerle terwijl ze zich een stapel bankbiljetten toe eigende. ‘Oh, soms zie ik mezelf als ik naar jou kijk, dan denk ik aan vroeger, aan mijn schooltijd,’ antwoordde Maike. ‘Had jij een leuke school dan? ’vroeg Veerle. ‘Nou nee, eigenlijk heb ik helemaal geen leuke tijd gehad. Maar ach, dat is zo lang geleden’. Veerle stopte met het recht leggen van het stapeltje geld en keek haar oplettend aan. ‘Werd je soms gepest?’ zei ze onomwonden. Maike schrok van zoveel directheid van haar dochter, maar besloot er niet omheen te draaien. ‘Ja, dat klopt, ik werd gepest en niet zo’n beetje ook’. ‘Ik soms ook’, zei Veerle zacht.

‘Wat!’, Maike gooide het er bruusk uit en begreep onmiddellijk dat ze veel te fel had gereageerd. Veerle begon te huilen en kroop bij haar moeder op schoot. Maike deed liefdevol de armen om haar heen, maar zoveel gedachten schoten door haar hoofd. Het liefst had ze ‘wie, wanneer, waar’ geroepen. Ze sloot echter haar ogen om de pijn van haar dochter niet teveel te voelen. Veerle stopte met huilen en begon haar verhaal met horten en stoten te vertellen. Het waren een paar meisjes uit haar klas en ze sloten haar voornamelijk buiten. Het raakte haar, want ze wist hoe Veerle zich nu voelde.

Rick voelde de spanning stijgen toen hij Middelburg binnen reed. Stel dat tante Geertje niks wist! Of dat ze dement zou zijn! Met het navigatie systeem was het adres niet moeilijk te vinden: Waterborg 28. Toen hij voor de deur parkeerde stond het zweet hem op de rug.

Hij had haar van tevoren niet gebeld. Het leek hem beter zo ineens op de stoep te staan en gewoon te vragen of ze hem wilde ontvangen. Hij zag wel wat er dan ging gebeuren. Nu was het zover en drukte hij op de bel. Het duurde even en hij hoorde haar aankomen doordat hij een stok hoorde tikken op de vloer. Voorzichtig ging de deur open. Rick was vergeten dat ze zo oud was. Ze scheelde 10 jaar met zijn moeder en dat was haar aan te zien. ‘Ja?’, zei ze vragend. ‘Waar komt u voor?’

‘Dag tante Geertje’, zei Rick, ik ben Rick, uw neef’. Het was even stil alsof tante aan het nadenken was. Toen liep ze de gang in en zei: ‘Kom binnen, ik weet waarvoor je komt’. Zijn hart maakte een sprongetje en hij liep achter haar aan de gang door naar de kamer. Het was er donker, maar wel gezellig ingericht. Hij bleef staan, maar ze gebaarde naar de enige stoel die er stond ’Ga zitten’. Hij zat op het puntje van zijn stoel en blokkeerde volledig. Tante zat op de tweezits bank, met een groot kussen achter haar rug. Even was het stil, maar toen zei tante plotseling: ‘Jij hebt vragen over je vader, Rick, dat kan niet anders. Eens zal de jongen komen heb ik altijd gedacht. En dan zal ik het hem vertellen ook’. Ze keek hem aan, maar hij verbrak het oogcontact. ‘Wat vertellen tante?,’ zei Rick zachtjes.

De Friese staartklok begon plotseling te slaan en Rick was blij dat hij even op adem kon komen. ‘Wie denk jij dat je vader was Rick?’ antwoordde tante. Hij aarzelde en wreef over zijn stoppelbaard. ‘Ik vermoed en ik hoop dat de man die ik vader noemde, in werkelijkheid niet mijn vader was’. Zo dat was eruit.

Tante glimlachte en zei:’ Inderdaad Rick, dat was in werkelijkheid je stiefvader. ‘God zij dank’ , zei Rick uit de grond van zijn hart. Daarna barstte hij in tranen uit. Tante liet hem huilen. Na enige tijd bedaarde hij, pakte zijn zakdoek uit zijn broekzak en begon zijn ogen droog te deppen. ‘Waarom heb ik dat nooit geweten en moest ik dat zelf gaan ontdekken?’Tante zuchtte diep.’ Kijk Rick, je moeder heeft al vroeg haar ziel aan de duivel verkocht. Ja, ja gebaarde ze, ik weet dat het een behoorlijke uitspraak is. Zij is als kind zo verwend geweest als nakomertje, dat ze grenzeloos is geworden. Dat uitte zich vooral in haar puberteit door met ‘Jan en alleman’ het bed in te duiken. Zo werd jij verwekt door ik weet niet wie en dat wist ze zelf ook niet. Henk, jouw stiefvader, heeft zich aanvankelijk haar lot aangetrokken en, hier wachtte ze even, het geld dat vrij kwam uit de erfenis daar had hij ook veel belang bij. Elke keer als die twee ruzie hadden heeft ze hem voor de voeten gegooid dat jij niet zijn zoon was. Hij bleek onvruchtbaar te zijn, dus dat kwetste hem enorm.

‘Toen ging hij mij maar mishandelen! ’, zei Rick. Tante dook een beetje in elkaar. ‘ Hij was hardhandig tegen je, Rick, maar mishandelen? ’Hij sprong op, verongelijkt en riep: ‘ En niet zo’n beetje ook!’.

Weer was het stil in de kamer. Rick keek verwachtingsvol naar tante. Zij zat ineen gedoken op de bank. ‘Echt Rick, wil je alsjeblieft aanvaarden dat ik niet wist dat hij je echt mishandelde?’. Toonloos begon Rick dingen te beschrijven die hem waren overkomen. Tante kromp steeds meer in elkaar. Uiteindelijk stopte Rick. Hij zag dat ze huilde. 

’s Avonds besprak Maike met Simon hoe ze Veerle konden ondersteunen. ‘Jij weet het als geen ander’,  zei Simon tegen haar. ‘ Wat had jij nodig vroeger?’ ‘Begrip, erkenning, een arm om me heen’, begon Maike op te sommen. ‘Vooral erkenning, denk ik, dat het echt gebeurt. En niet bagatelliseren, dat was toen ook belangrijk geweest’, vulde ze aan. ‘Oké zei Simon, dat lijkt me voor Veerle in ieder geval goed. Maar dan? Hoe stop je pesten? Wie spreek je daarop aan? Moeten we naar de leerkracht gaan, of de directeur misschien?’

Maike deed haar ogen dicht en in gedachten zat ze weer op school. Ze had een keer de moed gehad om haar meester te vertellen dat ze gepest werd. Meester Jonker. Ze zag hem zo voor haar staan. ‘ Foei Maike, je beschuldigt iemand zomaar. Dat is heel lelijk van je! Bied maar gauw je verontschuldigingen aan. Bah, wat een misselijk streek van je’! Ze voelde het in haar maag gaan draaien en deed gauw haar ogen open. ‘ Jij zat in het verleden, Maike,’ zei Simon. ‘ Maar je leeft nu, probeer zelf ook te kijken wat je ermee wilt. Je hebt het niet verwerkt, meisje’. De tranen stroomden over haar wangen en hij nam haar in zijn armen en streelde over haar haren.

‘ Ik zit erover na te denken om met Rick te gaan praten, Simon’. Zijn ogen werden groot’ Je bedoelt de buurman verderop?’ Ze knikte. ‘ Ja, maar eerst moet ik wat moed verzamelen. Daarna ga ik hem vertellen wat er vroeger is gebeurd en wat het met me gedaan heeft. En vooral vragen waarom? Ik wil weten waarom een jongen zoiets deed!’

‘Dat lijkt me heel constructief, lieve, dat moet je echt gaan doen!’ stimuleerde Simon haar. ‘Dat kan mooi samen opgaan met Veerle’.

Die nacht kon Maike maar moeilijk de slaap vatten. Het was een goed plan, maar wat vergde het een moed voor haar om hem ermee te confronteren. Hoe zou ze beginnen? ‘Uh, je herkent me niet meer hè Rick’. Zoiets of zo. Zou hij gaan lachen en het ontkennen, of zou hij er echt op reageren? Ze wist het niet. Zo lag ze nog urenlang te woelen.

Rick had afscheid genomen van tante Geertje met een stevige omhelzing. Hij had tante verteld van zijn jarenlange zoektocht naar de reden van de mishandeling. Tante Geertje had hoofdschuddend gezegd dat ze spijt had dat ze hem niet eerder van de feiten op de hoogte had gesteld. Zo namen ze afscheid.

Er was een last van hem afgevallen. Hij kende nu de waarheid en dat gaf toch wel rust. ‘Ik moet Sylvia erover vertellen’, dacht hij. Misschien wordt het eindelijk tijd dat mijn verleden op tafel komt, hoe Sylvia het ook gaat oppakken. Hij zuchtte. Sylvia was een best mens, maar zo emotieloos. Dat wist hij diep vanbinnen wel, maar nu hij dit verhaal ging vertellen, voelde hij dat hij support nodig had, begrip. Zou ze hem dat kunnen geven? Hij wist het niet.

Thuis gekomen sprongen de kinderen hem letterlijk op de nek. Sylvia gaf hem een kus, die half op zijn mond en wang terecht kwam.

Toen uiteindelijk de kinderen naar bed waren gebracht, stak Rick de openhaard aan, zetten hij koffie en probeerde hij ontspannen op de bank te gaan zitten tot Sylvia zou verschijnen. Eindelijk kwam ze.

‘Ik moet je iets vertellen’, zei hij. Het is een lang verhaal over mijn jeugd. Sylvia trok haar wenkbrauwen op. Hij begon zijn relaas en af en toe schoot hij vol. Ze kwam naast hem zitten en woelde door zijn haren. Toen hij klaar was verbrak ze de stilte met de woorden: ‘ Jeetje Rick, waarom heb je dat niet eerder verteld?’ ‘Ik schaamde me voor mij afkomst, wilde je een ander beeld geven, denk ik’, antwoordde Rick.  ‘Niet te geloven’, zei Sylvia, ‘Wat een eikel van een stiefvader zeg!’. ‘Ik snap nu ook beter dat ik zelf ook geen lieverdje was als jongen’, zei Rick. Ik was echt een pestkop. Walgelijk eigenlijk!’.

Ze praatten nog wat na onder het genot van een glas wijn en langzaamaan doofde het vuur. Het was hem meegevallen. Ze had wel degelijk begrip getoond. Gelukkig maar.

Morgen had hij een afspraak met dr. Bootsma. Wat had hij veel te vertellen!

Dr. Bootsma was aangenaam verrast door het verhaal van Rick. ‘Dat ruimt op, Rick, geweldig!’.’ Denk maar eens na over de vervolg gesprekken en wat daar aan de orde moet komen. Vooreerst stel ik voor even een pauze in te lassen, wat denk je daarvan?’ ‘ Ik heb inderdaad even een adempauze nodig, dus ik neem wel weer contact op’, zei Rick en drukte dr. Bootsma de hand.

Maike was wakker geworden van de wekker en voelde hoofdpijn op komen zetten. Niet zo verwonderlijk na een slapeloze nacht vol pieker gedachten. Ze bracht Veerle en Sophie naar school. Simon paste nog op Sem. Samen met Veerle ging ze naar de juf om het pesten bespreekbaar te maken. Juf Christien reageerde geschokt en ging door haar hurken om Veerle te vertellen dat ze er serieus aandacht aan ging geven. Maike was blij en Veerle straalde helemaal. Zo, dat was stap één. Nu zijzelf nog. Dat was stap twee. Thuis gekomen ging ze aan de keukentafel zitten met pen en papier in de aanslag. Wat wilde ze kwijt, wat had haar het meest pijn gedaan, wat moest hij weten en waar wilde ze dat hij op zou reageren?

Ineens viel haar een nieuwe gedachte in: wat was er in zijn leven gebeurd dat hij dit had gedaan? Ze had net een artikel gelezen over pesten, waarin werd beschreven dat de meeste pesters zelf ook gepest zijn. Als ze er zo naar keek, hoe zou ze het gesprek dan gaan beginnen? Ze staarde in de verte en belandde opnieuw in haar gedachten terug in de tijd. Ze zag Rick voor zich, met een verbeten trek om zijn mond. Ze zag zijn ogen die iets uitstraalden van haat, van….plotseling was ze terug in het hier en nu. Hij straalde gekwetstheid uit,dat was het. Eenzaamheid, ja dat ook!

‘Ik ga gewoon met hem een gesprek beginnen’, dacht ze, van mens tot mens en ik zie wel waar het schip strand.

Die avond liep ze naar het huis van Rick en Sylvia. Met knikkende knieën, dat wel. Rick kwam net aanrijden met de auto. ‘Dag’, zei hij ‘Hoe is het afgelopen met de migraine?’ Hij straalde iets vriendelijks uit, iets, ja wat wilde ze zien?  Ze glimlachte terug en liep wat dichter naar hem toe. ‘ Het is weer over hoor, gelukkig wel’ zei ze tegen hem. Hij sloot zijn portier en keek haar vragend aan. ‘ Wil je binnen komen?’

Maike slikte en vermande zich toen ze zei: ‘Rick er is iets wat ik onder vier ogen met je wil bespreken, kan dat een keer?’ “Oh’, antwoordde Rick en keek haar opmerkzaam aan. ‘ Waar gaat het over?’

Ze keek hem strak aan toen ze zei’ Wellicht dat je me niet herkent hebt, Rick, maar we zaten in dezelfde klas en mijn herinneringen aan jou zijn pijnlijk. Ik ga je niet beschuldigen, maar wil weten wat je ertoe dreef om mij zo te pesten’. Rick keek haar verbijsterd aan’ Dus je bent dé Maike’. ‘Ja, ik ben dat inderdaad!’.

Hij zette zijn tas op de grond, streek met één hand door zijn kuif en zei: ‘ Kun je vanavond Maike? Ik wil graag met je praten’ . Ze knikte van ja. ‘Acht uur?’ zei Rick vragend. ‘Prima’, antwoordde Maike en liep terug naar huis.

Toen ze in de gang stond van hun huis greep ze de leuning van de trap beet. Het was haar gelukt en ze had hoop dat het gesprek goed zou verlopen. Eerlijk gezegd was ze zo benieuwd naar zijn verhaal dat haar eigen verhaal erdoor verbleekte.

Hij liet haar binnen. Sylvia bleek aan het sporten te zijn. ‘Ga zitten’, zei hij en wees naar de bank. ‘Voor je begint’, zei Rick,’ ga ik je mijn excuses aanbieden. Ik heb helder voor ogen wat ik gedaan heb en dat vind ik erg beschamend. Ik was de grootste pestkop van de school en het moet je verschrikkelijk gekrenkt hebben. Dat klopt hè’. 

Maike schoot ogenblikkelijk vol en knikte. Er viel een stilte die voor beiden pijnlijk was. Tenslotte zei Maike: ‘ Ik heb er heel erg onder geleden Rick. Het is een ontzettend pijnlijke periode geweest die ik moeilijk kan vergeten’. Rick deed zijn handen voor zijn gezicht en zat onbeweeglijk op de bank. ‘ Maar, ging ze verder, ik besef dat ik verder moet en dat je spijt hebt, dat betekent veel voor mij ’’.

Ze dronken elk hun kopje koffie en knabbelden beiden op een koekje.

‘Wat is dat geweest, Rick, dat je zo gemeen was, dat is eigenlijk mijn vraag’. Nu schoot Rick vol en hij schaamde zich er niet voor. Toen hij wat tot bedaren kwam begon hij te vertellen over zijn jeugd, de ruzies in hun gezin, het gesar van zijn moeder en tenslotte vertelde hij over wat zij stiefvader hem aandeed. Maike verbleekte toen ze al deze dingen hoorde. ‘Ik heb net dit weekend ontdekt dat hij mijn stiefvader was. Dat heb ik nooit geweten, want ik heb altijd aangenomen dat hij mijn vader was, eindigde hij zijn relaas.

Maike had verschrikkelijk met hem te doen.‘ Nu snap ik het Rick, maar je hebt nooit geweten wat het met mij en mijn zelfvertrouwen heeft gedaan. Ik heb mijn strijd gehad, jaren en jaren’, zei ze. Ik heb mijn hele image aangepast vanwege het gesar over mijn rode haar, mijn bril, mijn sproeten. Rick zat met gesloten ogen. Opeens opende hij ze en keek hij Maike doordringend aan. ‘Hoe ben je ertoe gekomen om dit met mij te bespreken Maike? Daar heb ik echt bewondering voor!’ ‘ Eigenlijk door Veerle, mijn dochter’, antwoordde Maike. ‘ Zij vertelde me dat ze gepest werd en samen zijn we naar de juf gegaan die het bespreekbaar heeft gemaakt in de klas. Toen dacht ik, wat weerhoudt mij om het open aan te gaan kaarten? En, wat heeft jou ertoe gedreven te gaan pesten? Dat was wat ik wilde weten’.

De klok tikte de minuten weg en in de verte toeterde een auto. Beiden staarden ze voor zich uit.

‘Kun je het mij vergeven, Maike? ’, vroeg Rick toen. Het was weer stil en beiden zaten verzonken in hun eigen gedachten. Maike zag zichzelf weer vastzitten aan de paal, met een vies behuild gezicht, koud en moe. Rick zag in gedachten zijn stiefvader die hem met de handdoek op zijn kleine beentjes sloeg als hij uit bad kwam. ‘Ja!’, zei Maike toen luid. Rick keek op en zag haar krachtige gezicht, haar blauwe ogen die iets positiefs uitstraalden. Hij glimlachte toen hij ‘Bedankt’, zei.

‘Vergeten zal niet zo gemakkelijk gaan, net als jij jouw verleden niet kan vergeten’, zei Maike. ‘ Maar je vergeven, ja dat kan ik!’. Ze zag de ontspanning op het gezicht van Rick. Dat deed haar goed. Ze glimlachten naar elkaar.

Niet veel later liet hij haar uit. Met een ferme handdruk en een belofte voor een nieuwe afspraak met hun partners erbij.

Toen Maike thuis kwam liep ze naar de tuin. Ze plukte een groot boeket bloemen. Al neuriënd zette ze de bloemen in een mooie vaas. In haar dagboek schreef ze die avond: ‘Ik weet wie ik ben en wat ik kan. Het is veel meer dan ik ooit gedacht had. Ik ben trots op mezelf’

Ze sliep die nacht voor het eerst in lange tijd als een roos.


Bron:

www.harttothart.nl


Geplaatst door Isabelle Hofstra

Isabelle Hofstra

In 1992 kreeg ik van iemand het boek : ‘Luisteren naar kinderen ‘van Thomas Gordon. Ik was direct gefascineerd door de praktische benadering die hij heeft naar communicatie en omgang met kinderen.

Balans in de relatie ontstaat door de grondtoon van deze methodiek: ik ben belangrijk, jij bent belangrijk...


Bekijk alle artikelen en de volledige beschrijving van Isabelle Hofstra



Laatste artikelen in deze categorie


Lees alle artikelen in deze categorie


Dit artikel delen





Print artikelArtikel als PDF

Tip iemand over dit artikel:


Quote

De magie van de pure toverkunst lijkt ten onder te gaan aan de kracht waarmee we onszelf op de ander richten, als in de goede of de slechte.

Uit











Bij de verkeerde Earth Matters belandt? Klik op onderstaand logo om naar Earth Events te gaan.