Evenwichtshandhaving in roerige tijden

Balans

Klik op de foto voor een
vermelding van de copyrights

Taal:Taal
Views:5926
Ingevoerd:
Geplaatst door:
Bron:ONE heart

Gekoppelde categorieen
Archief

(ONE heart) Op 12 december 2012 gaf Marieke de Vrij een lezing in Groningen met als thema “Evenwichthandhaving in een roerige tijd”. o.a. naar aanleiding van de gedeelde inzichten van deze avond hebben we diezelfde avond nog besloten om Earth Matters op 21 december 2012 uit de lucht te halen. Hieronder volgt de uitgeschreven tekst van die avond, met dank aan stichting de Vrije Mare

***

Vanavond gaat het over “Evenwichthandhaving in een roerige tijd” en het zal duidelijk zijn voor heel veel mensen dat deze tijd veelvragend is. En in meerdere opzichten. En natuurlijk zijn er mensen die dat minder actief beleven, maar er zijn ook mensen die haast aan het ontsporen zijn, omdat het allemaal bij elkaar veel te veel is. Ik zal beginnen deze avond met de oorspronkelijke titel vrij te geven en de ondertitel. Ik zal daar een korte introductie vervolgens op geven, en daarna zal ik Jan Linsen uitnodigen, een hele goede vriend van ons, die fantastische muziek maakt, maar dat hoef ik niet te beamen, dat doen jullie dadelijk zelf wel neem ik aan.

Dus het thema is “Evenwichthandhaving in een roerige tijd” .

Evenwichthandhaving.

Zelf verantwoordelijkheid opnemen is een bijzondere en lerende aangelegenheid. Wie zich hiertoe aanzet, ondervindt dat hij- of zijzelf zich diep verankerd weet, niet alleen in het huidige tijdsbesef, maar vooral ook in het eigen bestaan en de reikwijdte daarvan. Het middelpunt vormen van je eigen heelal en jouw bestaansrecht hierin wezenlijk aanvaarden is waar het om gaat. Vergankelijkheid en opstanding zijn begrippen die voortdurend op elkander inspelen sinds het begin ter tijde. Wanneer je zelf aan het roer staat van je eigen bestaan wil dit niet zeggen dat jij alle omstandigheden buiten je bovenmatig kan aansturen en invullen. Wèl dat jij, naar beste kunnen, jezelf voortdurend zal trachten te herbalanceren in relatie tot dat waartoe jij je onbewust of bewust, indirect of direct, toe verhoudt. Hoe dit te doen als een basisvaardigheid, telkens weer, zal in deze avond ruimschoots vormgegeven worden. En als je durft in te zien dat je je beproefd weet, dan kan je natuurlijk als een beproeving aanvaarden als een opleiding tot innerlijk meesterschap op een thema wat je het meeste raakt. In balans blijven is de basisvaardigheid die iedere beproeving verlicht.

Dat is waar het vanavond over gaat. Ik zal het nog even in andere woorden samenvatten.

Evenwicht behouden is niet de aangelegenheid van een ánder tot jou, maar is jouw eigen verantwoordelijkheid. Daar de basisvaardigheden voor op doen, en dat zien als een oefening waar je meester in dient te worden, maakt dat je anders omgaat met omstandigheden, dan dat je anderen of situaties verwijt dat ze je ongelegen komen. Als jij het middelpunt bent van je eigen heelal, en zo ook de ander, dan is het aan jóu om in balans te blijven en fier rechtop te blijven staan in al wat gaande is ín en óm je heen. De wijze waarop, hoe diep verankerd je dat kan doen, daar zal ik vandaag ook aandacht aan besteden. En ik zal ook in de loop van de avond jullie een oefening geven waarmee je heel snel herbalanceert. En Arjan heb ik vandaag de oefening toegemaild, dus ook de mensen die de Nieuwsbrief krijgen, die zullen de oefening daar ook terugvinden, zodat je thuis ook met de geschreven tekst daarbij ontvangt.

Vergankelijkheid en opstanding zijn altijd begrippen die spelen in het leven. Zelfs terwijl wij hier zitten, worden nieuwe cellen aangemaakt, en afgestorven cellen in ons lichaam afgevoerd. Dus iedere dag sterven we en leven we door. Maar hoe we ons ertoe verhouden, is een persoonlijke aangelegenheid. En als je bijvoorbeeld té veelwillend zaken wenst te besturen, naar je hand te zetten, loop je groot risico eerder van de rel te raken dan wanneer je het leven aanvaardt zoals het zich opdient.

Ik zal, als jullie het goed vinden, beginnen met jullie als groep innerlijk te schouwen, wat de onderwerpen zijn die spelen, zodat we een indicatie hebben hoe dit thema op jullie het juiste afgestemd kan worden. Want iedere groep heeft een andere dynamiek en het is nooit zo dat mensen per ongeluk per toeval bij elkaar komen. Dus ik ga even kijken, innerlijk, wat er bij jullie speelt. (stilte)

Het eerste beeld wat ik zie, is dat aan de ene kant veeldoendheid, en aan de andere kant veel pauzeren, niet het goede evenwicht aanbiedt. Anders vertaald: als je dóen probeert snel af te raffelen met veel aandacht en doorzettingsvermogen en vervolgens ben je te leeg om vol te houden en heb je meer pauze nodig, dan schort er iets aan de balans.

Dus het eerste wat ik waarneem is dat voor velen van jullie geldt om minder te doen in volhouding, eerder, ik zou zeggen, te pauzeren en vervolgens de pauzes minder uitgerekt te maken, waardoor je in een cadans kan komen van meer evenwicht.

Het tweede beeld wat ik zie, is dat velen geestelijk het gevoel hebben opgestapeld te zitten met verantwoordelijkheden die binnen het huidig tijdsbestek niet allemaal tegelijkertijd beantwoord kunnen worden. Terwijl verschillenden nog hun best doen om het te beantwoorden. Dat houdt in dat wanneer je nauwkeuriger kijkt naar wat écht vooraan ligt en wat kan wachten, en je geeft jezelf daar toestemming voor, dat je je minder opgelaten voelt terwijl je doende bent.

Rusteloosheidgedrag is kenmerkend in deze tijd waarin velen zich aangeraakt voelen door van alles en nog wat, zonder het goed in woorden te kunnen benoemen. En wie zich rusteloos bejegend voelt zonder de vinger er goed op te kunnen leggen, verdient verdiepte rust om het rusteloze buiten hem of haar te bestrijden, als het ware niet toe te laten. Meer rust toekennen heeft niet altijd te maken met meer tijd nemen voor rust, maar dieper in rust te zijn terwijl je doende bent, of wanneer je in rust bent.

Een ander beeld wat ik waarneem is, mensen trachten moed te houden in zich positief op te stellen en vanuit bereidheid verder te gaan, en dat is een prachtige kwaliteit, mits men het maar niet opleggend naar zichzelf toe doet. Want wanneer je positief gericht van nature bent, maar je doet het nu vanuit een krachtshandhaving en als een verplichting, dan wordt het toch tijd dat je af en toe even mag ontluchten. Gewoon door even te zeggen: “het valt me niet mee”. Of die broodnodige huilbui even te krijgen, waardoor je je daarna weer schoongewassen voelt en weer ruimte ervaart. Of toch maar even te spijbelen en volop te genieten, en daarna is daarna.

Dus de moedhandhaving is normaliter heel bijzonder en prachtig als mensen het doen, maar kunstmatig positief blijven, vraagt wel af en toe even het ontluchtingsventiel. En dat mag gerust even benoemd of uitgedrukt worden.

Een ander aspect wat ik waarneem, is dat veel mensen innerlijk meer verstaan hebben dan wat ze al in woorden kunnen uitdrukken. En dat maakt dat een deel van het vol zijn met zaken, ook uitstaat met dat wat je nog niet vooralsnog hardop kan benoemen omdat de taal daarvoor nog ontbreekt in jou. Het vraagt ook een geleidelijke overgang, omdat wanneer je iets zou moeten vertolken waar de tijd nog niet helemaal rijp voor is, je jezelf daarmee ook in de weg zit. Het is beter door te rijpen tot vorm en taal ontstaat, dan dat je vroegtijdig, wellicht zelfs overhaast iets activeert zonder er goed de vinger op te kunnen leggen waar het precies over gaat.

Als we kijken naar al deze punten, evenwichthandhaving in een roerige tijd, kan je op de punten waar je je geraakt op weet, iets aan doen. Allereerst een betere balans tussen doen en pauzeren, meer balans creëren door tussentijds te ontluchten en te zeggen dat het veel is, of ernaar handelen en even echt te pauzeren, uitstel te verkiezen om iets te realiseren waar je nog niet precies de vinger op kan leggen, en ook de andere punten ter harte te nemen.

Om dat even in te laten dalen, is het denk ik goed om zo meteen Jan jou uit te nodigen voor muziek. Het is wel fijn als een paar mensen even willen reageren als ze de punten goed herkennen. Kun je het zo pakken? Ja? Heeft het nog verdere toelichting nodig?

Nee? We zien jullie als groep in dit collectief veld is een heel hoog percentage aanwezig van deze ingrediënten. Heb je een andere groep, zijn het geheid andere zaken.

Zijn er mensen die de punten helemaal niet herkennen, want dan mag je er ook heel eerlijk in zijn. Jullie kunnen er allemaal goed mee verder zo?

Deelnemer: we zitten allemaal in dezelfde groep. (gelach)

Deelnemer reageert

Marieke herhaalt:

Ik zal even herhalen wat je benoemt, dat mensen ook achterin het kunnen volgen.

Er wordt hier gezegd dat de laatste tijd steeds meer opgemerkt wordt dat emoties opborrelen, maar ook dat er, als het ware, energetisch in het lichaam veel gebeurt. En in dit geval zelfs dat je kan voelen dat het lichaam meer kleine schokjes krijgt, als het ware energieverplaatsingen in het lichaam zelf. Voor de mensen die heel sensitief zijn zelfs flinke schokken.

Ik zal jullie uitleggen hoe dat werkt. De frequentie in de ether is aan het toenemen en hogere energieën stromen toe. En die willen als het ware in het fysieke lichaam indalen, en de schokjes hebben te maken met dat de energie nog niet direct een vrijplaats heeft in het lichaam zelf. Dus de hogere frequentie energie botst op energieplaatsen in het lichaam wat nog niet die frequentietoon heeft, en door de botsing krijg je opschuiving van energievelden en de energievelden met een lagere frequentie, daar zitten vaak emotionele herinneringen aan gekoppeld, die worden los getriggerd en die worden door de hoge energieën verdreven, en dat maakt dat er een emotionele turbulentie bij sommige mensen actief is als ze die frequentie niet moeiteloos kunnen verteren. Dus je kan zeggen, de hogere energieën willen altijd, ik zou zeggen, wortelen uiteindelijk tot in de voetzolen toe, dienen door alle chakra’s heen te gaan, en alle bijbehorende energie frequenties in het lichaam, waaronder de meridianen, de acupressuurpunten, die worden allemaal mee opgeladen. En als het lichaam daar nog geen vrijplaats voor heeft, dan krijg je botsende energievelden. En wat botst is op zich heel positief bedoeld, namelijk om frequenties met een lagere grondtoon als de inkomende energie te verdrijven. En doorsnee is het zo dat als een hogere frequentie plaatsneemt op een plek die daarvoor anders qua frequentie was, dat dat veel onrust geeft. En een van de eerste zaken die ik toen straks benoemde, is dat veel mensen zich aangesproken voelen, ook door onrust die in de ether hangt. En die wordt mede ook veroorzaakt, omdat niet alleen jij, maar velen te maken hebben met die frequentieverandering, en dat geeft emotionele turbulentie, wat als het ware door het fysieke lichaam heen weer afgescheiden wordt de ether in. En in het etherveld hangt dus die onrust. En je kan zeggen, het is een collectieve ontlading omdat er nieuwe energieën indalen met een andere grondtoon dan daarvoor. En dat maakt ook, dat is ook zo belangrijk straks van die oefening die we gaan doen, dat je eigenlijk dagelijks je lichaam dient te herbalanceren op zo’n manier dat het er moeiteloos doorheen kan.

Dus het klopt heel erg wat je zegt.

Muzikaal intermezzo.

Mooi om hier een lied te mogen zingen. Ik wil voor jullie een lied zingen dat heet “Sjaloe, Shalom Jerushalaïm” (*?). Een lied wat sommigen van jullie misschien kennen. En als er nu één plek op de wereld is die niet in balans is, in alle tijden, dan is het Jeruzalem wel. En Jeruzalem is een plaats, een fysieke plaats, in de wereld, maar als de naam van je hart Jeruzalem zou zijn, dan is dat een opdracht voor ons allemaal om hier, in elke, vrede te vinden en in balans te komen. Daar moest ik aan denken terwijl jij je inleiding hield en dacht: dit lied daar wil ik mee beginnen.

…….

Pray for the peace of Jeruzalem…..

Jeruzalem shall live in peace…

Jerushalaïm…. etc.

……

(applaus)

Evenwichtshandhaving heeft ook te maken met de manier waarop je naar jezelf kijkt als er bijvoorbeeld onrust en emoties loskomen. Wijs je jezelf daarin af, dan begenadig je jezelf niet met warme aandacht en een troostrijke omgang met jezelf, terwijl je lichaam en je psyche aan het ontluchten is.

Ik heb altijd een vaste opmerking bij mensen als ze emotioneel ontladen, dan zeg ik altijd: “gooi het er maar uit, wat weg is komt niet terug!” En zeker als je dat vanuit een warme aandacht naar jezelf toe doet, in een betrokken sfeer naar jezelf, dan kan je iets erkennen wat er is, in het besef dat je er afstand van gaat nemen.

Het is heel apart, toen ik hier naartoe ging, eigenlijk toen ik hier al was, sloeg ik dit boekje open. Het is op het moment uitverkocht. Het heet, het is een boekje van mij over Vrede en Wereldburgerschap, en het viel open op de tekst: “Als er niet op tijd voldoende verwerking plaatsvindt in een omgeving van warme aandacht, dan bestaat de mogelijkheid dat mensen hun éigenwaarde en levenslust verliezen, en er een voedingsbodem ontstaat voor verbittering en wrok. En dit kan uiteindelijk uitmonden in haat jegens anderen.”

En je ziet in algemene zin dat individuen, waar veel mee gebeurd is in het verleden of recent, wanneer er vanuit henzelf geen warme aandacht is naar hun proces toe, en ook de directe omgeving weet zich daartoe niet goed te verhouden, dan zie je dat mensen zaken terugdringen, alsof het niet bestaat, en in flinkheid, opgelatenheid, zich handhaven, en dat het onderhuids gaat. En dan is het heel afhankelijk van de natuur van iemand, van zijn natuurlijke karakter, hoe dat kan gaan uitmonden. Maar je ziet bij volken, waar langdurig trauma’s verzwegen zijn, of in flinkheid opgehouden zijn, en zeker als binnen het hele wereldklimaat waar onvoldoende aandacht is, betrokkenheid en een luisterend oor naar wat er écht gaande is, dat het onderhuids gaat. En dat op den duur de rancune, die niet meer terug te houden is, en de verbittering en de wrok naar buiten komen, en als het ware dan onevenwichtigheid genereren, omdat iets wat voorhéén nog om erkenning vroeg nú niet meer om erkenning vraagt, maar puur verzet bij diegene oproept naar de omgeving.

Het is in mijn beleving een hele cruciale tijd waarin we leven, omdat wanneer we zelf niet meester zijn over dat wat zich toont in ons, en zaken onzorgvuldig uit de hand laten lopen in plaats van in balans brengen, dat het zo wereldbeïnvloedend is, alle individuen die zich zelf niet goed in deze tijd kunnen handhaven, waardoor het conflictueuze, de chaos toeneemt, onnodig. Dus ieder individu die zichzelf in aandacht durft te bezien, is in staat om te herbalanceren wanneer hij uit het lood aan het raken is.

En misschien is het ook wel goed om met de oefening nu te beginnen, zodat je het verschil kan voelen tussen nu en zometeen.

Zullen we het gewoon eens doen?

Ik zal allereerst even een stukje inleiding geven. Het eerste deel van de oefening wil ik graag dat jullie nog niets herbalanceren, alleen maar innerlijk naar jezelf durven te kijken. En ik zal gaandeweg uitleggen waarom ik dat vraag en wat daar de betekenis van is. En pas als ik het helemaal straks uitgelegd heb, gaan we met herbalanceren beginnen. Dus ik zou jullie willen vragen, als je dat wil, de ogen te sluiten en de voeten bewust op de grond te plaatsen en om even echt in je eigen energieveld te zitten is het heel fijn als je even beide handenpalmen legt op het middelpunt van je lichaam en dat ligt drie vingerdiktes onder je navel. En ik zou je willen vragen om vanuit warme belangstelling innerlijk jezelf te bevoelen zonder kritiek, zonder correctiedrang, maar gewoon vanuit warme empathie omdat alles zijn rede heeft als je niet helemaal in balans hier zou zitten. Allereerst probeer in te voelen het verschil van jouw energieveld in je fysieke lichaam, vanaf het middenrif tot aan je kruin, en vanaf onder het middenrif tot aan de voetzolen. En de vraag is: zijn de energieën van deze twee delen van je lichaam verschillend van aard of zijn ze gelijkelijk gevuld.

Voel je net zoveel energie, bij je kruin, je schedel, je voorhoofd, als bij de voeten en de voetzolen.

Voel je evenveel energie bij je schouders en schouderbladen als bij de schaal van je bekken.

Is er evenveel energie in je armen, als in je benen.

Is er evenveel energie in je borstkast als in de buikholte.

Registreer het alleen en onthoudt het voor straks.

Bevoel nu het verschil tussen de voorkant van je lichaam en de achterkant van je lichaam. Is het energieveld gelijkelijk verspreid of bevindt het zich meer voor of achter.

En voel eventueel ook het energieverschil hierin tussen boven en onder aan de voorkant, en zo ook aan de achterkant.

Voel nu het verschil tussen de linkerkant en de rechterkant van je lichaam en voel ìn of hier de energieën gelijkelijk verspreid zijn.

We gaan hierna het energieveld om je stoffelijk lichaam heen bevoelen op een zelfde wijze. Voel of er evenveel energie om je lichaam heen ligt boven de bovenkant van je lichaam als aan de onderkant.

Aan de voorkant en de achterkant.

Links en rechts van je lichaam.

Schouw daarna en bezie nu het totaal van het plaatje wat je van jezelf hebt gekregen. En heb er hart voor. Realiseer je dan dat daar waar meer energie aanwezig is, dat dit zich onttrekt aan plaatsen die minder energie hebben dan dat ze zouden dienen te hebben. Teveel aan energie is onttrokken aan andere plaatsen in jouw persoonlijk energieveld, zowel fysiek als binnen het energieveld óm je lichaam heen. Realiseer je dat als je energieveld helemaal gelijkelijk verspreid ligt in het fysieke lichaam en het auraveld daar omheen, dat bij alles wat je beleeft, alles wat je doet, je fysiek én het auraveld daaromheen zich daar helemaal participerend toe inzet zonder uit het lood te hoeven raken.

Zo herbalanceer nu vanuit aandacht het volgende:

Schep evenwicht in het energieveld tussen het boven- en het onderlichaam zodat het helemaal gelijkelijk verspreid aanwezig is. Visualiseer dit en, indien gewenst, kan je het ook door handoplegging ondersteunen.

Breng zo ook evenwicht tussen het energieveld aan de voorkant van je fysieke lichaam en het energieveld in je lichaam aan de achterkant.

Visualiseer of adem als het ware het teveel aan energie naar de onderbezette gebieden toe. Zo ook tussen de linker en de rechter helft van je fysieke lichaam, opdat je lichaam als het ware als geheel uit één stuk wordt en er geen disbalans bestaat in de energievelden afzonderlijk.

Visualiseer hierna dat je je plaatst in het midden van jouw auraveld en dat het auraveld om je lichaam heen gelijkelijk even ver van de fysieke huid af ligt en dat daar geen verschillen in zijn. Als eerste tussen het bovenlichaam en het onderlichaam, aan de voorkant van het lichaam in relatie tot de achterkant van het lichaam, en opzij van je lichaam. Je dient in het midden te staan van een gelijkmatig opgebouwd auraveld, waardoor er evenveel energie is boven je hoofd als onder je voetzolen, evenveel energie aan de voorkant van het lichaam als aan de achterkant, en evenveel opzij. Laat dan op een natuurlijke wijze het woord “ik” door je heen resoneren en vul je auraveld daarmee omdat het natuurlijke “ik” vanuit eenvoud en zelfaanvaarding jouw veld mag vullen zodat jouw zielsimpulsen door dit natuurlijke “ik” opgevolgd kunnen worden vanuit eenvoud en aanvaarding van wat is. Plaats daarom ook je persoonlijke naam achter het woord “ik” door je naam uit te nodigen en laat het staan, als het ware ín je opstaan ín je veld zodat jij gevuld bent met je eigen identiteit.

Voel nu of je behaaglijk voelt in je eigen energieveld en je eigen fysieke lichaam en vergelijk je symbolisch met de passer: Wanneer de hoofdpasserpoot vergeleken wordt met je fysieke lichaam en de hoofdpasserpoot is goed uitgelijnd, evenwichtig opgebouwd, dan kan de passerpoot de punt daarvan diep in de ondergrond geplaatst worden op een wijze dat dit een stabiel belevingsveld creëert. De tweede passerpoot kan je vergelijken met het auraveld om je fysieke lichaam heen, en de mate waarin je de tweede poot opstelt is sterk afhankelijk van hoe de hoofdpasserpoot uitgelijnd stabiel al of niet staat. Openheid vanuit je auraveld naar buiten is een groot goed wanneer je dit flexibel zelf kan bedienen door als het ware het auraveld ruimer uit te zetten en in te trekken naar gelang jouw behoefte strekt. Dat maakt dat je niet willekeurig door van alles en nog wat meebewogen wordt, onverkieselijk.

Vestig je nogmaals in je naam en open dan, in alle rust, je ogen en beweeg eventjes, zodat je je weer helemaal fysiek oké voelt.

In feite is de oefening heel simpel en waren dit nog heel veel woorden, maar als je hem eenmaal begrijpt, heb je die woorden niet meer nodig. Hoef je alleen maar even af te stemmen en te voelen hoe je energie is, en het te herbalanceren. Konden jullie er wat contact mee krijgen zo voor de eerste keer?

Deelnemer: wel lastig

Even kijken, wie zegt dat? Wel lastig ja!

Deelnemer: ik voelde wel verschil, maar soms ook helemaal niet.

Ja, het is ook soms een kwestie van oefenen. Het is echt even de moed hebben om te proberen je lichaam in te reizen en te voelen hoe de energie is in je fysieke lichaam. En wanneer je dat vaker doet, voel je het verschil, voel je ook wanneer je te veel aan de voorkant bijvoorbeeld van je lichaam bent en te weinig aan de achterkant, zelfs heel veel mensen hebben amper auraveld aan de achterkant van hun lichaam en staat alles naar voren uit, waardoor ze in hun betrokkenheid naar derden helemaal geen zelfbetrokkenheid naar zichzelf toe hebben. Ze kunnen als het ware niet in zichzelf terug vallen. En heel veel mensen in onze westerse maatschappij zitten veel te hoog in de energie waardoor ze als het ware amper kunnen voelen hun benen en hun voeten. En de verschillen in het lichaam maken dat je sneller uit het lood slaat als de zaken op je pad komen in die je niet makkelijk weet, daarmee weet om te gaan.Konden jullie het verschil een beetje voelen? Ja? Wil iemand er iets over delen?

Deelnemer: (*?)

Deelnemer: Ik heb nog een vraagje over dat veel mensen hier in het westen zitten veel te hoog met hun energie, hoe verhoudt zich dat tot de hogere frequentie waar we nu in komen?

Je hebt mooie vragen. Het is een mooie vraag. Veel mensen in het westen zitten vaak te hoog in de energie, hoe verhoudt dat zich tot de hogere indalende energieën qua frequentie?

Hogere energie vraagt altijd dat het als het ware gegrond kan worden door de mensen die die energievelden durven te doorleven en eigen te worden. Doorleven en eigen worden, is meer dan er kennis over hebben. Je dient er als het ware mee te leren samenvallen waardoor de frequentie van de indalende energieën als het ware zo diep doorleefd worden wat ze op een heel wezenlijk niveau in het fijngevoelige in jou teweeg brengen, dat je het ook kan blijven volgen, handelingsbekwaam. Ik zal het simpeler uitleggen, veel mensen voelen die vernieuwende energieën, gaan erover over filosoferen, gaan er over denken! Dat is wel een bijzondere aangelegenheid, maar het is nog anders dan dat je het als het ware tot in de diepste gevoelslagen van jezelf vertaald weet en sterker nog, het in handelingsbekwaamheid om gaat zetten. En die hogere frequentie vraagt dus een vernieuwd doen uiteindelijk, en dan is die frequentie verankerd. En wanneer in onze samenleving veel mensen hoog in de energie leven, dan zie je dat mensen wel aangeslagen zijn op die frequenties, maar om het in handelingsbekwaamheid te aarden, in doorleefdheid omgang daarmee te hebben, dat is zo’n veelvragende aangelegenheid, dat trekken mensen niet zomaar. En doorsnee is het ook zo dat mensen zich veilig willen wanen op de gebaande paden, en ook vaak te lang blijven hangen in iets wat eigenlijk al geschiedenis is.

Ik was laatst spreekster op een dag rondom het hart, composium van het hart, en daar had ik de groep gelezen in specifieke gebieden die bij hen speelden, en één van die gebieden was dat heel veel mensen al aangeraakt waren in wéten waartoe ze zich dienden te verhouden in dóen, maar dat ze het maar bleven uitstellen. En deze mensen, er waren vier thema's, gingen allemaal in groepjes uiteen, en alle groepjes deelden en kwamen dan plenair weer terug, en de vrouw die deelde namens het groepje wat ik net verwoordde, zei, ik heb besloten ik ga het doen, maar ik ga nog eerst mijn bureau opruimen en dan ga ik nog dit en dat doen en daarna ga ik het oppakken. En toen zei ik, jij zat in het groepje wat al in uitstel stond en is het belangrijk dat je bureau nog eerst opgeruimd wordt of is het belangrijk dat je gaat vertolken waarvan je weet dat je er al langer toe opgeroepen bent? En toen viel ze stil. Toen kwam een man uit dezelfde groep, en die zei dat meerderen in de groep ook eigenlijk dat moment de keuze hadden gemaakt om niet meer te wachten maar te doen, want het was al zó beklijfd in hen wat ze wouden, dat uitstel was meer, voortkomen toch uit een stukje gemakzucht en toch nog vastgehecht zijn aan wat bekend is, dan naar wat de bedoeling was. En soms is wanneer je vasthoudt op een plek die in al zijn dienst bewezen heeft, een tekortschieten eigenlijk aan jezelf om te vertrouwen in waartoe je uitgenodigd bent.

Dus laten we zeggen, wij in het Westen hebben veel meer moeite om dingen te doorleven dan andere culturen die van doorleven naar denken dienen te reizen. Wij denken als we iets begrijpen dat we het verstaan, maar dat was het begin van de reis en de kunst is dus, om het zo in doorleefd handelen te plaatsen, dat je weet dat je gedrag de betekenis uitzendt van wat je innerlijk weet. Je hebt mensen die prachtig doen, heel doorleefd, en totaal niet de taal hebben om daar over te spreken, terwijl je ziet dat ze het verstaan, en je hebt mensen die kunstenaars zijn in spreken en het prachtig, ook filosofisch, mooi kunnen behangen en dat kan je ook geweldig prijzen als iemand dat zo prachtig kan, maar het wordt uiteindelijk altijd getoetst op het dóen. En de kunst is om ons daar toe te verhouden en dat is het moeilijkste van al. Ik weet wel bijvoorbeeld 20 jaar geleden als ik lezingen gaf, dan had je in die tijd nog heel vaak dat vrouwen zo klaagden over hun man die niet spiritueel was en niets begreep van chakra's en andere dimensies, en dan zei ik altijd: Is het een góed mens? Ja, het was een heel goed mens, stond altijd klaar voor van alles en nog wat. En is het iemand met liefde voor de natuur? Ja geweldig, een echt natuurmens. En dan had ik zo een aantal vragen gesteld, dan zei ik: heel spiritueel is uw man, heel spiritueel! (gelach)

Het gaat niet over chakra's en alles wat er omheen hangt. Het is natuurlijk prachtig als je daar wat kennis op hebt, maar uiteindelijk gaat het toch om wie je bent en hoe je je gedraagt in je dagelijkse doen. En dat is een kunstwerk op zich al. We hebben allemaal de ook regelmatig in struikelen, ondanks de beste intentie. We hebben in het westen leren, dienen we te leren om af te dalen. En het bijzondere is als je je gevoelens leert te doorleven, en ook ze serieus te achten, en steeds fijnzinniger te ontmoeten, dan ligt daar ook heel veel rijkdom als je de eerste barrières voorbij bent.

Deelneemster: Hoe kom je er achter, hoe kun je voelen, weten, begrijpen wat u opgenoemd hebt?

Oké. Hoe kan je benoemen, begrijpen wat ik opgenoemd heb……

Deelneemster: nee, waartoe ik opgeroepen word.

Waartoe jíj je opgeroepen hebt, waartoe iemand zich opgeroepen weet. Nu snap ik je vraag.

Allereerst, niet ieder heeft een helder vermogen om het letterlijk te beluisteren vanuit de onstoffelijke wereld of beelden daar over te hebben, maar je ziet aan je eigen gedragingen waar je natuurlijke bevlogenheid ligt, waar je compassie voor voelt, dat wat je ontroert, maar soms ook zelfs de zaken die je zó verbijsteren, dat je voelt dat er zoveel onrecht gaande is, dat je voelt dat je al in de eerste linie staat om dat te willen helpen opheffen. Nou dat zijn hele kostbare momenten om serieus te nemen, want als je voelt dat je vanuit compassie bevlogen wordt, dan dien je natuurlijk te werken aan een gezond landingsgestel, maar dan weet je wel dat je hart daar toestemming op geeft. En ieder mens heeft z’n bevlogenheid op andere gebieden liggen en zal op andere gebieden in zijn hart aangeraakt worden. En we zijn zo divers dat juist die nuance in ieders belevingsveld zo aanvullend op elkaar kan zijn. Dus ondanks dat de verschillen heel groot zijn, dien je je eigen betrokkenheid te herkennen wanneer het zich roert.

Nog iets over het hoger dragen van energie in je veld. Je ziet dat al heel lang in spiritualiteit de woorden bevlogenheid en passie omgang hebben, maar ik noem altijd heel simpel vleugels meet je aan van schouders tot middenrif, en wanneer je geen gezond landingsgestel hebt, dan stort je wel neer. Want je kan vliegen in je bevlogenheid, maar als je niet goed daarmee weet te landen, dan is het maar de vraag, of dat wat je in je bevlogenheid optrekt, duurzaam incarneert hier op aarde. Je kan zeggen het hoofd is de cockpit, daar kan je als het ware goed mee kijken en zaken aansturen, maar je hebt ook volstrekt je bevlogenheid en je landingsgestel nodig wil het een geheel vormen. Dus wanneer je de energievelden in je lichaam steeds herbalanceert, dan heb je een grote kans van slagen dat wat je doet duurzaam geactiveerd is en na zal werken.

(muziek geluid op de achtergrond)

Het swingt hiernaast in ieder geval heel leuk!

Jan, misschien een nieuw moment voor een lied?

Oh sorry Jan, ik hoor dat het al pauze tijd is, dat mag je dadelijk ook doen.

Ja? Toch een muziekje.

(gitaar wordt gestemd)

Jan: Ik wil voor jullie zingen, het lied, het gebed van Het Onze Vader in het Aramees. Een taal die gesproken werd in de tijd dat Jezus leefde, zoals hij het heeft uitgesproken. En ik ben, toen ik dat gebed op die manier, in die taal, opnieuw ontdekte, daar heel erg door geraakt. En ik moet er ook aan denken door wat jij nu vertelt Marieke, omdat in “Abwoen de Basjnaja”(*?), zoals de eerste woorden zijn, het verlangen tot uiting komt, het verlangen van het licht om gestalte te krijgen in de materie, in alles wat leeft, in ieder van ons. En het is tegelijkertijd een oproep aan ons om van je lichaam en van je leven een heilige plek te maken om dat licht te ontvangen. Om zodanig, zeg maar, dat licht in je op te kunnen nemen dat jij echt wordt waar je voor geboren bent. Waar je voor in de wieg gelegd bent.

Nou, dit is eigenlijk, eigenlijk kan ik dit gebed verder helemaal niet goed in woorden vatten en ik was heel blij dat ik op een gegeven moment muziek op vond, waarvan ik voelde dat dit klopt. Voor mij.

“Abwoen de Basjima” (*?)

(Het lied wordt gezongen)

(applaus)

Pauze

Er is een vraag. De vraag luidt als volgt: Ik probeer te balanceren tussen denken en voelen, maar dat valt niet altijd mee. Want vanuit mijn gedachtewereld kan ik werken naar begripsvorming naar zaken toe, omdat ze gaan zoals ze gaan, waaronder, zegt deze mevrouw, oorlog, geweld en misstanden. En dan voel ik ook onder de woorden door dat je dan tot vergeving daar naar toe te komen, maar, zegt deze mevrouw, in mijn gevoel ben ik daar zo diep verdrietig over, en vind ik het zo moeilijk dat verdriet steeds weer te ondergaan, en dan pep ik me wel op, en dan kom je eigenlijk in die schouwing van toen straks, dat vanuit flinkheidsgedrag en positieve houding, ook aan moed in dit geval verbonden, tracht je je geest hoog te houden, maar…. ratio en gevoel zijn dan niet altijd helemaal met elkaar in overeenstemming. En eigenlijk is jouw dieperliggende vraag: hoe kan ik wel moed houden, maar zonder de overtoon van flinkheid? Waardoor je waarneemt wat er is, zonder het hoeven te ontkennen, en toch niet zo uit het lood raakt door het gevoel, dat je een onevenredig grote krachtinspanning dient te doen om bij de les te blijven. Om het zo maar te noemen.

Allereerst is er een wezenlijk verschil, en het verschil heeft te maken tussen aanvaarding en acceptatie. Je dient immer te aanvaarden dat het is zoals het is, wat niet wil zeggen dat je oorlog en misstanden hoeft te accepteren. En een helder geluid afgeven rondom misstanden maakt wel dat het gemoed opgelucht raakt omdat je wel hoorbaar maakt wat jij voelt als onrecht wat nog leeft. Wanneer je emotioneel daar verdriet om voelt, huil je als het ware ook de tranen van de wereld, en volgens mij zijn onze oceanen er behoorlijk mee bevuild. Omdat symbolisch, maar ook in letterlijke zin, doen we de wereld, de mens, en natuur en milieu tekort met alle gevolgen van dien. Dus wanneer dat oerverdriet gehuild wordt, dan is het belangrijk dan ook heel dichtbij je hart troostrijk daarmee te zijn, tot je voelt dat je zo in je diepste kern jezelf gezien hebt in relatie tot dat verdriet dat het respect wat je daarin betuigt naar jezelf toe maakt, dat je weer rechtstandig gaat staan. Maar wanneer het verdriet slechts voelt en je betoont geen respect naar je verdriet, dan houdt het a. langer aan maar b. is het te weinig in troost tot jezelf omgeven. En dat is eigenlijk de toegevoegde waarde.

Al heel lang geleden heb ik inspiratief gezien dat er twee vormen zijn van liefde, en mijn onstoffelijke begeleiding noemt dat als volgt: Er is een positieve spiraal van liefde en een negatieve spiraal van liefde. En ze geven daar een hele eenvoudige verklaring aan. Ieder mens is verbonden met oerheimwee. Het weten de bron waar hij uit voort komt, het besef wat harmonie is, wat verbondenheid is, wat elkander wéten inhoudt zonder taal, wat elkaar steunen inhoudt zonder taal, waarin ieder rechtstandig tot zijn recht komt zonder dat je projecties naar je toe krijgt of overmatige energie van jou naar anderen toe dient te keren, maar waarin ieder rechtstandig kan staan. Maar hier op aarde leven we binnen de paradoxen, en de verschillen tussen mensen en gemeenschappen is zó groot, dat mensen lijden aan heimwee naar harmonie en die heimwee kan je tweezijdig vertalen in het weten dat we allemaal op weg zijn daar weer aan te komen uiteindelijk, na ons sterven, maar ook aan het eind van de menselijke evolutie, en dat we elkaar opbeuren en steunen op de weg daar naar toe. Maar de negatieve spiraal van liefde is dat je het van anderen verwacht ten opzichte van jou zelf. Zij moeten de harmonie aanleveren voor jouw leven en bij alles waarin zij falen, reken je hen aan. Dat is de negatieve spiraal, want de ander moet jou geven wat jezelf te weinig in jezelf activeert en dat maakt dat vele mensen, maar ook in conflictsituaties, groepen mensen en soms volkeren, opeisen dat andere harmonie aanleveren, terwijl het te weinig zelf veroorzaakt wordt. En wanneer je wederzijds tegen elkaar aan gaat hangen in het opeisen daarvan, krijg je zelfs oorlog. Snap je?

Dus de kunst is steeds weer, ga ik staan in de positieve spiraal van liefde namelijk a. dat ik het probeer zo goed mogelijk voor mezelf te veroorzaken en troostrijk met mezelf omga in de niet harmonie waarin het aardse leven plaatsvindt, en steun ik anderen en mezelf om naar harmonie steeds meer toe te groeien. Als dat volmondig “ja” is, dan merk je dat aan de hand van je eigen daden naar derden, maar ook aan de hand van de zelftroost en zelf zoeken naar zelfharmonie, je meer kracht ontwikkelt om in evenwicht te blijven, dan dat je in die negatieve spiraal van liefde terechtkomt, want het opeisende gebaar dat een ander het dient te veroorzaken, anderen harmonie moeten spiegelen, zodat jij in vrede met jezelf kan zijn, daarin stel je je afhankelijk van derden, en dan raak je altijd achterop. Kan je je dat voorstellen? Dus de mate waarin wij ons oerheimwee voelen is a. heel rechtmatig dat je het voelt, b. verdient het heel veel compassie naar jezelf.

En sommige mensen hebben een openheid meer dan doorsnee om het wereldverdriet te voelen, en dienen dus ook een bovenmatige zelftroost te activeren. En wanneer dat te weinig geactiveerd wordt, dan kunnen ze een hulpverlening aan het oerverdriet middels hen te reinigen en te onthechten, te weinig in de praktijk dragen. Dus sommige mensen worden een kanaal om verdrietige zaken die elders geschieden middels hen af te voeren, zodat het elders niet oploopt en tot grote accidenten aanleiding geeft. Maar degene die als kanaal dat doet, dient uit één stuk zijn energieveld te maken, waardoor dat afvoerkanaal zo stevig gevormd wordt en zo goed in het lood uitgezet wordt, dat het meteen kan onthechten. Zeg maar, je dient dan doorlaatbaar te worden en doorlaatbaarheid staat voor: je ervaart zaken, je proeft ze doorleeft ze, ondergaat ze en wanneer je het inzicht eruit gedestilleerd hebt, onthecht je direct. Zoals een vergiet wat water door laat stromen. Dat houdt heel eventjes op, je herkent de frequentie van wat er in je gegoten wordt en je laat het doorstromen. En dat is heel belangrijk omdat als je niet durft door te stromen en je houdt het vast, ook bij verdriet juist, juist dán kan het je uit het lood brengen, want dat verdriet is te groot om het er te lang in te zijn. Vaak zie ook in deze tijd als die hoge frequenties toenemen, dat niet alleen het verdriet van wat gaande is wereldwijd je kan raken, maar dat met name zaken die nog in het onderbewustzijn verscholen zijn en in zekere zin ook een frequentie uitbeeldt daartoe, van oude geschiedenissen of wat dan ook, dat dat soms ook nog gevoelig mee gaat trillen. En het is altijd belangrijk als iets persoonlijk meetrilt om het onder de ogen te zien, te bedanken dat het er was, te kijken naar waar het je gebracht heeft, omdat vaak zie je dat de diepste nood in mensen je leidt uiteindelijk naar meesterschap toe, omdat daar waar je het meest diep geraakt bent, het meest verwond, het meest gekwetst, de kracht waarmee je de heling daarop aanzet, wordt uiteindelijk je gave. En dat wat ooit het meest pijn deed, wanneer je dat kan zien als een leerlingsles van wat je nu geworden bent, kan je de geschiedenis opnieuw onder ogen zien zonder er verstrikt in te raken. Dus troostrijk, erkenning, en die kanaalfuncties zo goed in het lood zetten dat het als een vergiet er doorheen gaat.

We hebben in deze tijd heel veel vergiet nodig! En veel geworteldheid.

Dat is ook het belang van dat we in deze tijd oefenen, met vallen en opstaan, dat ook alle energiecentra van het lichaam, de hoofd chakra's, allemaal even wijd open staan en niet ongelijkmatig. Dat het auraveld aan de voorkant van, waar ook je compassie, je bewogenheid en je dóen in geactiveerd aanwezig is, net zo'n groot auraveld heeft aan de achterkant van je lichaam, zodat je voortdurend gesteund wordt door jezelf terwijl je doet, of terwijl je in compassie bent. En dat, als er hele onevenwichtige zaken op je pad komen, waar je je toe dient te verhouden. En ik weet niet hoe het bij jullie is, maar bij mij ligt de dosis onverwachts zo gigantisch hoog en iedere voorgenomenheid voor een dag waarvan ik dacht, dit ga ik heel bijzonder zinvol gebruiken, in dit geval omdat ik een paar weken zou schrijven, maar allerlei andere dingen op het pad komen die heel wezenlijk zijn en wat ik alleen maar kan beamen en beantwoorden, dan gaat het toch om steeds weer aanvaarden wat er is, en dat wat de ratio zo mooi bedacht had, als zijnde dat de tijd daar nu volstrekt was voor schrijven. Blijkbaar zal het boek, de twee boeken die ik dacht af te ronden toch misschien iets meer tijd nodig hebben, of straks in één keer als een vergiet er doorheen lopen. Let’s hope! (gegrinnik)

Maar… het vraagt overgave. Als er echt iets is wat je niet kan ontkennen.

Deelneemster: Ik wou nog even vragen, wat zit er aan de achterkant dan?

Dat is een hele mooie vraag. Wat zit er dan aan de achterkant van je fysiek lichaam?

Als eerste kan je zeggen, in het pranakanaal wat door de ruggenwervelkolom heen loopt, zit ook de aanhechting van je hoofd chakra's, grotendeels, en die aanhechtingsknoop is heel belangrijk omdat zaken die niet goed doorleefd, niet goed verwerkt zijn van het verleden, die maken aan de achterkant als het ware verdichtingen qua energiefrequentie wat maakt dat je, als het ware, wanneer je moeite hebt met het verleden, of moeite hebt met er gewoon basaal zijn voor jezelf, dat maakt dat dat auraveld niet goed gevuld is achter. Ik was lang geleden maatschappelijk werkster, ik heb ook een periode gehad dat ik veel healing gegeven heb, en je voelt altijd aan het auraveld aan de achterkant ook heel goed de geschiedenis van het verleden. Dus je kan zeggen de voorkant van het lichaam beeldt het heden uit en de achterkant van het lichaam de belasting van dat wat niet verteerd is. Zowel van vandaag, gisteren en langer geleden. Dus steeds op de maat van de verwerking blijven, is heel belangrijk in relatie tot wat je iedere dag doorgaat. En dat houdt dus ook in dat wanneer je er in deze tijd bovenmatig geprikkeld wordt door allerlei zaken, dat de diepte van de rust om het te verteren heel belangrijk is, en ook het dieper vanuit rust zíjn in dóen. Want als de energie te hoog ligt en er wordt veel van je verwacht, of je hebt veel verwachting van jezelf, of het is gewoon wat dient te geschieden, en je hebt niet meer de tijd om dat allemaal even heel mooi uit te balanceren, van zoveel weken vakantie, zoveel uren vrij vandaag, ga zo maar door, dan wordt het een kunstwerkje hoe je het doet met beperkte vrije tijd om in balans te blijven. En daar word je in opgeleid, en als je daar niet tegen afzet maar het ziet als een beproeving om daar een juiste omgang mee te krijgen, dan ga je er veel eervoller mee overweg dan dat je denkt, waar ben ik nou in verzeild geraakt. Kijk, sommige mensen hebben echt de ruimte en de tijd voor langzame processen, maar je ziet vaak bij mensen die spiritueel heel gedegen opgeleid zijn, of waar veel inspiratie in omgaat wat tot dóen omgezet dient te worden, dat als het ware op hen nog meer druk uitgeoefend wordt om die energievelden van de aarde te laten worden. En dat maakt ook dat veel mensen, in hun fijngevoeligheid, vaak meer geprikkeld worden, meer geraakt worden en meer, ik zou haast zeggen, kunst-zinnig, dus kunstig met hun zintuiglijkheid om dienen te gaan om zich in balans te houden. Ben je niet zo fijn zintuiglijk aangelegd, is het veel minder moeilijk. Maar hoe fijngevoeliger, hoe meer het erop aankomt hoe jij je steeds sneller herstelt bij allerlei gevoeligheden die je ondergaat. En hoe meer je je hoofdpasserpoot wordt die je heel rechtlijnig, goed uitgemeten, goed gevuld is qua energie van de top tot aan de passerpunt, hoe makkelijker je in balans blijft ook als er verstoringen in het veld zijn. Sterker nog, hoe egaler het energieveld in jouw lichaam is, en in het auraveld daaromheen, hoe ondoordringbaarder jij wordt door voor energie beïnvloedingen van buiten af. Dus fijnmazigheid, want heel veel spirituele mensen hebben een heel prachtig, heel dun verfijnd etherveld of auraveld, sorry, met amper begrenzing, dat is veel te zwaar. En dat hele verfijnde veld kan je ook veel fijnmaziger compacter maken, stabieler daardoor, meer geworteld, meer van de aarde, waardoor je die hoge frequenties prima verduurt en een natuurlijke begrenzing houdt tot de velden buiten. Maar het is vaak een weg te gaan en dat is niet zomaar bereikt. En met name, wanneer je vaak op een hele natuurlijke manier het woord “ik” resoneert, gewoon vanuit eenvoud en zelfaanvaarding, en daar je persoonlijke naam achter plaatst, dat wordt op een gegeven ogenblik haast de poot, hoofdpoot van de passer. En als je natuurlijke “ik” goed in het lood is, dan kan op zielsniveau jouw ziel contact maken met je natuurlijke “ik”, en die signalen afgegeven die belangrijk zijn voor jou. Dus als het “ik” niet opgeklopt is, als het ware niet negatief hoogmoedig iets willen zijn wat je nog niet kan vertonen, of jezelf miskennen, dan kan het natuurlijke “ik” te weinig in zielscontact verbonden functioneren. Dus wat heel belangrijk is dat natuurlijke “ik” in eenvoud te plaatsen, dat woord “ik” te resoneren en je naam daarachter te plaatsen als je voelt dat je uit balans raakt door energieën van derden of in het grotere collectieve veld. Het is mooier om het preventief te doen, zodat je in het lood bént, dan dat je het nog moet gaan doen als uit het lood raakt.

Als jullie de website opgaan van mijn Stichting, het is www.devrijemare.nl, en je doet met de zoekactie even de “naamsoefening” dan krijg je in ieder geval de basale oefening te lezen, en een van mijn eigen wensen is dat ik deze maanden het boek daarover af ga krijgen, dus dat is nog even spannend. Maar de intentie is er.

Deelnemer: begrijp ik het goed als er onverwerkte emoties of wel verwerkte emoties, dat die afgevoerd dienen te worden naar de aarde?

Ja, dat klopt. We zijn twee richtingen. Het is een mooie vraag: hoe ga je om met onverwerkte of doorleefde emoties? Allereerst, de aarde heeft altijd de kracht gehad om zaken te transformeren als die vanuit verdriet of vanuit pijnlijkheid via het onderlichaam van een mens wegstroomde de aarde in. En wat wij in het Westen vaak doen, is dat we als we iets onverwerkt hebben, dan raken we emotioneel en gaan we steeds drukker worden boven ons middenrif. We gaan er over praten, we krijgen woede-uitbarstingen…

Nou, visualiseer maar wat je doet, ja, boven het middenrif. De kunst is als je diep geraakt wordt meteen te verstillen, zo diep van binnen, dat je de aandacht zet niet op verklaren, verdedigen, in strijd gaan, hartgrondig vloeken wellicht voor een aantal van jullie, maar de geraaktheid direct te proberen af te voeren via het bekken naar de benen, naar de voetzolen, en naar de aarde toe. En die keren dat je dat doet, is zo heilzaam, want je verstond in je bovenlichaam, omdat je je overgeeft aan de pijn van het geraakt zijn, aan de kwetsing, en je gaat naar binnen en je besteedt je aandacht aan zelftroost, zelf ommanteling, en terwijl je dat doet ga je ook nog bewust de pijn afvoeren. Dat is strijdloos, het is in verbinding met jezelf. Die ander die je zo kwetst, of een situatie die je zo raakt, die kan je aanzien, terwijl het in feite plaatsvindt, maar op een manier dat je ziet dat die ander je haast toetst, onbewust, hoe jij hiermee overweg gaat. Want mét dat je je gaat verdedigen roep je strijd op, met dat je die ander pijn gaat doen wordt de pijn, waarvan de ander jou, vanuit zijn al of niet bewuste pijn, jou kwetst, vergroot je nogmaals met vermoedelijk weer effect op derden, ook nadien, als jij uit het veld bent, en je verbindt niet met de ander die vermoedelijk vanuit een ernstige kwetsure, jou soms ongenaakbaar pijn doet. Dus het helpt je niet die strijd. Wat wèl helpt is afvoeren, jezelf troostrijk omgeven en dan kan je altijd daarna zeggen vanuit je natuurlijke “ik”; “goh dat was een hele klus voor mij om wat ik voelde bij mezelf te houden en die pijn te aanvaarden wat me deed. Dat is een heel andere beweging. Soms zijn er in deze tijd zaken die te groot zijn om op die manier al af te kunnen voeren, en wat dan belangrijk is, als jij niet in staat bent in het hier en het nu door jou positieve maximale inzet, zaken in verandering te brengen, kies er dan voor om het aan de onstoffelijke wereld over te dragen of Zij in de tijd die voor ons allemaal nog ligt, binnen de mogelijkheden die dáár zijn om zaken ten gunste te beïnvloeden, om het collectief van de mensheid op te beuren, of Zij het mee willen nemen in de veranderingszin die nodig is. En maak het dan niet zo persoonlijk dat het om persoon A of B gaat, maar spreek je intentie uit op dat wat geschiedt is door hen opgenomen mag worden voor transformatie in de tijd, op het moment waarin het wel kan.

Deelnemer: Kun je daar een voorbeeld van geven?

Ja, daar kan ik zeker voorbeelden van geven. Ik zal kijken bij welk voorbeeld ik aanhecht.

Allereerst, op het menselijk niveau. De meest pijnlijke situatie die ik daar zelf ooit in heb gehad, is dat iemand die heel dichtbij stond, suïcidaal was, zichzelf had proberen te elektrocuteren in een bad, net op tijd gevonden is, daarvan had ik het besluit genomen dat nog langer bidden niet zou helpen, maar dat ik iets moest doen en - het was in een hele ongelegen situatie voor mij op dat moment in mijn leven - die persoon in huis nemen omdat ik wist dat die anders zou overlijden. Dus het was een grote vraag, want deze persoon zat op een gesloten afdeling, was helemaal vol met medicatie, kon zichzelf niet eens meer douchen, had geen speeksel meer. Het was een man, hij was impotent van alle medicijnen, nog hartstikke jong midden in de twintig en het was echt verschrikkelijk hoe het met hem was. En z’n ogen waren eigenlijk al dood. En toen heb ik dat besluit genomen, toen ben ik met zijn ouders gaan praten, en zij vonden dat dat niet medisch psychiatrisch genoeg verantwoord was. En dat waren mensen die al langer moeite hadden met wat ik op spiritueel gebied deed. Dus je kan je voorstellen, het conflict wat zij daar naartoe voelden, en het weten van mij dat het niet anders kón. Het was echt een hele dichtbije band. En op het moment dat dat speelde kreeg ik zo'n narigheid naar mij toe, zo pijnlijk, mijn hart kon het haast niet meer aan, want ik wist deze man gaat gewoon dood als dit niet nu gebeurt. En in plaats van terug te reageren, het was haast te veel pijn, heb ik de pijn gewoon maar door mij heen getrokken en het uitzonderlijke was, behalve dat het fysiek en psychisch zó pijn deed, heb ik drie dagen, dat kan helemaal niet, maar letterlijk gehuild onder mijn oksels. Zóveel kwam er vrij aan, blijkbaar ook in mij in die tijd, nog aan opgeslagen pijn. Ik ben naar de huisarts gegaan, hij had het nog nooit gezien. Ik had per dag zeven van die keukenrollen nodig om het vocht op te vangen onder mijn oksels en daarna was het klaar. En wat ik heel erg gevoeld heb, is door niet terug te reageren vanuit pijn naar diegene toe, waar ik een geschiedenis met pijn al heel lang heb gehad, maar die pijn zelf aan te nemen en daar doorheen te gaan, heb ik niet alleen ineens heel veel losgemaakt bij mijn hart wat weer vrijkwam. In ieder geval, deze jongeman is tien maanden in mijn huis geweest en hij is er goed uitgekomen, en ik wist dat ik het moest doen omdat bidden niet langer meer hielp. Soms weet je dat je moet dóen in plaats van bidden. En je kan wel mooi aan Dáár blijven vragen, maar als je voelt dat je zelf opgeroepen wordt, moet je handelen. Dus dit is gewoon een persoonlijk voorbeeld en ik vermoed dat als ik de strijd ingegaan was geweest, dat de ouders uiteindelijk geen toestemming hadden gegeven. Snap je? En op collectief niveau, want dat was het andere eind van wat geef je over aan die Onstoffelijke Wereld.

Deelnemer: Hoe vraag je dat?

Hoe je het vraagt, is dus echt vanuit je hart, egoloos, en dat Zij het mogen invullen, dat jij niet het plan hebt.

Deelnemer: is daar nog een voorbeeld van?

(gelach)

Of daar nog een voorbeeld van is?

Weet je, dit gaat ook natuurlijk, persoonlijke voorbeelden van mij voorbij. Ik weet dat als ik het doe, ik weet hoe het voelt. Ik heb altijd het gevoel dat als het zo diep uit m’n kern gevraagd wordt, dan voelt het net alsof de hemel open klieft, en alsof het daar aankomt.

Ja, dus waar het om gaat is, ik zou haast zeggen, het voelt haast vanaf de onderste chakra's tot aan de kruin, alsof in al die lagen, ik wéét wat ik vraag en waaróm ik het vraag, en welk belang dat daar achter is, dat er genezing komt, en als het van, ik zou zeggen, vanaf mijn basischakra tot aan mijn kruin bevoeld en geproefd is en ik vraag het dán, dan weet ik dat het Daar bereikt, zeg maar dat het Daar aankomt. En waar het om gaat is dat ik er geen persoonlijk belang bij heb. Dat is heel belangrijk en dat Zij op hun tijd en als Zij het erkennen dat het klopt, dat Zij zich daarvoor in zullen zetten. En dan richt ik mij niet naar mijn persoonlijke begeleiding, maar naar het Hoogst Mogelijke, dus het Goddelijke of de Kosmos of hoe in het ook wil noemen. En laat ik het aan Hen over. Ik ben niet hun coach, dat is aan het Goddelijke. En dat is waar veel mensen volgens mij de mist mee in gaan in gebed, dat is dat ze het helemaal uitgekiend hebben wat ze willen en ook nog hoe het moet gebeuren en het liefst vandaag. Plus dat je dan te weinig rekening houdt met, ik zou zeggen de leringsprocessen van mensen zélf waar het over gaat, en grotere collectieve velden van mensen. Dus het enigste wat je eigenlijk altijd op kan roepen dat is dat mensen in hun beproevingen waar ze in staan, mogen buigen op een groter omgevend principe vanuit die Onstoffelijke Wereld, waardoor ze voelen dat ze gezien en gesteund worden en zich dieper durven over te geven aan wat er is, waardoor bijvoorbeeld zelfgenezing, nieuwe inzichten, nieuwe vormen van samenwerkingen kunnen ontstaan juist vanuit, ik zou zeggen, het niets. En wat ik wel zelf altijd geleerd heb is dat er, zeker lang, ook in mijn jongere jaren, ik ben het nooit uit de weg gegaan. Heel veel mensen hangen zo aan het harmoniemodel dat ze zich niet durven te begeven op plaatsen waar veel lijden is, of veel onrecht en mijn ervaring is dat je hart steeds verder openscheurt wanneer je mensen ontmoet waar heel veel mee gaande is en je laat raken. En niet geraakt willen worden, is soms toch ook gemakzucht, en niet het leven helemaal durven te leven.

Ik heb altijd op hele moeilijke onderwerpen gewerkt, ook op bijvoorbeeld nieuwe therapieën voor mensen die gemarteld zijn geweest. Dat houdt gewoon in, dat als ik daarop werk, dan wordt het heel stil in mezelf, verbind ik me heel diep maar ik ben ook heel gegrond en daarna krijg ik alle beelden te zien van de nieuwe technieken van marteling. Dat is helemaal niet leuk kan ik je wel vertellen. En de enigste manier waarop je daarin blijft is volstrekt in het stille midden te blijven, je gesteund te weten door je begeleiding, niet in je emotieveld te gaan, maar alleen in dat Hogere Zelf te verblijven, alles waarnemen en dan ondertussen, doordat je het helemaal doorgaat en doorvoeld kan je voelen en ervaren en weten wat de therapieën zijn die ondersteunend zijn om die trauma's minder in te laten etsen en sneller te kunnen aanvangen met verwerken. Dus het punt is, de kunst waarmee je je laat aanraken door lijden elders, dient altijd z’n verbinding te houden met je stillere midden, want dat is het veld waarmee je …… ja, ik heb altijd veel met de Maria-energie, de Maria-energie houdt in, dat je iets aankijkt zonder te wijken, en dat je compassie zo de boventoon heeft, dat je erin kan blijven stáán. Het valt niet altijd mee, en soms komt het te onbedacht. Maar de kunst is direct er naartoe te gaan.

En wat een heel belangrijk thema is de laatste maanden in mijn werk, ik zal het jullie uitleggen, dat is de positieve ongenaakbaarheid. Dan denk je waar hééft ze het over. Positieve ongenaakbaarheid staat voor het volgende: dat wat van de ziel is, is wezensecht, en dat mag nooit ontvreemd worden en wanneer door tussenkomst van derden, of door calamiteiten, je het gevoel hebt dat er aan je ziel gesleuteld wordt, dat die als het ware ontvreemd wenst te worden, dan is het heel belangrijk dat je je positief ongenaakbaar opstelt en dat houdt het volgende in: dat je je natuurlijke grenzen eerbiedigt en zegt, dit is zó eigen, zó natuur-lijk mijn diepere zelf, daar laat ik me niet op winnen, dat laat ik niet verleggen, dat laat ik onaantastbaar. En dat doe je positief door dat te benoemen en uit te drukken met je hart open naar de ander, of naar een situatie toe, die ontvreemdend op jou door zou kunnen werken als je niet positief ongenaakbaar daarin durft te staan. Dus het vraagt ook je natuurlijke grenzen te eerbiedigen en dat wat niet des jou is, niet binnen te laten dringen. Sterker nog, steeds meer te gaan staan in dat wat zielseigen is ook al kunnen anderen dat nog niet verstaan. Je eigen verantwoordelijkheid daarvoor opnemen. Kun je dat zo begrijpen? En dat valt niet altijd mee.

Ik was een maandje geleden op een symposium over hersendood en daar begon de eerste lezing met de neuroloog, die prima deelde hoe mooi hersendood nu ingekaderd is in wat je allemaal checkt voordat iemand hersendood verklaard wordt, waarna een hersendode als er een codicil is, of familie toestemming geeft, organen gedoneerd kunnen worden en het is een prachtig afgedicht geheel. En daarna kwam Heleen Dupuis, ook een goede spreekster, en zij deelt dat het sterven heilig is en dat dierbaren niet aanwezig kunnen zijn bij het sterven van iemand die hersendood is, omdat het sterven plaatsvindt in letterlijke zin wanneer de organen, met als laatste het hart, er uitgelicht wordt. En of dat nog wel een heilig sterven manifesteert in nabijheid van dierbaren. En ik ben op een gegeven ogenblik opgestaan en ik heb gezegd: ik draag een andere verantwoordelijkheid dan de medici hier, en er waren veel artsen ook in Duitsland, ook uit een aantal verweg landen van hier, en ik zeg mijn verantwoordelijkheid is dat ik al 30 jaar heel veel innerlijk waarneem en jarenlang op orgaandonatie en -transplantatie gewerkt heb, en zie dat de hersendode zijn ziel nog volstrekt in zijn lichaam aanwezig is, en dat alle organen nog bezield zijn, en wanneer die er uit gehaald worden voordat het orgaan ‘hart’ niet meer klopt, dat je bezielde organen weghaalt. En voor mij is die persoon dus niet dood, want dood is eigenlijk pas iemand wanneer na het letterlijk niet meer kloppen van het hart in de minuten, of uren daarna alle zielsinformatie uit de organen weggetrokken wordt via het fluïdumkoord opgenomen wordt en als al die zielsenergie doorgestroomd is in het fluïdumkoord en het fluïdumkoord hecht af, pas dan is iemand dood en ontzield. Dus orgaan transplantatie vindt plaats via een lichaam waar organen uit gedoneerd worden wat nog niet ontzield is. En dan moet je toch zeggen, ondanks dat ook de neuroloog van de Vereniging van Kwakzalverij daar ook aanwezig was. Snap je? Dus het vraagt soms een gaan stáán omdat je gewoon niet anders kan. En niemand hoeft mijn verantwoordelijkheid daarin te dragen, je mag het er volstrekt mee oneens zijn, maar als ikzelf dit weet zoals ik het ervaar, en ik zou mijn mond houden daar, dan sta ik niet daar. Dus ik kan met warmte in mijn hart tegen alle mensen daar zeggen wat ik ervaar, zonder hen af te wijzen, maar óók zonder mijn eigen verantwoordelijkheid daarin te verloochenen. En het is alsof we in deze fase allemaal meer dienen op te staan, om wat júllie weten, wat ìk weet, zichtbaar te maken. Want het niet zichtbaar maken daarvan leidt tot gevolgen die steeds grotere consequenties hebben. En ik moet ook zeggen, het heeft mij bijvoorbeeld heel veel gedaan…. ik zit al in een vorm gezondheidszorg vanaf 1992 met heel veel vernieuwers in de gezondheidszorg en ik heb ook op vele gebieden gewerkt daarin en samengewerkt, maar ik heb ook vele mensen in die zaal zien zitten, die net als ik wisten waar het over ging en die niet de microfoon pakken. En ik moet zeggen dat ik echt een heel diep verdriet gevoeld heb omdat ik daar dan sta opnieuw, terwijl we dat met velen hadden kunnen delen om daar achter die microfoon te staan, terwijl anderen blijven zitten. En dan mag je misschien bang zijn voor de Vereniging van Kwakzalverij of reguliere artsen die helemaal vóór zijn, maar dan nóg denk ik, we verdienen ook moedig te zijn om te tonen wat we innerlijk weten, wàt we innerlijk weten. Ja. Dus ik hoop een volgende keer daar minder alleen te staan.

Deelneemster stelt een vraag.

Er is de vraag ook of er een verschil is als iemand daar bewust voor kiest, of niet? Mijn begeleiders noemen het toch wat spirituele hoogmoed als je denkt dat je alle energieën uit je organen van de ziel al weg kan trekken, terwijl je fluïdumkoord nog intact is en je hart nog klopt. Dat is dus niet aan de orde. Het is wel dan hoop, of de intentie, maar het is niet wat een mens op aarde teweeg kan brengen, want zelfs met zijn meest verre uittreding, dan treedt je niet als totale ziel uit, maar meer de hoogste frequentie energievorm daarvan, en heb je ook niet je hele ziels-informatiebestand mee op reis, en met een uittreding is je fluïdumkoord nog volstrek intact, en kom je ook met dat deel wat uittreedt weer prachtig in je fysieke lichaam terug. Dus wat mensen wel energetisch willen bereiken met de intentie dat ze het wel schoonmaken voordat ze dan hun organen vrijgeven, is meer een mooie intentie dan een realiteit in mijn waarnemingsveld. En ik sta daar niet alleen in.

Deelnemer reageert.

Dus wat jij zegt dat bij Kirlianfotografie na het overlijden, kan je ook zien dat deelsmatig de energieën zich terugtrekken en dat… Het is ook zo als een fysieke lichaam een orgaan mist zoals een baarmoeder, dan ligt die baarmoeder nog energetisch in je buikholte als een been geamputeerd is…. ik ben jarenlang heel erg helderziend geweest, ik zie gewoon waar het been is, of als je een grote Ficusplant hebt en in die tijd dat ik zou helderziend dat waarnam, ik kon ieder blaadje zien wat er niet meer aanzat. Het hele auraveld van dat blaadje was gewoon nog zichtbaar. En ieder orgaan heeft dus ook een energetische afspiegeling, meer op zielsniveau, in het fysieke lichaam liggen. Ja, en dat lost pas op bij lètterlijk overlijden. Dan is je lichaam een leeg omhulsel, omdat dat zielelichaam daar niet meer in plaatsgenomen, of in plaatsneemt.

Deelnemer reageert.

Ja, transplantatie bij een echt overleden lichaam, dan blijven er nog maar heel weinig zaken over: netvlies van de ogen blijkbaar en wellicht nog een paar dingen, ik ben daar niet helemaal thuis in. Maar het is dus heel gering.

Deelneemster stelt een vraag.

Ja. Fijn dat je de vraag stelt. Er is hier iemand die zegt: ik heb 17 jaar geleden een donororgaan gekregen, een nier, en het is heel fijn dat je hem al die tijd wel bij, in je hebt kunnen houden, dat is ook helemaal niet zo vanzelfsprekend. Een nier is een dubbel orgaan dat maakt enig verschil, omdat je daarmee ook een nier van jezelf nog in je lichaam hebt. Ondanks dat is de nier die bij jou getransplanteerd is ook drager van zielsinformatie van de oorspronkelijke donor, en dat maakt dat de overleden donor of misschien de levende donor nog, want dat kan met nieren, ik weet niet hoe dat bij jou is, bij jou is het bij een overleden donor, dat er als het ware een soort zielsmatch ontstaat, waarin verwarrende invloeden zijn omdat jij bent de ander niet, en de ander is niet jou, maar doordat, doordat jullie met elkander nu zo verbonden zijn door deze match en de overledene voor een deel ook afhankelijk is van zijn of haar zielsinformatie in dat deel van de nier wat bij jou ligt, dat je dat de overledene een stukje informatiebron mist van zijn eigen diepere zijn, omdat het in jou door reist. En wat ook na jouw overlijden niet helemaal meer terug te innen is door de donor. En ik weet dat in die Onstoffelijke Wereld er heel veel piëteit gaande is rondom, ja, wat geschiedt op dit gebied en dat er ook een maximale bijstand geboden wordt zowel bij ontvanger als de gever, om zo goed mogelijk die energieën, ik zou zeggen, zo min mogelijk impact te geven, maar ook daar kunnen ze dat niet helemaal voorkomen. En ze hebben indertijd vrijgegeven dat als er een groep mensen ontvankelijk is, die organen ontvangen hebben van derden, om te kijken hoe die die energiewerking van de overledene of van de levende donor, hoe dat zo goed mogelijk gescheiden kan worden, dat ze vormen van therapieën daarvoor door willen geven, maar pas wanneer er een groep mensen is die dat wil. Want, zeg maar, het eerder doorgeven en het puur in een archief stoppen dat heeft zo weinig zin. En een nier, het voordeel voor jou is dat je dus nog een eigen nier hebt. Dus dat een deel van jouw informatie….

Deelneemster reageert.

Je hebt ze allebei nog! Dat is heel fijn ja.

Deelneemster reageert.

Dus wat jij zegt is, ja wat je dus eigenlijk zegt is je hebt twee eigen nieren die zijn allebei nog in jouw fysieke lichaam, die functioneren amper tot niet, en de gezonde nier, de toegevoegde nier heeft eigenlijk de hoofdproductie. Ja.

Deelneemster reageert.

Ja, ik ben altijd bereid als jij een aantal mensen ook om jou heen weet te verzamelen met ook, zeg maar, organen die middels donatie in het eigen lichaam geplaatst zijn, om met jullie te gaan werken op hoe je daar zo goed mogelijk mee overweg kan gaan, want bij, als mensen de organen van derden in zich hebben, je blijvend altijd medicatie nodig hebt, omdat het lichaam stoot anders het orgaan eruit, je immuunsysteem mag nooit gezond zijn omdat het gezonde lichaam ook het orgaan eruit werkt. Je hebt hele bijzondere medicatie nodig met alle bijwerkingen van dien, en de één handelt dat beter als de ander. Dus er is denk ik ook voor mensen die al organen hebben, er heel veel aan gelegen om te kijken hoe die match die al gemaakt is, hoe je dat zo goed mogelijk kan doen op een manier dat de informatiestromen van de vorige eigenaar, jouw leven niet onnodig lang nadelig beïnvloedt, ook al lijkt het nu hulpgevend. En ik snap ook heel goed dat in deze tijd en in onze westerse samenleving, waar alles op groei gebaseerd is en op meer, dat het ook heel moeilijk is en wie zou dat niet hebben, als een dierbare zou overlijden dat je gewoon haast niet weet hoe je daarmee overweg moet gaan als je iets kan geven. Aan de andere kant tarten we ook onze grenzen, zowel van het persoonlijk eigene als het leven van de ander, omdat we iets maakbaars creëren voorbij de hele geschiedenis waar we op staan tot nu toe in de mensheid, waarin we een grens aan het over reizen zijn.

Deelneemster: Ik ken iemand die heeft een schrompelnier.

Een schrompelnier? Het is niet dat ik er niet op in wil gaan, maar ik denk, jullie zijn niet voor dit thema bij elkaar. Dus, ik denk ik laat dit er even bij, want dit was al heel veel. Ik ben dus wel open voor dit soort vragen maar in een setting dat ik er heel gericht mee kan werken. En binnen mijn werk zijn een aantal ambassadeurs die met zakelijk op gewerkt heb die naar buiten komen. Ger Lodewick, die lang voorzitter is geweest van de Stichting Bezinning Orgaandonatie, heeft toegezegd om ambassadeur te worden bij mijn Stichting om op orgaandonatie naar buiten te gaan, en ik ben dus altijd open om heel gericht daarop te werken.

We zullen toch even doorgaan weer met het oorspronkelijke thema. Waar het om gaat, is dus die positieve ongenaakbaarheid, dat het soms belangrijk is in jezelf aan te voelen onweerlegbaar waar het om gaat, en daar in te durven te stáán, met je hart open naar dat wat anders is.

Deelnemer reageert.

Er is een hele mooie vraag. Ik zal hem kort samenvatten.

De Europese en Nederlandse wetgeving is zo aan het verstrakken omdat ze voelen dat ze terrein verliezen, dat alles wat complementair is in het verdachtenhoekje gebracht wordt, maar ook ten straffe gelegd kan worden.

Ik had afgelopen week een gesprek met artsen die regulier werken én complementair zijn, dus ook in ziekenhuizen werken en daar ondanks dat ook complementair werken, en mensen die echt belangrijk onderzoek doen op kankeronderzoek, op van alles en nog wat en grote sprongen voorwaarts gaan, daarvoor wordt geen enkele collecte voor gehouden, laten we eerlijk zijn, en die nu… Artsen worden niet aangeslagen op 21% BTW, maar alle complementaire artsen moeten nu ook 21% BTW gaan betalen. Dus ik kreeg dezelfde vraag natuurlijk vorige week ook al naar me toe. Van Marieke, als er iets ontmoedigender is dan dit, dan is nu dit weer aan de orde, en hoe dienen we hiermee overweg te gaan. Ik zal jullie wat uitleggen zoals ik dat inspiratief waarneem. We hebben voorlopers gehad, toen heb je hén gehad die door de voorlopers opgeleid waren en weer voorlopers werden voor de volgende laag, die beginnen nu te staan, alhoewel dat meer moeite nog kost, maar die hebben al heel veel gehad aan al die lagen die er geweest zijn. Waar het nu om gaat, zijn de mensen die baat hebben, ook in letterlijke zin, bij het product, in dit geval in de gezondheidszorg of binnen voeding of op het gebied van bijvoorbeeld dierenwelzijn, en die nu niet meer de voorlopers alleen het werk op laten knappen, maar die als collectief veld als mens individueel dienen te gaan staan. En wanneer de gebruikers van de gezondheidszorg complementair niet zelf gaan staan, is het een verloren zaak. En als niet de mensen gaan staan die biologisch vlees eten en die voor dierenwelzijn pleiten, en zo geldt dat op al die gebieden. Dus de voorlopers, behalve dat ze natuurlijk een geluid dienen te laten horen, dienen de gebruikers bewust ervan te maken dat zij nu dienen te gaan staan. En wat je nog kan doen, is dat je iets in elkaar zet wat als een petitie door gebruikers geactiveerd kan gaan worden en op een aantal gebieden is dat allemaal al gebeurd. Maar laten we eerlijk zijn, de politici kunnen papiertjes nog makkelijk de prullenbak in schuiven. Waar het om gaat, is dat ze de mensen in de ogen dienen te zien. Dus dit gaat om hele grootschalige demonstraties waar je van tevoren zorgt dat de journalisten goed uitgenodigd zijn, waar veel close-ups gefilmd wordt, omdat dat gewoon humane mensen zijn die er doodgewoon uitzien, betrokken zijn en waar dus goed ingezoomd wordt ook op gezichten van mensen en hoe mensen van binnen zijn. En waar vragen komen waarom ze zo piëteit hebben met complementaire geneeskunst, waarom ze piëteit hebben met dieren, waarom ze piëteit hebben met reguliere artsen die ook complementair werken etcetera etcetera. En daar moeten documentaires van gemaakt worden, dat is het allerbelangrijkste, want alleen trek je het niet. En nou weet ik ook dat ook binnen de journalistiek er weinig mensen zijn die zo verfijnd dat in beeld kunnen brengen, dus je kan ook kiezen om goede documentairemakers die dát in huis hebben, want die zijn vaak in staat heel fijngevoelig beelden, zeg maar, gevoelens in beeld te brengen dat je echt met documentairemakers gaat spreken over we gaan dan en dan actie voeren, zijn jullie aanwezig om het te filmen. Maar als de laag van de gebruikers niet nu gaat staan dan is het nog een tijd een heel verziekt klimaat.

En dat is die positieve ongenaakbaarheid. De voorlopers hebben het al getoond. De generatie daarna ook. Maar zij die nu aarzelen, die houden het vast. En je kan moeilijk verwachten dat de voorlopers die al zoveel afgelegd hebben…. Net zoals ik zeg maar vier weken geleden ook, ik sta daar, ik ben verbijsterd over anderen die niet gaan staan, die ik al 20 jaar ken, waarvan ik ook weet dat ze het er volstrekt mee eens zijn en ik snap werkelijk niet dat ik nóg de kastanjes uit het vuur moet halen. Terwijl ze allemaal prachtige reguliere praktijken hebben met complementaire aanvullende geneeskunst.

Deelneemster reageert.

Ja, angst is een hele grote belemmering, maar wat zet je op het spel? Als het over jezelf gaat dan denk ik oké, maar ik bedoel al de mensen die hun eigen zelf voorbij gereisd zijn en maar blijven staan voor anderen en moeten die dat dan maar alleen blijven doen? De rijen moeten zich sluiten en dat gaat over bezieling in onderwijs, het gaat om al die thema’s. Het is heel breed wat nu gebeurt en het heeft allemaal te maken met het vrouwelijk oerprincipe, wat te weinig in zijn bekwaamheid serieus waargenomen wordt, waardoor het mentale, het overzichtelijke en het gedachte kader meer overwicht heeft dan het invoelend durven te beleven wat op gevoelslagen in mensen geschiedt door andersoortige vorm van omgang met hun fysieke lichaam, met hun voedselpatronen, met milieu en natuur, met onderwijs en ga zo maar door.

Er was een mevrouw, dat was jij geloof ik, die nog een vraag had?

Deelneemster stelt vraag.

Marieke vat samen:

Ja, dus wat je zegt, om te gaan staan dat kan zoveel psychische pijn belasting geven, dat je daar in de balans niet goed weet vast te houden voor jezelf persoonlijk.

Mijn advies zou dan zijn: ga met velen tegelijkertijd staan. En los daarvan, ik was natuurlijk ook op een gegeven ogenblik jong, dat ik voelde dat ik weer naar buiten diende te komen, mijn eerste lezing…. het was goed dat er een hoge tafel achter was met de mooi kleed tot op de grond, maar echt vanaf mijn taille heeft mijn bekken zich los staan te schudden, mijn benen klapperden onder mij uit. Dus angst is een prachtig gegeven, vaak is het oud, heeft het met situaties te maken die niet van nu zijn maar waar we ons aan vasthouden om nu niet naar buiten te gaan in een ander klimaat. En wat dan nog, ik bedoel, ik weet wat het betekent, dat heel veel mensen je niet kunnen volgen in aanvang, en dat dat soms tien, twintig, dertig jaar kan duren. Maar bijvoorbeeld een geliefde broer van mij, het is een schat, die zegt Marieke ik snap er helemaal niks van, maar zegt hij, ik hou van jou en omdat jij het bent zal het wel goed zijn! Snap je? Hij kijkt naar mijn doen en laten en hij vindt dat behoorlijk senang, en de rest, het zij zo, en zijn vrouw heeft een periode geleden heel jong een halfzijdige verlamming gehad, een herseninfarct. Daarvan hadden de artsen gezegd dat het echt nooit meer wat zou worden, de spraak niet, hele grote uitval in de hersenen. Nou, Jules en ik zijn week na week daar naartoe gereisd, hebben healing gegeven, ze kan weer praten, ze beweegt weer, en behalve één defect doet alles het weer. En ze heeft het zo gevoeld wat daar gebeurde. Dus ondanks dat hij er niks van begrijpt, het werkt! En nu heeft zijn dochter een uitzonderlijk ernstige ziekte die 200 mensen in Nederland hebben, en waar wereldwijd amper nog wat bekend over is, en waar zoeken ze hulp? Bij mij, snap je? Dus ondanks niet begrijpen, wat ik heb geleerd, en al heel jong, is dat ik er niet mee bezig ben geweest of een ander mij kon begrijpen, maar dat ik mezelf moest verstaan en dat ik achter mezelf diende te staan. Dát is dat auraveld aan de achterkant. Want als ik naar buiten kom met wat ik waarneem en wat een ander niet kan zien, maar wat voor mij een realiteit is, en ik zou daar alleen over kunnen spreken als een ander mij bevestigt, dan kan ik tot Sint-juttemis wachten. De zaken worden altijd nadien bewezen en hoeveel zaken van mij inmiddels niet wetenschappelijk bewezen zijn, terwijl in die tijd dat ik ze uitsprak, kon je het nog niet eens bewijzen. Of het ging over de werking van de magnetron, of de vervroegde midlife crisis of settingvloeiing onder dijken hier in Nederland die niet klopte, waarvan ze tot aan de ministeries en hoogheemraadschappen dachten dat het niet kon en het bleek waar te zijn toen ze het gingen onderzoeken. Ik heb zoveel zaken gedaan, zonder dat ik er op uit was dat mensen mij zouden bevestigen. Bevestiging komt later, niet vooraf. Dus het vraagt moed en de enigste die je vast kan houden ben je zelf, en de rest is een toegift.

Deelnemer reageert

Einstein, zegt hij, die werd voorheen uitgelachen toen hij bij het patentbureau kwam omdat niemand het kon snappen. Er kwam heel schattig een mail langs bij mij één dezer dagen, dat Einstein ook voorspeld had dat als de techniek toe zou nemen, de verbinding tussen mensen minder zou worden. En dan zie je al die fotootjes van mensen die om een tafel heen zitten, niemand kijkt mekaar aan, iedereen is aan het sms’en. (gelach)

Ja, ik heb geen klok om, hoe laat is het?

Zal ik eerst kijken, Jules, of er een laatste vraag is?

We zullen een laatste vraag doen, muziek, en één inspiratie. Wat is de laatste vraag? Omdat het anders misschien te onverwachts komt ja.

Deelneemster stelt een vraag.

Ik zal het samenvatten:

Je hebt in het verleden veel op dierenwelzijn gewerkt, dat raakte je emotioneel, creëerde soms ook onbalans daardoor in jezelf, en jij benoemt nu: kan het zo zijn dat als je deelt wat je waarneemt en je geeft dat vrij vanuit rust, dat je dan minder verzet over je afroept?

Het antwoord is ja, want mét dat jij in het midden van jouw auraveld blijft terwijl je deelt over je begaanheid met dieren, en je deelt vanuit je eigen zelfbeleving, dan weet de ander dat hij het aan kan nemen of kan laten. Maar als je de overdracht zo doet dat je auraveld naar voren helt en je bent die ander aan het overtuigen dat is “too much” voor de ander, die gaat sneller in verdediging of sluit zijn oren en blijft stoïcijns staan. En dat schiet weinig op.

Ik werk nog steeds op dierenwelzijn. Ik heb net anderhalve week geleden weer op de Oostvaarders Plassen gewerkt op de dieren daar, op de hekrunderen, de koningspaarden en de herten, maar ik heb ook op de ganzen gewerkt en op de vossen, en op de meeuwen, dus ik ben er nog steeds mee bezig. We hebben een ambassadeur dierenwelzijn inmiddels bij mijn Stichting, die al zijn inzichten uitdraagt en deze ambassadeur is heel erg toe aan iemand, of meerderen die hem steunen. Dus als jij zegt van ik wil weer wat doen rondom dierenwelzijn, dan weet ik dat er heel veel plek is voor mensen die hun hart daarin hebben, omdat in mijn archief zit ongelofelijk veel op dierenwelzijn en het is heel erg beschreven vanuit het belevingsveld van het dier, we hebben net een eigen digitale nieuwsbrief, die heet “Dieren Perspectief”. Dat heet ook zo omdat we het vanuit het dier bezien en het dier perspectief willen aanbieden. En medestanders zijn dus heel erg welkom. Dus wie op onze website van De Vrije Mare gaat kan zo ook contact leggen met de ambassadeur dierenwelzijn, voor als je ruimte zou hebben om hem te steunen.

Jules had vanochtend een inspiratie. Jules is mijn partner. Die is ook altijd afgestemd op de groep die we die dag ontmoeten.

Jules wil je wat dichter bij de microfoon komen… en daarna sluit Jan met een mooi lied af.

Jules:

Waarom ik er zo bij op stapte was, omdat je het had over verbinding. En hij gaat ook vandaag over “Verbind U”.

Verbind U.

Lieve mens, verbind u met elkander.

Wees in uzelf, én gelijkwaardig aan de ander.

Toon uw respect en wees uw eigen voorbeeld.

Bewaak uw angsten, opdat zij geen overhand nemen.

Bezie uw vertwijfeling in het licht van uw lerendheid.

Sta recht in uw bewogenheid in samenheid met uw ziel, en verbondenheid met elkaar.

Laat niet uw denken spreken, maar uw ware hartsverbondenheid.

Wees bereid offers te dragen in dienstbaarheid vervat,

opdat uw wereld zich toont in vredelievendheid, én gezaghebbend van zuivere, duurzame verbondenheid.

Wees elkanders gelijke, om zo verschillen tussen u te overbruggen,

opdat de liefde door u heen zal spreken, in alle tonen van verbondenheid.

Om allentwil, verbind u.

(applaus)

Dus wat belangrijk is, doe het vanuit innerlijk gezag omdat jij het beleeft en weet. Doe het nooit vanuit een verdediging, of een strijdbaarheid. Deel het en geef het vrij. En wie er wat mee wenst te doen, is vrij om het te doen, en wie het wil laten liggen wordt gerespecteerd in dat hij het niet, voor dat moment, kan aanvaarden. En wat er ligt, kan altijd op een ander moment weer opgedelfd worden omdat het uitgesproken en getoond is. Dus doe dat stuk zo zuiver mogelijk, zo dicht mogelijk bij je eigen hart en laat de kosmos de rest doen.

Inleiding lied:

Ik wil graag een lied zingen van (*?), die het lied schreef in de jaren niet lang na de tweede wereldoorlog om mensen weer terug te brengen in verbinding met elkaar en vooral ook met zichzelf. “Return again”. Als je het kent en graag meezingt dan mag dat van harte.

“Return again…..

Return again to the land of your soul

Return to who you are

Return to what you were

Return to where you were born and reborn again

Return again….

Return to the land of your soul

Return to who you are

Return to what you were

Return to where you were born and reborn again

Return again….

Return to the land of your soul”

(applaus)

Misschien Arjan, dat ik nog heel even dit mag? Ik had in de pauze nog één keer dit boekje opengeslagen en ik had er helemaal niks meer mee gedaan, maar we hebben het opnieuw over de Joden, Jeruzalem, de conflicten daar, en we hebben het over oordeelloos spreken hier, en daar gaat deze tekst over en ik spreek hem toch nog maar even uit. Want je weet nooit hoe hier weer mensen zitten die kunnen bemiddelen.

“Wanneer u uzelf wezenlijk oprecht oordeelloos vrijgeeft, draagt u bij tot het scheppen van een oorlogsvrij collectief veld”. Ik zal nog één keer deze zin doen. Dus: “Wanneer u uzelf wezenlijk oprecht oordeelloos vrijgeeft, draagt u bij tot het scheppen van een oorlogsvrij collectief veld”.

Dus met andere woorden, als je deelt zonder oordeel en onafhankelijk van de ander tot wie je deelt, omdat je in jezelf thuis bent, dan werk je mee aan een oorlogsvrij collectief veld.

Dan gaat de tekst door: “Dit scheppende aanzicht van oordeelloos en daarmee oorlogsvrij handelen maakt dat genezing in het collectief veld ontstaat, waar waardeoordelen opgeslagen liggen die onvoldoende zuiver zijn getoetst”.

De strijdende partijen strijden met elkander vaak op basis van eigenwaarde, die niet diep genoeg getoetst zijn en de ander vaak niet gegund. En dan blijf je strijd op strijd stapelen, want wie als eerste spreekt en overhelt en wil overtuigen roept verdediging op bij de ander en zo start oorlog.


Geplaatst door Redactie Earth Matters




Laatste artikelen in deze categorie


Lees alle artikelen in deze categorie


Dit artikel delen





Print artikelArtikel als PDF

Tip iemand over dit artikel:


Quote

Ik heb geleerd dat moed niet de afwezigheid van angst is, maar het overwinnen ervan. Een dapper man is niet hij die geen angst voelt, maar die zijn angst weet te overwinnen.

Nelson Mandela, ex-president van Zuid-Afrika











Bij de verkeerde Earth Matters belandt? Klik op onderstaand logo om naar Earth Events te gaan.