Vals alarm

Tears

Klik op de foto voor een
vermelding van de copyrights

Taal:Taal
Views:6781
Ingevoerd:
Geplaatst door:
Bron:Hart tot hart

Gekoppelde categorieen
Bewustzijn, Boeken, Afscheid nemen

Het sms’je kwam ’s morgens vroeg om 6.30 uur. Hij stond slaapdronken in de badkamer te plassen en ineens hoorde hij het piepje van zijn telefoon twee keer overgaan.

‘Schat, ik zal altijd van je blijven houden’ , stond er. Hij was ineens klaar wakker. Algauw ontdekte hij dat er ‘anoniem’ stond, dus was het voor hem een raadsel wie er ge-sms’t kon hebben. Hij had namelijk helemaal geen schat!

Toen hij weer onder de wol was gekropen, lukte het niet om in slaap te vallen. Het berichtje maalde door zijn hoofd. Wie had hem dit in vredesnaam gstuurd?

Angela verscheen voor zijn geestesoog, zijn eerste schat. Daarna was hij enkele jaren single geweest en toen was het Jacqueline. Toen hij de naam van Angela in gedachten uitsprak voelde hij een pijnscheut door zijn hart gaan. Hij legde zijn armen achter zijn hoofd en liet de herinneringen toe. Zij had het vermogen gehad om hem in zijn ziel te raken met haar charme, levenslust en compassie. Hij had zich laten meevoeren op haar woeste baren. Ze leefde op haar toppen en aangezien zijn aard totaal anders was had ze hem laten leven, maar ze had hem ook uitgeput met haar nooit aflatende energie. Het ontlokte hem een glimlach als hij haar voor zich zag met haar wapperende haren, haar gesticulerende armen en haar grote schaterlach.

Ze wilde naar Brazilië, om daar als verpleegkundige haar handen uit de mouwen te steken. Hij gruwde bij het idee dat ze armmoedig zouden wonen en leven. Want dat was wat ze voor zich zag; arm met de armen. De discussie daarover werd het eindpunt van hun relatie. Zij was koppig en doelgericht, hij was even koppig en hekelde alle argumenten om te gaan. Er ontstond een padstelling en beiden gaven geen centimeter toe.

Ze ging. De eerste tijd kwam hij tot rust en verloor hij zich in zijn werk als architect. Na verloop van een aantal maanden begon hij haar dynamiek te missen, en niet zo’n beetje ook.

Hij boekte een vlucht zonder haar daarover in kennis te stellen. Toen hij uiteindelijk oog in oog met haar kwam te staan bleek ze een Braziliaan aan de haak te hebben geslagen.

Nu, in bed, op deze druilerige ochtend, kon hij nog steeds de pijn voelen van dat moment. Ze had hem keurig onderdak geboden, was vriendelijk en voorkomend geweest, maar de afstand tussen hun was als een oceaan.

Na drie lange dagen zat hij alweer in het vliegtuig met zijn hoofd vol gedachten en een gebroken hart. Gedesillusioneerd.

De tijd na Angela was er één van eenzaamheid geweest en veel innerlijke strijd. Hij kende zijn eigen koppigheid, een erfstuk van zijn vader en hij was er niet trots op.

Na een paar jaar alleen te zijn geweest kwam hij op het werk Jacqueline tegen. Zij viel als een blok voor hem, dat was direct duidelijk. Hij zag haar staan, maar probeerde afstand te houden om niet weer opnieuw gekwetst te worden.

Ze was het tegenovergestelde van Angela; bedachtzaam, op zichzelf gericht, rustig en ingetogen. Een innemende vrouw, die kon relativeren. Veel meer zoals hij zelf was eigenlijk.

Na een paar maanden van afspraakjes en wat zoenen stelde hij zijn hart open. Het voelde goed en het leven kreeg weer kleur en fleur. Ze vulden elkaar goed aan en genoten van de vrijheid.

Het bleek lastig te zijn om langer op dezelfde afdeling te blijven werken, dus besloot zij ergens anders te solliciteren.

Na een aantal fijne jaren begon ze over kinderen. Daar ging het voor hem mis. Hij zag zichzelf niet als vader, hij moest er niet aan denken. Misschien dat het ermee te maken had dat de relatie met zijn eigen vader zo slecht was, hij had geen idee, maar het vaderschap verafschuwde hij. Als vrienden kinderen kregen, stuurde hij een mooie kaart met hartelijke felicitaties, maar hij vermeed kraambezoeken. Eén keer mislukte dat, omdat een collega was bevallen en de hele afdeling op kraamvisite ging. Hij probeerde een andere afspraak voor te wenden, maar dan gingen ze de datum veranderen. Dus ging hij mee. Vreselijk! Dat gekir van zijn vrouwelijke collega’s was niet om aan te horen geweest. Hij bestierf het al helemaal toen zijn naaste collega suggereerde dat hij de baby wel op schoot wilde hebben om ‘vast te oefenen’. Hij kreeg bijna een hartstilstand.

Jacqueline verstarde toen hij zei dat kinderen absoluut voor hem ondenkbaar waren. Ze kleedde zich aan, liep de deur uit en eigenlijk was ze nooit meer terug gekomen, daar kwam het in feite op neer. De week dat ze nog samen woonden kenmerkte zich door grote stiltes, het vermijden van oogcontact en lichamelijke afstand.

Hij was een tijd lang de weg kwijt geweest, omdat hij nooit had kunnen beseffen dat het voor haar zo’n groot item zou zijn. Het onderwerp kinderen was slechts zijdelings aan de orde geweest en haar interesse lag bij paardrijden en niet bij kinderen. Tot haar zus de eerste kreeg, ja, toen zag hij wel dat zo’n kleintje haar vertederde, maar ook niet meer dan dat. Hij piekerde zich suf waarom hij het krijgen van kinderen absoluut niet wilde, maar kon het niet achterhalen. Gewoon, dat gedoe met hapjes en slaapjes en huiluurtjes, hij moest er niet aan denken. Daarvoor was zijn vrijheid hem te lief. Zijn passie was motor rijden, dat was voor hem de ultieme vrijheid. Hij wilde kunnen gaan en staan waar hij wilde.

Hij sloeg het dekbed van zich af en ging douchen. Het warme water was verkwikkend. Beneden gekomen griste hij de krant uit de brievenbus om op andere gedachten te komen dan verloren liefdes.

Tot hij zijn mobiel pakte en weer dacht aan het sms’je. Wie was deze schat?

Tot zijn schrik zag hij dat hij op moest schieten om niet te laat te komen. Vanmorgen stond er een belangrijke vergadering gepland waar alle veertien medewerkers  aanwezig moesten zijn. Als afdelingshoofd zat hij de vergadering voor. Toen hij met een kop koffie voor zich zat en alle medewerkers binnen zag druppelen, schoot het sms’je hem weer te binnen. Zou het iemand van zijn werk kunnen zijn?

Hij keek rond en zijn oog viel op Nanette. Ze was een mooie vrouw, aantrekkelijk, maar met een koelte om zich heen. Hij fixeerde haar met zijn blik. Nee, zij was het niet, ze was getrouwd met Tjeerd en had 3 kinderen waarvan ze om de haverklap foto’s liet zien. Beleefdheidshalve reageerde hij daar dan op: ‘Oh, is dat de jongste alweer, een meisje toch?’ Af en toe vergiste hij zich en keek ze hem aan het een afkeurende blik van ‘Dat heb je dus mooi niet onthouden!’

Vervolgens viel zijn blik op Marleen. Hij glimlachte. Marleen was de baby van de afdeling, net afgestudeerd en bruisend, onbezonnen, recht door zee. Maar piepjong natuurlijk. Tweeëntwintig of zo? Zou hij eens gaan nakijken.

Als derde richtte hij zijn aandacht op Verena Sanders. Op datzelfde moment ving ze zijn blik. Hij glimlachte naar haar en ze trok vaag haar mondhoeken op wat door moest gaan voor een glimlach. Verena was iemand die hij erg graag mocht. Ze had iets over zich wat hij niet kon benoemen, maar wat hem aantrok. Helaas had ze een vriend en hadden ze plannen om te gaan trouwen. Ze had hem vorige week gevraagd of hij een mooie trouwlocatie wist. Aan hem nota bene, alsof hij daar verstand van had.

Nee, zij was het ook niet, daarvan was hij overtuigd. Maar wie dan wel? Moniek kwam binnen, de slankste van alle dames. Koket, gedurfd, uitdagend, dat was in het kort weg Moniek. Ze had hem twee jaar gelden versierd op het werk. Eigenlijk moest hij bekennen dat hij zich had laten versieren. Iedereen wist dat het Moniek om de vangst gaat en zeker niet om de persoon en toch was hij erin gestonken. Hij kon zichzelf niet uitstaan! Het was gelukkig van korte duur geweest. Wat was het?Twee maanden of zo? Terwijl hij zich even de gelukkigste man op aarde voelde, had ze ondertussen zijn compagnon Mark mee gevraagd naar een concert en daar was het niet bij gebleven getuige het feit dat hij even daarna kon moven en Mark glimlachend op de afdeling rondliep met een air van dat heb ik mooi voor elkaar.

Hij bezwoer zich voorlopig lekker alleen te blijven.

Die avond lukte het hem niet om in slaap te komen. Hij had zich neer gelegd bij het feit dat er nu in zijn leven geen vrouw was. Soms miste hij het verschrikkelijk en vaak vond hij het een zegen. Geen compromissen, geen geklaag en vooral verbale en non-verbale boodschappen in de vorm van: ’Waarom ben je zoveel weg, ben ik nog wel belangrijk?’ en ‘Wanneer krijg ik weer eens spontaan bloemen dat is al een eeuwigheid geleden.’ ‘Mijn vriendin krijgt wekelijks bloemen’.

Maar de herinneringen aan zowel Angela als Jacqueline lieten hem niet los. Had hij fouten gemaakt? Had hij moeten toegeven? Hij wist het niet.

De volgende dag maakte hij een praatje met Eva, de secretaresse van de afdeling. ‘Je ziet bleek Erik,  ’begon ze het gesprek. ‘ Neem je niet teveel hooi op de vork?’. Hij vermeed het om haar aan te kijken. Sommige mensen keken dwars door je heen en Eva was zo iemand. Hij begon zijn neus te snuiten en mompelde iets van ‘deadline problemen’. Gelukkig werd ze weg geroepen door Frits van de PR die haar dringend nodig had.

Hij liep direct naar het toilet om eens te kijken naar de kleur van zijn gezicht: shit, hij zag grauw. Hij begon met warm water zijn gezicht te boenen en hoopte dat er weer wat meer kleur op zou komen.

In de lunchpauze vermeed hij het contact met zijn collega’s en ging buiten wandelen in het waterige meizonnetje. Het zou weinig uithalen voor een kleurtje, maar zo kon hij allerlei blikken vermijden.

‘Ik zal altijd van je blijven houden, ’ hij hoorde zichzelf de tekst zeggen.

Hij moest erachter komen of het werkelijk voor hem was of dat er sprake was van een vergissing. En hij moest eens goed gaan nadenken of hij niet eens op zoek moest gaan naar een levensmaatje, al dan niet met een kinderwens. Hij werd deze maand 38. Wat houdt mij eigenlijk tegen, dacht hij ineens. Is dit het dan? Ik doe mijn ding, maar is er meer dat dit alleen?

Hij ontwaarde zichzelf voor een winkelruit, ging rechtop staan en zei in zichzelf: ‘Ik zal altijd van je blijven houden’. Van wie was hij eigenlijk altijd blijven houden?

De dagen erna verliepen hectisch. Het plan voor de nieuwbouw in de wijk Bronlanden moest ingediend zijn op de 17de, dus hadden ze nog drie dagen. Iedereen leek geïrriteerd en de sfeer was bar en boos. Zelf voelde hij zich onrustig en kon hij zich maar moeizaam concentreren op het werk. Zijn gedachten dwaalden steeds af naar het sms-je. Hij durfde soms niet eens op zijn telefoon te kijken, bang als hij was dat er weer een bericht zou verschijnen.

En ja hoor, net toen hij wat ontspande hoorde hij de piepjes. Nu stond er: ‘Mijn leven zonder jou mist elk doel’. Hij ging ervan zweten. Geagiteerd rende hij de afdeling op waar iedereen hard aan het werk was. Verwilderd keek hij rond. Wie zat er met een telefoon, wie zat hem dwars, wie zat hem te stangen? Helaas had niemand een telefoon in de hand en nam ook niemand notitie van hem.

Die avond begon er in zijn geest een idee te groeien: gestel dat het bijvoorbeeld Angela was. Dat kon toch? Hij mijmerde dat ze terug was en diep ongelukkig en dat ze hem zo liet merken dat ze hem terug wilde. Ach wat, ze was een volwassen vrouw, wat mankeerde hem toch, natuurlijk deed ze het dan niet zo. Wat een onzin!

En Jacqueline? Had ze nu een gezin en was ze helemaal gelukkig? Zou zij in staat zijn op deze manier contact met hem te zoeken?

Het begon hem behoorlijk dwars te zitten. Met wie kon hij zulke dingen bespreken? Hij verwierp de gedachte direct om het met iemand te gaan bespreken. Het was een vergissing en hij kon zonder de liefde. Punt uit.

Uiteindelijk lukte het om het plan op tijd in te dienen bij de Gemeente, en  zodoende konden ze als team even ontspannen. Mark stelde voor om de kroeg in te duiken en zo even alle stress weg te drinken. De meeste collega’s stemden in met het plan en zo zaten ze die dag na het werk in café ‘De gelaarsde kat ‘. Het was er vol die avond en het stonk er naar bier, maar dat verdween nadat ze zelf het één en ander gedronken hadden. Toen hij even alleen zat kwam Mark naast hem op een barkruk zitten. Hij vond Mark echt een zeikstraal. Een mierenneuker. Hij probeerde altijd zijn oppervlakkig gebazel te vermijden, maar nu kon hij geen kant op.

 ‘Alweer een nieuwe liefde op het oog?’ zo begon Mark zijn praatje. Hij nam een ferme slok bier om het antwoord even uit te stellen. ‘ Het bevalt me prima alleen, ik kan gaan en staan waar ik wil, geen gezeur aan mijn kop, heerlijk. En jij? ‘ Mark haalde zijn schouders op: ‘ Als ik nu weer iets begin dan graag iets blijvends, ik word een beetje moe van dat geswitch. Maar me binden, brrrr ik weet het niet hoor, ik ben er misschien niet voor in de wieg gelegd ‘.

De tijd verstreek en hij dronk meer dan hem lief was. Achter hem zaten Eva en Mireille te praten. Mireille werkte op een andere afdeling en was bevriend met Eva. Hij kende haar alleen van verhalen en het beeld dat hij van haar had was niet erg positief: flirtend ging ze door het leven. Ze had een beetje de stijl van Moniek. Nu hoorde hij dat ze huilde. Huilende vrouwen, daar kreeg hij werkelijk wat van. Het liefst maakte hij dan dat hij weg kwam, maar op sommige momenten kon hij dat echt niet maken. Vorige week barste Kim, de stagiaire, in tranen uit, toen ze een slechte beoordeling van hem had gekregen. Hij wist niet wat hij moest doen. Ze had hem met smekende ogen aangekeken en had hem gevraagd of hij het eindcijfer niet iets kon verhogen, omdat ze anders misschien met haar studie moest stoppen.

Hij had toegegeven, wat hem door enkele collega’s kwalijk genomen was. Ze had het verknalt, punt uit. ‘Waarom geef je toe, zeiden zijn collega’s, je laat je manipuleren Erik !’.

Hij hoorde Eva sussend praten en plotseling stonden zijn nekharen recht overeind. Mireille zei op huilende toon:’ Ik heb hem een sms-je gestuurd en hij heeft niets van zich laten horen, gewoon stilte’. ‘Laat je telefoon eens zien, kloppen alle gegevens wel?’ antwoordde Eva. Hij hoorde dat ze in haar tas aan het rommelen was op zoek naar de telefoon en vervolgens hoorde hij dat ze hem openklapte. Ze snifte nog wat na. ‘Hier, even kijken, hier staat wat ik geschreven heb’. Eva nam de telefoon over zag hij, toen hij zich in een flits omdraaide. Hij hoorde haar het nummer opsommen: ’06-13723185’. Hij schrok, want het was zijn nummer!’ Hè, hoorde hij Mireille zeggen, niet 85, maar 58, dat is het nummer van Tom’. ‘Nou, lieve Mireille, dan heeft iemand anders dit  berichtje gekregen!’ Beide vrouwen lachten, maar Mireille begon opnieuw te huilen:’ En nu ?, Tom denkt dat ik hem negeer, terwijl ik denk dat hij weet dat ik nog steeds van hem hou, wat moet ik doen?’ ‘Ha, hoorde hij Eva zeggen, wat dacht je van opnieuw verzenden en de juiste cijfers intoetsen?’

Hij moest maken dat hij wegkwam, hij voelde zich beroerd en misselijk worden. Niet in de eerste plaats, omdat hij ver over de schreef was gegaan met alcohol. Hij stommelde door het gangpad, ondertussen zijn jas aantrekkend. Buiten gekomen kon hij nog net bij de heg alles eruit kotsen. Met een zakdoek depte hij zijn mond, verlangend naar een slokje koud water.

Die nacht droomde hij dat hij aan tafel zat met zowel Angela als Jacqueline. Ze zagen er vreemd uit. Zelf zat hij op een soort troon met een hermelijnen mantel om zich heen en zwaaide hij letterlijk met de scepter. Ze verdwenen door een muur en toen hij erachteraan wilde was de muur hermetisch gesloten. Hij sloeg met zijn vuisten op de muur teneinde hem open te krijgen. Hij werd badend in het zweet wakker en constateerde dat hij op zijn eigen muur had geslagen. Nou de buren hadden dus mee kunnen genieten van zijn nachtmerrie.

Hij sprong uit bed, omdat het al later was dan hij gedacht had. Een snelle douche en met een broodje in zijn hand, zo stapte hij een kwartier later in de auto. Het was vrijdag en erg rustig op kantoor. Eva overhandigde hem wat stukken die ondertekend moesten worden. Toen ze wegliep draaide ze zich ineens om: ‘ Hé Erik, ik heb je dit al eerder willen vertellen, maar twijfelde of je er belang bij had’. Hier aarzelde ze even. Hij keek haar aan en zijn ogen werden wat groter,  hij was benieuwd was wat ze te zeggen had.’ Heb jij nog iets gehoord van Jacqueline?’ Op het moment dat ze die naam noemde begon zijn hart te steken.’Nee, eerlijk gezegd niet. Vermoedelijk getrouwd en bloedjes van kinderen en zo’. Eva glimlachte: ‘Ja, dat was jullie strijdpunt hè, toentertijd’. Even was het stil, maar Eva nam opnieuw het woord: ‘Misschien interesseert het je helemaal niet, dat is aan jou Erik, maar Jacqueline zit dik in de shit. Om kort te gaan, ze is mishandeld door haar echtgenoot en gevlucht met haar twee kleintjes. Ze woont sinds een paar maanden hier anoniem in Utrecht. Naam veranderd, identiteit veranderd, ontgoocheld en wel.

Hij keek Eva aan en ondertussen gierde er van alles door zijn hoofd. Hij schraapte zijn keel toen hij zei: ‘ Dat doet me natuurlijk wat Eva, ik heb van haar gehouden en dit is niet wat een mens verdiend, en zeker Jacqueline niet!. Heb je haar adresgegevens en zou ze het op prijs stellen als ik contact zocht denk je? ’. ‘Ik zou het haar gunnen Erik, en eerlijk gezegd gun ik het jou ook’.  Eva pakte haar tas en  pakte er een klein boekje uit. Ik moet voorzichtig zijn met haar gegevens, maar aan jou wil ik ze wel geven.  Ze noemde de straat en hij wist dat er flats stonden, maar ook dat de buurt slecht bekend stond.

‘Bedankt Eva dat je het verteld hebt. Ik ga kijken hoe ik contact met haar ga zoeken’. Hij piekerde zich suf hoe hij het aan zou pakken.

Het liet hem niet meer los. De volgende dag voerde hij het adres in in het navigatiesysteem  en reed hij erheen. Hij parkeerde zodanig dat hij het portiek in de gaten kon houden. Na verloop van een tijd verscheen er ineens iemand die achter een buggy liep, met nog een kind aan de hand. Nee, dacht hij, dat was ze niet. Toen ze echter dichterbij kwam zag hij ineens dat ze het wel degelijk was! Hij kromp in elkaar toen hij haar trieste gestalte zag. Het liefst was hij uit de auto gevlogen, maar hij wilde haar niet laten schrikken. Dus dook hij juist onderin de auto.

Twee dagen later en duizend gedachten verder probeerde hij het opnieuw. Weer stond hij voor de flat op gepaste afstand. Het duurde langer nu en bijna had hij weg willen rijden, toen ineens de deur openging. Hij stapte uit de auto. Ze duwde weer de buggy voor zich uit en had opnieuw het andere kind aan de hand. Hij liep heel langzaam haar kant op. ‘Mama’, riep het meisje ineens, ‘daar staat een man, we moeten terug!’ en ze trok hard aan de hand van haar moeder. Ze klonk bang.

Hij stopte direct om haar niet nog angstiger te maken. Jacqueline keek naar waar haar dochter op doelde. Eerst gaf ze geen enkel teken van herkenning. Hij glimlachte. Haar ogen lichten op en zij zag dat ze zijn naam vormde met haar mond. Het meisje verdween achter haar rug. Ze pakte haar op en zei: ‘Je hoeft nooit bang te zijn voor deze meneer, Anne, dit is Erik, een hele goeie vriend van mama’. Hij deed een paar stappen naar haar toe. Ondertussen bleven ze elkaar aankijken. ‘Ik heb van je situatie gehoord Jacqueline. Eva vertelde het me deze week. Ik kan het niet verdragen dat je in deze situatie bent beland, het moet een hel voor je zijn’. Ze knikte en veegde een traan weg met de rug van haar hand.

Het kleintje in de buggy zette het op een brullen. Hij ging door de knieën en aaide het ventje door zijn blonde haartjes. ‘En wie ben jij dan wel? ‘Dit, zei Jacqueline, dit is kleine Erik’. Hij kreeg een brok in zijn keel die hij niet weg kon slikken. Toen hij opstond zag hij dat ze openlijk huilde.’

Zal ik je helpen tillen dan kunnen we boven praten’. ‘Dat is goed’, zei ze

Hij droeg de buggy met de kleine Erik, zij droeg de kleine meid. Het was een hele klim zo naar de bovenste etage. Ze deed de deur open en zei: ‘Welkom Erik in mijn huis. Het is niet veel, maar ik voel me er veilig’.

Ze deed de jassen uit van de kinderen en hij hing ze over de stoel die in de hal stond. ‘Ik weet nog helemaal niet hoe jij heet, ’ zei hij tegen het meisje en ging opnieuw door de knieën. Ze stak aarzelend haar hand uit, keek ondertussen omhoog naar haar moeder alsof ze zo om toestemming vroeg. Jacqueline knikte  haar bemoedigend toe; ‘ Ik heet Anne, ga jij voor ons zorgen?’

Hij bloosde als de eerste de beste schooljongen. ‘Zou je dat wel willen Anne?, vroeg hij toen’. Ze knikte stralend. Terwijl hij Jacqueline naar zich toetrok huppelde Anne de kamer in. Zo stonden ze samen met de armen om elkaar heen. Alsof er geen tijd tussen had gezeten.

Het voelde warm in zijn hart toen hij dacht: welkom terug in mijn leven.

Bron:

www.harttothart.nl


Geplaatst door Isabelle Hofstra

Isabelle Hofstra

In 1992 kreeg ik van iemand het boek : ‘Luisteren naar kinderen ‘van Thomas Gordon. Ik was direct gefascineerd door de praktische benadering die hij heeft naar communicatie en omgang met kinderen.

Balans in de relatie ontstaat door de grondtoon van deze methodiek: ik ben belangrijk, jij bent belangrijk...


Bekijk alle artikelen en de volledige beschrijving van Isabelle Hofstra



Laatste artikelen in deze categorie


Lees alle artikelen in deze categorie


Dit artikel delen





Print artikelArtikel als PDF

Tip iemand over dit artikel:


Quote

Persoonlijkheid is bewustzijn dat beperkt is geraakt. Oorspronkelijk ben je onbeperkt en volmaakt. Later krijg je beperkingen en word je een persoonlijkheid.

Ramana Maharshi, Indiaas wijsgeer











Bij de verkeerde Earth Matters belandt? Klik op onderstaand logo om naar Earth Events te gaan.