De moed om waarlijk tot leven te komen

Echt leven!

Klik op de foto voor een
vermelding van de copyrights

Taal:Taal
Views:13392
Ingevoerd:
Geplaatst door:
Bron:Unmani

Gekoppelde categorieen
Bewustzijn, Non dualiteit, Inspiratie

(Unmani | Vertaling voor Earth Matters door Joke Lochmans) Waarlijk levend worden, waar we zo vaak naar verlangen, lijkt een zekere moed te vragen omdat het nogal pijnlijk kan zijn. Levend worden betekent dat we werkelijk voelen wat zich voordoet. Het betekent dat je ziet dat je op een boomblad lijkt dat door het leven voortgeblazen wordt. Je neemt zowel de 'prettige' als de 'nare' gevoelens waar.  Je neemt sensaties waar precies zoals ze zijn, zonder de gedachten en de ideeën serieus te nemen die deze gevoelens censureren, of zeggen dat ze goed of fout zijn, of zus of zo zouden moeten zijn.

Het is bovendien mogelijk dat je je realiseert dat jouw ideeën over hoe het leven zou moeten aanvoelen steeds meer verdwijnen en dat je geen andere keus hebt dan de dingen te zien zoals ze werkelijk zijn. Soms is het leven zo wonderbaarlijk en soms voelt het alsof je een stomp in je maag krijgt! Het grootste deel van de tijd wachten we tot iets of iemand anders ons komt bevrijden of ons vereert met de liefde waar we naar verlangen. 'Op een dag zal ik de perfecte partner tegenkomen', 'ooit zal ik de volmaakte spirituele ervaring hebben', 'er komt een moment dat alles niet meer zo zinloos lijkt', 'de dingen zullen beter worden'.  

Maar wat we ons niet realiseren is dat dit geloof in 'op een dag' ons gevangen houdt. Dit idee zorgt ervoor dat we bang zijn om in vrijheid te leven en te houden van wat er al is op dit moment, ongeacht wat we daarvan vinden. We zijn een slaaf van dit idee geworden, zelfs zo erg dat het betwijfelen ervan levensgevaarlijk lijkt. Ik spreek over de moed en de bereidheid om wat je gelooft dat je hele leven is, op het spel te zetten, om te kunnen zien dat je alles waar je naar verlangt al hebt. We hebben vaak het idee dat we wakker geschud willen worden of ons meer levend willen voelen, maar als het erop aankomt de rauwe gevoelens die we hebben, bloot te leggen, blijkt het niet zo makkelijk te zijn als erover na te denken of te besluiten dat het een goed idee is. Het is niet zo kalm, rustig en beheerst. Het kan zelfs een behoorlijke rommel geven. We kunnen het idee hebben dat ontwaken alleen de positieve gevoelens en ervaringen behelst. Het kan schokkend zijn je te realiseren dat dit slechts de helft van het spectrum van het leven is. Wakker worden uit de droom van je overtuigingen omtrent het leven, wie je denkt dat je bent, of zou moeten zijn, houdt ook in dat je dingen moet zien en voelen die je jarenlang verborgen hebt proberen te houden. Het kan bijzonder pijnlijk en angstaanjagend zijn. Het verliezen van de grond onder je voeten waarvan je dacht dat die veilig was, kan ervoor zorgen dat je je bijzonder bedreigd en kwetsbaar voelt. Het vergt moed om buiten je vaste denkkaders te treden. Je gedachten hoeven niet te stoppen, maar het vraagt moed om ze te blijven zien voor wat ze zijn.

Het zijn dromen die voorbijgaan. Soms zijn ze bijzonder overtuigend, maar het zijn en blijven dromen. Neem ze niet serieus. Ze zijn alleen maar een soort dramatisch entertainment. Ze zeggen nooit iets over wie je bent. Ze gaan nooit over een echt mens dat een echt leven leidt. Wie is dat trouwens? Als je verder kunt kijken dan geloof en fantasie dan stelt het leven zich open en laat zich meer en meer zien. Je leert het leven te waarderen voor wat het is en niet zoals je denkt dat het zou moeten zijn. Langzaam maar zeker raakt het leven vervuld van liefde en openheid. Maar dit is niet de dromerige liefde die achter een wolk van hoop en angst zweeft. Het is liefde voor de werkelijkheid. Het is het liefhebbende zwaard van de realiteit dat de illusie doorsnijdt. Het gaat er niet om dat je voortdurend een prettig of positief gevoel hebt, maar in plaats daarvan gaat het om liefde voor de waarheid en dat wat er al is. De liefde voor het leven gewoon zoals het is. Deze liefde is de moed om veiligheid te durven kwijtraken en om je te bevrijden van overtuigingen. Het is de moed om werkelijk te leven zoals je altijd al verlangd hebt te leven, op dit moment. Het is de moed om te zien dat het jouw recht is om te leven in de liefde en in de vrijheid waarvan je al weet dat je ze bezit. Door steeds meer van je vangnetten kwijt te raken, wordt alles meer en meer levend.

Er zijn geen echte grenzen meer. Het leven wordt niet langer beperkt door jouw opvattingen en ideeën. Of het nu pijnlijk is of prettig, of het verstandig is of dom, het leven zelf weet dat het zo is. Het leven houdt op deze manier van zichzelf. Het is precies zoals het is; niets is meer nodig en niets ontbreekt. De ervaring kan hetzelfde zijn als vroeger, maar het gehele perspectief is ondersteboven gekeerd. De ervaring heeft geen anker meer en geen referentiepunt. Het hoort 'mij' niet langer toe. De ervaring beweegt zich vrij, zonder gebonden te zijn aan hoe het zou kunnen of moeten zijn. Niets heeft een vaste betekenis en niets leidt ergens toe of is gebaseerd op enige voorgeschiedenis. Het gebeurt gewoonweg allemaal nu, zomaar! Je eigen gedachten zorgden ervoor dat je gevangen zat in je ideeën en overtuigingen. Je geloofde dat deze gevangenis je beschermde, ook al verlangde je ernaar om bevrijd te worden. Het bevrijdingsproces van levend worden heeft te maken met toegeven wat er werkelijk hier is en niet wat je wilt dat er zou zijn. Het gaat om de waarheid omtrent wat er gebeurt en wat je voelt. Het gaat erom dat je inziet dat de gevangenis waarin je dacht dat je vastzat, nooit werkelijk was. Je moet naar buiten stappen, het licht in, en de zon op je huid voelen. Dat geeft soms een brandend gevoel. Het kan zelfs overweldigend zijn. Het kan zo zijn dat je weer even terug naar binnen wilt of moet rennen, maar als je inziet dat de muren van de gevangenis slechts gemaakt zijn van vluchtige gedachten, besef je dat ze je niet meer zullen beschermen. Je weet al wat er werkelijk is.

Je weet al wat je voelt. Je weet al op welke manier je jezelf voor de gek houdt. Je hoeft niets nieuws te leren of te bereiken omdat het er allemaal al is. Het is slechts een kwestie van eerlijk zijn tegenover jezelf. Onze overtuigingen en angsten bestaan uit zoveel lagen die we allemaal voelen. Toegeven wat we geloven of vrezen leidt tot een zekere ontspanning. Je kunt de overtuiging zien voor wat hij werkelijk is. Je kunt inzien dat het voldoende is om te voelen wat je al voelt. Het zegt niets over jou of over wat er gaande is. Het wordt gewoon gevoeld. Het ontkennen of doen alsof het niet bestaat, of je voorstellen dat het een groter drama is dan het werkelijk is, lost niets op en verandert niets. Het kan zelfs aanzwellen tot een enorm drama dat een heleboel over jou en je leven zou moeten zeggen. Voelen wat er is, is vaak veel eenvoudiger dan de angst of het drama die het omringen. Als je het voelt zoals het is, kun je zien dat het uit zichzelf verandert, in zijn eigen tijd. Alle gedachten en gevoelens komen in golven, alsof ze echt zijn en op het moment zelf van groot belang.

Maar het volgende moment kan je zien dat het slechts een golf is die voorbijgaat. In geen van deze golven is er iets waaraan je je kunt vasthouden of waarop je kunt landen. Heb de moed om de gevoelens in je lichaam waar te nemen. Soms zijn deze ongemakkelijk of te intens. Soms zijn ze subtiel, maar ze zijn er toch. Soms houden ze verband met een verhaal in je hoofd en soms niet. Er kunnen ook volledig irrationele en onlogische angsten en wensen bij zijn. Soms nemen we rusteloosheid waar in ons lichaam zonder dat daar een duidelijke reden voor is. Moet er wel een reden voor zijn? Moet er een oplossing voor zijn? Moet je het allemaal beslist begrijpen? Is het genoeg als het gewoon is zoals het is? Ben je bang dat je de controle zult verliezen aan de primaire, dierlijke gewaarwordingen van het lichaam? Ben je bang dat je er niet bij zult horen en geen zogenaamd normaal leven kunt leiden als je jezelf werkelijk toestaat te voelen wat er is? Als je de gedachten werkelijk toelaat, waarvan velen menen dat ze onacceptabel en ongemakkelijk zijn, niet-spiritueel, walgelijk, onzeker, kinderachtig, behoeftig, arrogant, egoïstisch, seksueel, duister en gevaarlijk dierlijk, wat zegt dat dan over jou en over hoe anderen je mogelijk zullen zien? Wat voor mens maakt jou dat? Wat je werkelijk voelt, past misschien wel niet bij jouw ideeën of die van anderen. Het past misschien wel niet bij wat de maatschappij acceptabel acht. En uiteraard betekent het feit dat je al deze dingen voelt niet noodzakelijkerwijs dat je de volgende stap zet en je gevoelens in daden omzet. Het is zelfs zo dat je door enkel maar dat wat er is, toe te geven en te voelen, kunt ontdekken dat het helemaal niet nodig is om alles wat je voelt in daden om te zetten.  Het zonder beperkingen te voelen, is vaak genoeg.

Het kan zijn dat je aan een deel van die gevoelens toch uitdrukking wilt geven. Misschien wil je schreeuwen en gillen en op een kussen slaan. Misschien moet je in elkaar kruipen en uithuilen. Het kan zijn dat je van angst moet trillen. Of dat je hysterisch moet lachen. Wat het ook is, misschien is het nodig dat je er een tijdje uitdrukking aan geeft, eenvoudigweg omdat het jarenlang onderdrukt is geweest. Maar als je inziet dat het niets zegt over wie jij bent, zie je dat het niet van groot belang is. Je drukt je uit of je voelt wat er is en tegelijkertijd zie je dat het volkomen betekenisloos is. Dit is de vrijheid om volledig te voelen wat er is terwijl je je tegelijkertijd veilig kunt voelen in de wetenschap dat het niets zegt over 'mij'. Erken al je hoop, dromen en angsten en zie hoe betekenisloos ze zijn. Daarin bevindt zich een einde, een rusten in dat wat er is. Er hoeft niets in orde gemaakt te worden. Er hoeft niets te veranderen. Je hoeft er helemaal niets aan te doen. Het leven regelt het allemaal wel. Zo stel je je open voor het leven, de realiteit van hoe het in werkelijkheid aanvoelt. Zo word je wakker en ervaar je de liefde die hier al is. Je hoeft niet van je plaats te komen om het te ervaren. Hoe je je ook voelt, met wie je ook samen bent of wat je ook doet, is helemaal perfect zoals het is. Het leven heeft zijn eigen intelligentie die jij niet hoeft te begrijpen. Vertrouw op de wijsheid die meer en meer opent in de liefde van dat wat is. Maar liefde is niet de romantische droom van perfectie, het is de waarlijke moed om levend te worden en datgene te voelen wat er is.

Unmani, augustus 2012


Geplaatst door Redactie Earth Matters




Laatste artikelen in deze categorie


Lees alle artikelen in deze categorie


Dit artikel delen





Print artikelArtikel als PDF

Tip iemand over dit artikel:


Quote

Het creatieve proces is een proces van overgave, niet van controle.

Julia Cameron, Amerikaans schrijver











Bij de verkeerde Earth Matters belandt? Klik op onderstaand logo om naar Earth Events te gaan.