Zijn mensen echt lichtwezens?

Lightbeings

Klik op de foto voor een
vermelding van de copyrights

Taal:Taal
Views:7630
Ingevoerd:
Geplaatst door:
Bron:Wij worden wakker

Gekoppelde categorieen
Bewustzijn, (Grens)wetenschap, (Verborgen) nieuws, DNA

(Wij Worden Wakker | Dan Eden | Vertaald door 't vertalerscollectief) Ik krijg talloze suggesties voor verhalen en dat waardeer ik zeer. Maar sommige zijn gewoon te mooi om waar te zijn. Ik kreeg deze week een artikel waarin een Russische (alweer!) wetenschapper, Pjotr Garjajev, een boodschap had weten te onderscheppen van een DNA-molecuul in de vorm van ultraviolette fotonen, licht! Bovendien beweerde hij deze boodschap te hebben opgevangen van een organisme (embryo van een kikker) met een laserstraal en hem toen naar het DNA van een ander organisme te hebben gestuurd (embryo van een salamander), waardoor dat embryo in een kikker veranderde. Maar dat was pas het begin.

Dr. Garjajev zegt dat deze boodschap niet iets is van alleen in de individuele cellen of tussen twee cellen. Hij zegt dat organismen dit ‘licht’ gebruiken om met andere organismen te ‘praten’ en suggereert dat dit telepathie en ESP zou kunnen verklaren. Het was alsof de mens al zijn eigen draadloze internet op ons DNA had. Wauw!

Ik probeerde een wetenschappelijk tijdschrift te vinden waarin over dit experiment werd geschreven. Ik kon alleen maar blogs vinden en andere websites met woord voor woord hetzelfde verhaal, zonder enige referentie. Totdat ik op het werk van Fritz-Albert Popp stuitte. Toen leek alles wat ik net had gelezen zeer aannemelijk.

Fritz-Albert Popp dacht dat hij een middel tegen kanker had ontdekt. Ik weet niet zo zeker dat dat niet zo is. Het was 1970. En Popp - theoretische biofysicus aan de Universiteit van Marburg, Duitsland - gaf college radiologie, de interactie van elektromagnetische (EM) straling op biologische systemen. Popp hoefde zich nog geen zorgen te maken over mobiele telefoons en zendmasten die nu in verband worden gebracht met kanker en leukemie. Zijn wereld was veel kleiner.

Hij had twee vrijwel identieke moleculen onderzocht: benzo[a]pyreen, een polycyclische koolwaterstof bekend als een van de meest dodelijke, kankerverwekkende stoffen voor de mens, en de tweelingbroer (met een iets andere molecuulformule), benzo[e]pyreen. Hij had beide moleculen belicht met ultraviolet (UV) licht om uit te zoeken wat deze twee vrijwel identiek moleculen zo verschillend maakt.

Waarom ultraviolet licht?
Popp koos speciaal voor UV licht vanwege de experimenten van een Russische bioloog, Alexander Gurwitsch, die in 1923 ontdekte toen hij met uien werkte dat wortels de wortels van een naburige plant konden stimuleren als de beide planten in een kwarts pot zaten en niet als ze in siliconenglazen pot zaten. Het enige verschil is dat siliconen de golflengtes van UV licht filteren en kwarts niet. Gurwitsch theoretiseerde dat uienwortels niet met elkaar konden communiceren via ultraviolet licht. 


 
Afbeelding boven: alle energietrillingen zijn deel van het elektromagnetische spectrum. Hieronder vallen elektrische energie, hitte, geluid, licht, radiogolven en radioactieve golven. UV-licht is maar een klein deel van het spectrum van EM energie met een zeer korte golflengte.

Wat Popp ontdekte was dat benzo[a]pyreen (het kankerverwekkende molecuul) het UV-licht absorbeerde en het vervolgens weer uitzond op een heel andere frequentie, het was een ‘lichtscrambler’. De benzo[e]pyreen (ongevaarlijk voor mensen) liet UV-licht onveranderd door.

Popp stond perplex van dit verschil, en ging door met experimenteren met UV-licht en andere verbindingen. Hij deed zijn test op 37 verschillende chemische stoffen, sommige kankerverwekkend, sommige niet. Na enige tijd kon hij voorspellen welke stoffen kanker zouden veroorzaken. In elk geval namen de verbindingen die kankerverwekkend waren het UV-licht op, absorbeerden het en veranderden of scrambelden de frequentie.

Deze verbindingen hadden nog een merkwaardige eigenschap: alle carcinogenen reageerden alleen op licht op een bepaalde frequentie -- 380 nm (nanometer) in de ultraviolette range. Popp bleef zich afvragen waarom een kankerverwekkende stof een lichtscrambler zou zijn. Hij begon de wetenschappelijke literatuur te lezen over menselijke biologische reacties, en kwam informatie tegen over een fenomeen 'photorepair'.

Photorepair
Het is bekend uit experimenten in biologische laboratoria dat als je een cel met UV-licht blast zodat 99% van de cel, inclusief de DNA, wordt vernietigd, je de schade in een dag vrijwel volledig kunt herstellen gewoon door de cel met de dezelfde golflengte maar veel minder intens te belichten. Tot op heden begrijpen de wetenschappers dit fenomeen, genaamd photorepair, niet, maar niemand weerlegt het.

Popp wist ook dat patiënten met xeroderma pigmentosum eventueel sterven aan huidkanker, omdat hun photorepair systeem de zonneschade niet kan herstellen. Hij werd ook getroffen door het feit dat photorepair het beste werkt op 380 nm, dezelfde frequentie waarop de kankerverwekkende verbindingen reageren en scrambelen.

Hier maakte Popp zijn logische sprong. Als carcinogenen alleen reageren bij deze frequentie, dan moet dat op de een of andere manier varband houden met photorepair. Zo ja, dan betekent dat dat er een soort licht in het lichaam is dat verantwoordelijk is voor photorepair. Een verbinding moet kanker verwekken omdat het dit licht permanent blokkeert en scrambelt, en dan werkt photorepair niet meer. Het leek logisch, maar is het waar?

Licht in het lichaam
Popp raakte er helemaal opgewonden van. Hij schreef erover in een paper en een prestigieus medisch tijdschrift wilde het publiceren. Niet lang daarna werd Popp benaderd door een student genaamd Bernhard Ruth, die Popp vroeg zijn werk voor zijn doctoraal dissertatie te superviseren. Popp zei tegen Ruth dat hij bereid was dat te doen als de student kon aantonen dat het menselijk lichaam licht uitstraalde. Deze ontmoeting was een buitenkansje voor Popp omdat Ruth een uitstekend experimenteel fysicus was. Ruth vond het idee belachelijk, en ging onmiddellijk aan het werk om apparaten te maken die konden aantonen dat Popps hypothese fout was. Binnen twee jaar had Ruth een machine gebouwd die leek op een grote röntgendetector met een fotomultiplier om licht te tellen, foton per foton. Dit is tot vandaag de dag een van de beste apparaten op dit gebied. De machine moest zeer gevoelig zijn omdat hij moest meten wat Popp aannam als zeer zwakke emissies.

In een oude documentaire opgenomen in het laboratorium op het International Institute of Biophysics, opent Dr. Popp een kamer ongeveer zo groot als een broodtrommel. Hij legt een vers stukje van een plant en een houten lucifer in een plastic doosje in de donkere kamer en sluit de lichtdichte deur. Onmiddellijk zet hij de fotomultiplyer aan en het beeld verschijnt op een computerbeeldscherm. De lucifer is zwart en de groene gloeiende omtrek van de blaadjes is duidelijk zichtbaar. Dr. Popp roept uit: "Nu weten we dat de mens voornamelijk een lichtwezen is."

In 1976 waren ze klaar voor de eerste test met komkommerzaailingen. De fotomultiplier toonde aan dat fotonen, of lichtgolven, van een verbazend hoge intensiteit werden uitgestraald door de zaailingen. Ingeval het licht te maken had met een fotosynthese-effect, besloten ze in hun volgende test met aardappelen zaailingen op te kweken in het donker. Deze keer registreerden ze, toen de zaailingen in de fotomultiplier werden gezet, een nog hogere lichtintensiteit. Bovendien waren de fotonen in de levende systemen die ze onderzocht hadden coherenter dan ze ooit hadden gezien.

Afbeelding boven: F.A.Popp

Popp begon over licht in de natuur na te denken. Licht was aanwezig in planten en werd gebruikt tijdens fotosynthese. Als we plantaardige voeding eten, dacht hij, moet het zo zijn dat we fotonen opnemen en opslaan. Als we broccoli eten bijvoorbeeld, en het verteren, wordt het omgezet in kooldioxide (CO2) en water, plus het licht opgeslagen van de zon en fotosynthese. We onttrekken de CO2 en elimineren het water, maar het licht, een EM-golf, moet worden opgeslagen. Eenmaal opgenomen door het lichaam verspreidt de energie van deze fotonen zich over het hele spectrum van EM-frequenties, van laag tot hoog. Deze energie is de drijvende kracht voor alle moleculen in ons lichaam. Voordat er een chemische reactie kan plaatsvinden moet ten minste een elektron worden geactiveerd door een foton met een bepaalde golflengte en voldoende energie. Biochemicus en Nobelprijswinnaar Lehninger stelt in zijn handboek dat sommige reacties in de levende cel heel wat sneller plaatsvinden dan dat wat overeenkomt met een temperatuur van 37 graden C°. De verklaring lijkt te zijn dat het lichaam doelbewust chemische reacties richt door middel van elektromagnetische trillingen (biofotonen).

Fotonen (licht) beheersen alles in de cel
Fotonen schakelen de lichaamsprocessen in als een dirigent die elk instrument in het collectieve geluid inpast. Op verschillende frequenties verrichten ze verschillende functies. Popp ontdekte dat moleculen in de cellen reageren op bepaalde frequenties, en dat een serie trillingen uit de fotonen diverse frequenties in andere moleculen van de lichaam veroorzaken.

Deze theorie wordt onderschreven door Dr. Veljko Veljkovic die nu aan het hoofd staat van het Center for Multidisciplinary Research and Engineering, Institute of Nuclear Sciences Vinca. Zij durfde de vraag te stellen waar celbiologen zich altijd al het hoofd over hebben gebroken: Hoe herkennen tienduizenden verschillende soorten moleculen in het organisme hun specifieke targets? Levende processen zijn afhankelijk van selectieve interacties tussen bepaalde moleculen, en dat geldt voor basismetabolisme tot de meest subtiele nuances van emotie. Het is als het vinden van een vriend in een overvolle danszaal in het donker.

Het conventionele beeld van een cel is nog steeds dat van een zakje moleculen opgelost in water. En door per ongeluk tegen elkaar aan te botsen – willekeurige botsingen – gaan moleculen met complementaire vormen aan elkaar vast zitten zodat de juiste biochemische reacties kunnen plaatsvinden. Dit 'lock and key' model is verfijnd tot een meer flexibele (en realistischer) 'induced fit' hypothese waarbij elke molecule iets van vorm verandert om beter op de andere te passen als ze elkaar tegenkomen, maar het grondidee blijft hetzelfde.

Dit wordt geacht te verklaren hoe enzymen hun respectievelijke substraten kunnen herkennen, hoe antilichamen in het immuunsysteem specifieke vreemde indringers kunnen grijpen en ze ontwapenen. Bovendien is dat hoe eiwitten kunnen 'docken' met verschillende partnereiwitten, of aan specifieke nucleïnezuren koppelen om de genexpressie te beheersen, of zich samenvoegen tot ribosomen om eiwitten te vertalen, of andere multimoleculaire verbindingen die de genetische boodschappen op diverse manieren veranderen. Maar met duizenden, zelfs honderdduizenden reacties per seconde in een enkele cel lijkt dit ‘mechanische’ concept iets te ver te gaan.

Voorgesteld is dat elke molecuul op de een of andere manier een uniek elektromagnetisch veld uitzendt dat het veld de complementaire molecuul kan ‘voelen’. Alsof er een "dans" gaande is in de cellulaire medium en de moleculen op de maat bewegen. De muziek wordt geleverd door de biofoton.

"Veljkovic en Cosic veronderstelden voor dat moleculaire interacties elektrisch van aard zijn, en ze vinden plaats over afstanden die groot zijn vergeleken met de omvang van moleculen. Cosic introduceerde later het idee van dynamische elektromagnetisch veld interacties, dat moleculen door elektromagnetische resonantie hun eigen targets herkennen en andersom. Met andere woorden, de moleculen zenden specifieke frequenties elektromagnetische golven uit waardoor ze niet alleen elkaar kunnen 'zien' en 'horen' daar er zowel fotomodi als fotonmodi bestaan voor elektromagnetische golven, maar ook elkaar beïnvloeden op een afstand en onvermijdelijk tot elkaar aan worden getrokken als ze uit fase trillen (op een complementaire manier)." -- Bron: De ware Bioinformatica revolutie: Eiwitten en nucleïnezuur zingen naar elkaar? (Paper beschikbaar op [email protected])

"Er vinden elke seconde ongeveer 100.000 chemische reacties plaats in elke cel. De chemische reactie kan alleen tot stand komen als de molecuul die reageert door een foton wordt geprikkeld... Als het foton een reactie heeft gestimuleerd gaat hij terug naar het veld en is beschikbaar voor meer reacties... We zwemmen in een oceaan van licht."

Deze 'biofoton emissie', zoals Popp het noemde, bood een ideaal communicatiesysteem voor de overdracht van informatie naar veel cellen in het organisme. Maar de allerbelangrijkste vraag bleef: Waar kwam het licht vandaan?

Een bijzonder begaafd student haalde hem over tot een ander experiment. Het is bekend dat als ethidiumbromide wordt toegepast op DNA-monsters, het tussen de basisparen van de dubbele helix gaat zitten waardoor DNA zich afwikkelt. De student suggereerde na het aanbrengen van de chemische stof het licht uit het monster te meten. Popp ontdekte dat hoe groter de concentratie van ethidium, hoe meer het DNA afwikkelde, maar ook hoe sterker de lichtintensiteit werd. En omgekeerd, hoe minder hij gebruikte, hoe minder licht werd uitgestraald. Hij ontdekte ook dat DNA een brede reeks frequenties kon uitzenden waarvan sommige aan bepaalde functies gekoppeld leken. Als de DNA dit licht op zou slaan, zou het van nature meer licht uitzenden als het ontzipt werd.

Deze en andere onderzoeken bewezen voor Popp dat DNA een van de meest essentiële bronnen van licht en biofotonemissie was. DNA was als een superstemvork van het lichaam. Het zou een bepaalde frequentie aangeven en sommige moleculen volgen. Het was ook mogelijk,zo realiseerde hij zich, dat hij de ontbrekende schakel had gevonden in de huidige DNA theorie die het grootste wonder in de menselijke biologie misschien kon verklaren: hoe een enkele cel in een volledig gevormde mens kan veranderen.


Hoe cellen met elkaar "praten"
Als je je huid snijdt of schramt, berichten de gewonde cellen op de een of andere manier aan de omgevende gezonde cellen te beginnen met kopieën van zichzelf te maken om de opening op te vullen en te herstellen. Als de huid weer normaal is, wordt een signaal naar de cellen gestuurd om te zeggen dat ze moeten stoppen met reproduceren. De wetenschappers vragen zich af hoe dit werkt.

Met biofotonemissies geloofde Popp dat hij een antwoord op deze vraag had gevonden. Dit fenomeen van coördinatie en communicatie kan alleen voorkomen in een holistisch systeem met een centrale arrangeur. Popp toonde in zijn experimenten aan dat deze zwakke lichtemissies voldoende waren om de reparaties van het lichaam te organiseren. De emissies moesten van lage intensiteit zijn omdat deze communicaties plaatsvonden op een heel erg klein, intracellulair, kwantum niveau. Hogere intensiteiten zouden alleen van invloed zijn in de wereld van het grote en zouden te veel ’lawaai’ veroorzaken om effectief te zijn.

Het aantal geëmitteerde fotonen lijkt te zijn gekoppeld aan de plaats van het organisme op de evolutieschaal, hoe complexer het organisme, hoe minder fotonen worden geëmitteerd. Rudimentaire dieren en planten emitteren 100 fotonen/cm2/sec op een golflengte van 200-800 nm, overeenkomend met een zeer hoog frequente EM-golf ruim binnen de zichtbaar bereik, terwijl mensen slechts 10 fotonen/cm2/sec emitteren op dezelfde frequentie.

In een reeks onderzoeken liet Popp een van zijn assistenten, een 27 jarige gezonde jonge vrouw, negen maanden lang elke dag in de kamer zitten terwijl hij fotonreadings van een klein gebied van haar hand en voorhoofd deed. Popp analyseerde vervolgens de data en ontdekte tot zijn verrassing dat de lichtemissies bepaalde vaste patronen volgden, biologische ritmes over 7, 14, 32, 80 en 270 dagen -- en dergelijke zaken werden ook gezien overdag of ’s nachts, per week of per maand, alsof het lichaam zowel het bioritme van de wereld als van zichzelf volgde.

Kanker is verlies van coherent licht
Tot dus ver had Popp alleen gezonde mensen bestudeerd en ontdekte een prachtige coherentie op kwantumniveau. Maar wat voor licht is er in zieken? Popp probeerde zijn machine op een reeks kanker patiënten. Al deze patiënten hadden hun natuurlijke periodieke ritme en hun coherentie verloren. De interne communicatielijnen waren gescrambled. Ze hadden hun verbinding met de wereld verloren. Hun licht ging uit.

Het tegenovergestelde zie je bij multiple sclerose: MS is een toestand van te veel orde. Patiënten met deze aandoening nemen te veel licht op, en remmen zo het vermogen van hun cellen om hun werk te doen af. Te veel coöperatieve harmonie voorkomt flexibiliteit en individualiteit – net als te veel soldaten die in de pas over een brug lopen waardoor de brug inzakt. Perfecte coherentie is een optimale toestand tussen chaos en orde. Bij te veel samenwerking is het alsof de individuele leden van het orkest niet meer kunnen improviseren. MS-patiënten verdrinken in licht.
 
Popp onderzocht ook het effect van stress. In een toestand van stress gaat het percentage biofotonemissies omhoog – een verdedigingsmechanisme bestemd om het evenwicht van de patiënt te herstellen. Popp herkende nu dat waar hij mee experimenteerde zelfs meer was dan genezing dan voor kanker of Gestaltbildung. Hier was een model dat een betere verklaring gaf dan de huidige neo-Darwinistische theorie over hoe alle levende wezen zich op de planeet ontwikkelen. Dit suggereert, in plaats van een systeem van willekeurige fouten als DNA-frequenties gebruikt van elke variëteit als informatiemiddel, een feedbacksysteem van perfecte communicatie via golven die informatie coderen en overbrengen.

‘Goede trillingen’ betekent coherent licht
Popp realiseerde zich dat licht in het lichaam misschien wel de sleutel is voor gezondheid en ziekte. In een experiment vergeleek hij het licht van scharreleieren met eieren van kippen in hokken. De fotonen in de eerste waren veel coherenter dan van de laatste. Popp gebruikte vervolgens biofotonemissies als hulpmiddel om de kwaliteit van voedsel te meten. Het gezondste voedsel had de laagste en meest coherente lichtintensiteit. Verstoringen van het systeem verhoogde de productie van fotonen. Gezondheid was een toestand van perfecte subatomische communicatie, en slechte gezondheid was een toestand van communicatiebreakdown. We zijn ziek als onze golven niet synchroon zijn.

De detectie van biofotonemissie wordt momenteel commercieel gebruikt in de voedselindustrie. De agrarische wetenschap kijkt naar biofotonemissie om de gezondheid van planten te bepalen voor voedselkwaliteitscontrole. Biophotonen is een bedrijf dat werkt aan de ontwikkeling en praktische toepassingen van biofotonica. Het werk is gebaseerd op een serie octrooien. Biophotonen biedt oplossingen van praktische problemen van de voedingsindustrie, milieu-industrie, cosmetica enz.

 

Afbeelding boven: lichtemissie via kirlianfotografie

Uitlopers van Dr. Popp's ontdekking
In de jaren 70 ontdekte Dr. Veljko Veljkovic, die nu hoofd is van het Center for Multidisciplinary Research and Engineering, Institute of Nuclear Sciences Vinca, ook een methode om te voorspellen welke van de honderden nieuwe chemische stoffen vervaardigd door de zich snel uitbreidende chemische industrie kankerverwekkend waren, door bepaalde elektronische, biofotone eigenschappen van de moleculen te berekenen. Deze methode bleek al snel toepasbaar om te voorspellen welke organische chemische stoffen mutageen of giftig waren en zelfs stoffen die antibiotisch of cytostatisch (antikanker) waren. Veljkovic's instituut in Belgrado werkt sindsdien samen met andere Europese laboratoria voor de toepassing van dezelfde methode voor het ontwikkelen van geneesmiddelen, met name tegen AIDS.

Biofotontherapie
Biofotontherapie is de toepassing van licht op bepaalde gebieden van de huid voor genezing. Het licht, of fotonen die worden geëmitteerd door deze units worden door de fotoreceptoren van de huid geabsorbeerd en gaan via het zenuwstelsel van het lichaam naar de hersenen, waar ze helpen te reguleren wat onze humane bio-energie wordt genoemd. Door stimulatie van bepaalde gebieden van het lichaam met specifieke hoeveelheden licht, kan biofotontherapie helpen pijn te reduceren en ook diverse helingsprocessen in het lichaam ondersteunen. De theorie achter biofotontherapie is gebaseerd op het werk van Dr. Franz Morell en aangevuld met het werk van de artsen L.C. Vincent en F.A. Popp, die theoretiseerden dat licht van invloed kan zijn op de elektromagnetische oscillatie, of golven van het lichaam en de enzymactiviteit kan reguleren.

Het duurde wel 25 jaar voordat Popp medestanders uit de wetenschappelijke gemeenschap kreeg. Langzaam begonnen een paar selecte wetenschappers van over de hele wereld in overweging te nemen dat het communicatiesysteem van het lichaam misschien wel een complex netwerk van resonantie en frequentie is. Uiteindelijk vormden ze het International Institute of Biophysics, bestaande uit vijftien groepen wetenschappers van internationale centra van over de hele wereld.

Popp en zijn nieuwe collega’s onderzochten vervolgens de lichtemissies van verscheidene organismen van dezelfde soort, eerst in een experiment met een soort watervlo van het genus Daphnia. Wat ze vonden was zonder meer verbazend. Tests met een fotomultiplier toonden aan dat watervlooien het geëmitteerde licht van elkaar opzuigen. Popp probeerde hetzelfde experiment uit op kleine vissen en kreeg hetzelfde resultaat. Volgens zijn fotomultiplier waren zonnebloemen net biologische stofzuigers die met de zonnefotonen meebewegen op ze op te zuigen. Zelfs bacteriën slokten fotonen op van de media waarin ze werden uitgezet.

Communicatie tussen organismen
Zo begreep Popp dat deze emissies een doel hadden buiten het lichaam. Golfresonantie werd niet alleen gebruikt om binnen het lichaam te communiceren, maar ook tussen levende wezens. Twee gezonde wezens die ‘fotonzuigen', zoals hij dat noemde, door fotonen uit te wisselen. Popp realiseerde zich dat deze uitwisseling de verklaring van het geheim zou kunnen zijn van bepaalde zeer persistente raadsels van het dierenrijk: hoe scholen vissen of vluchten vogels perfecte instant coördinatie kunnen creëren. Veel experimenten over het terugkeren van dieren tonen aan dat het niets te maken heeft met het volgen van gebruikelijke sporen, geuren of zelfs EM-velden van de aarde, maar eerder een vorm van stille communicatie die werkt als een onzichtbaar elastiek, zelfs als de dieren mijlen van elkaar gescheiden zijn.
Voor mensen was er een andere mogelijkheid. Als wij de fotonen van andere levende wezens konden opnemen, dan konden we misschien ook de informatie van die wezens gebruiken om ons eigen licht te corrigeren als het fout zou gaan.

Doodsoverdracht via het paranormale ‘lichtkanaal’
Een paar bijzonder interessante experimenten werden gedaan door V.P. Kaznacheyev et al over de paranormale overdracht van de dood door lichtcommunicatie binnen het organisme. 


 
In het kort: er werden twee groepen cellen geselecteerd van dezelfde celcultuur. Aan beide zijden van een raam tussen twee van de omgeving afgeschermde ruimten werd een monster geplaatst. De celculturen zaten in kwarts containers. Een celcultuur werd gebruikt als beginmonster en onderworpen aan een dodelijk mechanisme - virus, bacterie, chemisch vergif, straling, ultraviolette stralen, enz. De tweede celcultuur werd geobserveerd op overgebrachte effecten van de cultuur die werd gedood. Als het raam van gewoon glas was, bleef het tweede monster levend en gezond. Als het raam van kwarts was, werd het tweede monster ziek en stierf aan dezelfde symptomen als het eerste monster. De experimenten werden in het donker gedaan en er werden meer dan 5000 gerapporteerd door Kaznacheyev en zijn collega's. Het begin van geïnduceerde complementaire ziekte en dood bij de tweede cultuur volgde enige tijd, zo’n twee tot vier uur, na de ziekte en dood van de eerste cultuur. Het grote overdrachtverschil tussen glas en kwarts is dat kwarts zowel ultraviolet als infrarood doorlaat en glas is relatief opaak voor ultraviolet en infrarood. Kwarts en glas laten beide zichtbaar licht door. Zo is glas is een onderdrukker van het paranormale kanaal en kwarts niet.

In 1950 ontdekten Westerse researchers dat cellen in het donker met ultraviolette straling konden worden gedood, afgeschermd van zichtbaar licht gedurende vierentwintig uur of langer, en als ze dan met zichtbaar licht werden bestraald, kwamen de cellen met honderdduizenden tegelijk weer tot leven hoewel ze klinisch dood waren.

Elke cel emitteert tweemaal mitogenetische straling in de ultraviolette range: als hij wordt geboren en als hij sterft. De UV-foton geëmitteerd bij het sterven bevat het exacte virtuele patroon van de toestand van de cel bij het sterven. De gezonde cellen worden gebombardeerd met doodsberichten van cellen die sterven en dat verspreidt het doodspatroon over de hele gezonde cultuur, waardoor die cellen uiteindelijk in hetzelfde doodspatroon vervallen.
[Bron: V.P. Kaznacheyev et al, Discant Intercellular Interactions in a System of Two Tissue Cultures, Psychoenergetic Systems, Vol. 1, No. 3, maart 1976, pag. 141-142.]

Popp was begonnen met een dergelijk idee te experimenteren. Als kankerverwekkende chemische stoffen de biofotonemissie van het lichaam konden veranderen, dan is het mogelijk dat andere stoffen opnieuw een betere communicatie konden introduceren. Popp vroeg zich af of bepaalde plantenextracten de kenmerken van de biofotonemissies van kankercellen kon veranderen zodat ze weer communiceren met de rest van het lichaam. Hij begon proeven te nemen met een aantal niet-giftige stoffen die succesvol waren bij de behandeling van kanker. In op een na alle gevallen deden deze stoffen de fotonen van de tumorcellen alleen maar toenemen waardoor ze nog dodelijker werden voor het lichaam.

Het enige succesverhaal was mistletoe, dat het lichaam leek te helpen om de fotonemissies van tumorcellen terug naar normaal te 'resocialiseren'. In een van de vele gevallen zag Popp een vrouw in de dertig met borst- en vaginakanker. Popp vond een mistletoe geneesmiddel dat coherentie in haar kankerweefselmonsters bracht. Met toestemming van haar arts stopte de vrouw alle behandelingen anders dan het mistletoe extract en, na een jaar, waren al haar laboratoriumwaarden vrijwel terug naar normaal.

Voor Popp was homeopathie nog een voorbeeld van fotonzuigen. Hij was begonnen het te beschouwen als een 'resonantie-absorbeerder'. Homeopathie berust op het idee dat ziektes met stoffen die gelijke symptomen veroorzaken moeten worden behandeld. Een plantenextract dat op volle kracht netelroos kan veroorzaken in het lichaam wordt in sterk verdunde vorm gebruikt om netelroos te bestrijden. Als een slechte frequentie in het lichaam bepaalde symptomen kan produceren, volgt daaruit dat een sterke oplossing van een stof die dezelfde symptomen kan produceren ook die frequentie heeft. Net als een stemvork kan een geschikte homeopathische oplossing de abnormale oscillaties aantrekken en dan absorberen zodat het lichaam weer normaal gezond wordt.

Popp dacht dat elektromagnetische moleculaire signalering zelfs acupunctuur zou kunnen verklaren. Volgens de traditionele Chinese geneeskunde heeft het menselijk lichaam een systeem van meridianen die diep in het weefsel lopen, waardoor een onzichtbare energie stroomt die de Chinezen chi, levenskracht, noemen. De chi zou het lichaam binnenkomen via deze acupunctuurpunten en naar dieperliggende orgaanstructuren stromen (die niet overeenkomen met die van de Westerse biologie), en energie (of levenskracht) geven. Ziekte doet zich voor als deze energie op een punt langs deze banen is geblokkeerd. Volgens Popp zendt het meridianensysteem specifieke energiegolven naar specifieke delen van het lichaam.

Onderzoek heeft aangetoond dat veel acupunctuurpunten sterk verminderde elektrische weerstand hebben vergeleken met de omliggende huid (respectievelijk 10 kilo-ohm en 3 mega-ohm). Orthopedisch chirurg Robert Becker, die veel onderzoek heeft gedaan naar EM-velden in het lichaam, ontwierp een speciale elektrodenopnemer die over het lichaam rolt als een pizzasnijder. Zijn vele onderzoeken hebben elektrische lading aangetoond bij alle mensen die werden getest volgens de Chinese meridiaanpunten.
[Bron: The Field: The Quest for the Secret Force of the Universe, door Lynne McTaggart]

Licht in het menselijk bewustzijn
Ik noem dit laatste werk voor hen die de grenzen van foton-onderzoek en theorie willen onderzoeken. In een baanbrekende paper met de lange titel ‘Orchestrated Objective Reduction of Quantum Coherence in Brain Microtubules: The 'Orch OR' Model for Consciousness’ van Stuart Hameroff en Roger Penrose, worden de hersenen beschreven als een kwantum computer met als opbouw de cytoskeletale microtubuli en andere structuren in alle hersenneuronen.

Als je een neuron bestudeert zie je dat er veel holle buisjes rond de axon zitten. Deze microtubuli werden beschouwd als een soort stijger om de zenuwvezel te steunen. Maar nu worden ze eerder beschouwd als het mogelijke bouwskelet van ons bewustzijn. De bijzondere kenmerken van microtubuli die ze geschikt maken voor kwantum effecten zijn onder meer hun kristalachtige roosterstructuur, holle kern, organisatie van celfunctie en capaciteit voor informatieverwerking. Volgens de onderzoekers lijkt de omvang perfect om fotonen in de UV-range over te brengen. 


 
Afbeelding boven: schema van de centrale deel van een neuron (distale axon en dendrieten niet zichtbaar), met parallel gerangschikte microtubuli onderling verbonden met MAPs. Microtubuli in axons zijn lang en langgerekt, terwijl ze in dendrieten onderbroken zijn en met gemengde polariteit. Verbindende eiwitten verbinden microtubuli met membraaneiwitten met receptors op dendrieten.

‘Traditioneel werden microtubuli en andere cytoskeletale structuren beschouwd als de ‘botachtige’ steigers van de cel, lijken nu een communicatieve en informatieverwerkende rol te spelen. Theoretische modellen suggereren hoe conformationele staat van tubuli binnen microtubulirasters kunnen interacteren met naastliggende tubuli om informatie weer te geven, te propageren en te verwerken zoals in moleculair niveau 'cellulaire automata' computersystemen.’ (Bron: Hameroff en Watt, 1982; Rasmussen et al, 1990; Hameroff et al, 1992)

In hun paper presenteren Hameroff en Penrose een model waarin microtubuli gelinkt worden met bewustzijn met gebruik van de kwantumtheorie. In hun model komt kwantumcoherentie naar voren en is geïsoleerd in hersenenmicrotubuli totdat een drempel gerelateerd aan kwantum-zwaartekracht is bereikt. De resulterende self-collaps creëert een instant ´nu´ event. Sequensen van dergelijke events creëren een stroom van tijd, en bewustzijn.

Maak je geen zorgen als je dit niet begrijpt. Het is moeilijke stof maar het toont aan dat het bestaan van interne fotonen, innerlijk licht, zeer werkelijk is en de basis van vrijwel alle menselijke cellulaire en systemische functies.

Zouden de Russische wetenschappers echt een salamander embryo in een kikker hebben veranderd met lasers? Ik wacht liever tot de feitelijke details van het experiment zijn gepubliceerd en beoordeeld, maar ik veel minder geneigd dit als fictie te beschouwen nu ik iets weet over ons innerlijk licht. (Artikel Bron: Viewzone)

Bron:Wij Worden Wakker


Geplaatst door Redactie Earth Matters




Laatste artikelen in deze categorie


Lees alle artikelen in deze categorie


Dit artikel delen





Print artikelArtikel als PDF

Tip iemand over dit artikel:


Quote

Je moet het vertrouwen in de mensheid niet verliezen. De mensheid is als een oceaan: als een paar druppels van de oceaan vuil zijn raakt de oceaan niet vervuild.

Mohandas Gandhi, Indiaas staatsman











Bij de verkeerde Earth Matters belandt? Klik op onderstaand logo om naar Earth Events te gaan.