Docu: Earthlings

Earthlings

Klik op de foto voor een
vermelding van de copyrights

Taal:Taal
Views:3488
Ingevoerd:
Geplaatst door:
Bron:De Groene Meisjes

Gekoppelde categorieen
Duurzaam 2.0, Dierenwelzijn

(De Groene Meisjes | Merel) Woensdagavond keek ik de documentaire Earthlings. En ondanks dat ik veelvuldig gewaarschuwd was over de heftigheid van deze docu, wilde ik hem toch kijken. Heftig was het zeker. Er zijn heel wat zakdoekjes doorheen gegaan. Toch had ik al een tijdje het gevoel dat ik het moést zien. Earthlings gaat over al het leven op aarde: de natuur, de mens en de dieren. Het gaat vooral over hoe wij als mensen ongelooflijk slecht met dieren omgaan. Nu denk je misschien: maar je at toch al vegan, dan weet je dat toch? Natuurlijk wist ik het. Maar er waren wat dingen die ik nog moest ‘overwinnen,’ daar ben ik altijd heel eerlijk over geweest. Laat ik beginnen bij het begin.

Vroeger, toen ik een klein meisje was, was ik altijd jaloers op mijn vriendinnetje Merlin. Ik ken Merlin sinds de kleuterschool, we groeiden bij elkaar in de buurt op. Bij Merlin thuis werd er vegetarisch gegeten. Altijd als ik bij Merlin thuis geweest was, kreeg ik het idee: ik wil dit ook. Ook toen ik pas een jaar of 8 oud was. Ik was eigenlijk een soort van ‘jaloers,’ omdat vegetarisch eten in mijn ogen toch best iets speciaals was. Bij ons thuis aten we niet vegetarisch. Wel soms natuurlijk, maar niet fulltime. Al jong begon ik erover tegen mijn ouders. Maar zoals het bij jullie misschien wel bekend voorkomt: vegetarisch gaan eten met het hele gezin, dat is niet iets wat je zomaar even doet. Bij tijd en wijlen vergat ik het ook weer helemaal hoor, dat ‘ik wil vega-‘ idee.

Toen ik een puber was groeide bij mij het idee opnieuw. Ik probeerde periodes vegetarisch te eten, maar ik hield het nooit vol. Ik vond het lastig, veel werk en thuis at iedereen vlees, dus dan zat ik daar met mijn groenteburger. Ik kende nog lang niet zoveel producten als dat ik nu ken, en hey, de helft daarvan bestond ook gewoon nog niet. Ik had niet genoeg overtuiging om echt vegetarisch te eten, want verder dan ‘het is zielig voor de dieren,’ kwam ik niet. Eigenlijk had ik geen idee van wat er nou écht gaande was in de vee-industrie en ik had blijkbaar ook niet genoeg motivatie om het te onderzoeken.

Toen ik eenmaal op mijzelf ging wonen besloot ik: dit is het moment. Ik kan nu doen en laten wat ik wil (ik wil hierbij wel even opmerken dat mijn ouders me nooit hebben verboden vegetarisch te eten en daarbij komt: ze eten inmiddels zelf ook vegetarisch en voor een groot deel vegan en daar ben ik heel erg trots op!) dus nu kán het. Toen ik weer eens een eetafspraak had met Merlin, bij haar thuis, en ze me een heerlijke vegetarische Mexicaanse maaltijd voorschotelde wist ik: Jep. Ik word vegetariër. Omdat ik bang was dat dit gevoel misschien weer weg zou zakken, las ik Dieren Eten van Jonathan Safran Foer. Na het lezen van dit boek wist ik: nooit meer terug naar vlees. Ik bleef overigens nog wél vis eten. Ik kan Dieren Eten echt aanraden aan iedereen die nou eens wil weten hoe het écht zit met het eten van dieren. Het is een prachtig en oprecht boek, confronterend, maar niet té heftig. Voor mij was het net dat zetje in de rug dat ik nodig had.

Ik at dus nog wel vis. Waarom? Omdat ik zo van sushi hield. Geen grap. Daarbij komt, als ik uit eten ging, kon ik altijd nog vis bestellen, in plaats van vlees. Na een aantal keren in restaurants gewoon voor de vega-optie, in plaats voor het visgerecht, te hebben gekozen kwam ik al gauw tot de conclusie dat vegamaaltijden écht meer dan prima waren. En sushi? Miste ik dat nou echt zo erg? Ja, echt, zo erg miste ik het. Dus besloot ik dat het maar eens tijd werd om vegetarische sushi te proberen. Ik ging zelf aan de slag met zeewier, komkommer en avocado en ik was óm. Heerlijk vond ik het. Ik miste de zalm en tonijn absoluut niet en ik wist nu: als ik het kan volhouden om geen vlees te eten, hoeft vis ook niet meer. Het begon ook wat dubbel te voelen: geen vlees, wel vis. Voor mij dan he, ik zeg niet dat jij dit gevoel ook moet hebben!

Inmiddels was ik aardig ingeburgerd in het vegetarische leven. Ik kocht alleen vegetarische kazen (zonder dierlijk stremsel,) en ik experimenteerde er op los met vleesvervangers. Mijn probleem was alleen: ik at heel veel kaas. Echt veel te veel kaas. Om je de waarheid te vertellen; ik was er een beetje verslaafd aan geraakt. Dat kan he, wist je dat? Praktisch gezien at ik de hele dag door kaas: bij mijn lunch, tussendoortjes en avondeten. En als het geen kaas was, dan at ik iets van yoghurt of kwark. Mijn koelkast stond er letterlijk mee vol. Ik begon te merken dat mijn lichaam dit niét tof vond. Ik kreeg vooral veel last van mijn buik en daar baalde ik van. Na een tijdje eerlijk nagedacht te hebben, besloot ik dat het tijd was om eens uit te zoeken hoe het nou ook alweer met veganistisch eten zat. Ik had er wel over gehoord, maar ik vond het nogal… overdreven. Ja, dat zeg ik nu gewoon even heel eerlijk. Ik had een ontzettend achterhaald beeld (blijkt nu) van hoe veganisten in het leven stonden. Sober, zichzelf niks gunnend, streng… Zo wilde ik dus echt niet worden. Maarja, ondertussen had ik wel gehoord over de gruwelpraktijken in de zuivelindustrie en aan de kaas- en zuivelproducten in mijn koelkast kwam langzamerhand toch een naar bijsmaakje. Ik besloot het boek 21 Dagen Vegan te lezen. Ja hoor, een en al verheldering. Die gezondheidsklachten die ik had? Natuurlijk kwamen die door mijn voeding. Ik at gewoon veel te veel dierlijke producten. Leuk dat ik geen vlees en vis at, maar ik at zo ongeveer het equivalent aan kaas en zuivel. Foute boel, voor mij. Dr Barnard legde me uit hoe ik in 21 dagen een stuk gezonder kon worden door een veganistisch ‘dieet’ te proberen. Dit is eigenlijk helemaal geen dieet, want je mag eten wat je wilt. Als het maar plantaardig en niet te rijk aan vet was. Ik besloot het te proberen.

En ja hoor, ik voelde me stukken beter. Al na een week, of misschien zelfs al na een paar dagen. Ik voelde me lichter en fitter. Ik had meer energie en na een tijdje ging mijn huid er veel beter uitzien. En ja, ik viel ook af. Maar het was niet alleen mijn gezondheid waardoor ik me beter voelde. Ik voelde ook dat ik eindelijk niet meer hoefde te denken: maar dit stuk kaas, komt dat wel van een blije koe? Voor mij was dit een heel belangrijke reden om te stoppen met dierlijke producten. Ik wil geen aandeel meer leveren aan de hele dierenindustrie. Ik vind het niet juist dat dieren voor ons worden geboren, om vervolgens ook weer voor ons te sterven.

Inmiddels eet ik een jaar of drie vegan. Ik zal eerlijk zeggen dat ik het niet altijd makkelijk vind. Misschien heb je een jaar geleden dit artikel (ook van mijn hand) gelezen. Het ging over niet-vegan cravings en over hoe ik daar soms aan toegaf, omdat ik echt heel erg veel van geitenkaas en cheesecake houd. Het werd een grote rel. Ik werd vergeleken met een kindermishandelaar en een verkrachter, we kregen tientallen boze emails, op praktisch ieder fora werd over mij/ons gepraat en Geen Stijl schreef er een artikel over. Ik was er kapot van. Ik was alleen maar eerlijk geweest. Maar, dat was toen. Inmiddels, een jaar later, zijn we er veel sterker uitgekomen en heeft het ons alleen maar goede dingen gebracht. En ik blijf nog steeds bij mijn standpunt: als ik echt héél graag een keer een uitzondering wil maken, zoals bijvoorbeeld met een stukje geitenkaas van de biologische markt, dan wil ik me niet door anderen laten vertellen dat ik dit niet ‘mag’ doen. Ik mag eten wat ik wil. Ik wil het alleen niet meer.

Inmiddels ben ik op een punt aangekomen dat een craving naar geitenkaas of cheesecake niet meer zo belangrijk voor me is. Ik moet me er maar overheen kunnen zetten. Let op; dat is mijn gevoel. Ik wil dit gevoel aan niemand opdringen, want ik respecteer alles en wat jij wilt eten of kopen, het is jouw keuze. Ik zal je er nooit op veroordelen. Ook had ik tot voor kort niet zoveel problemen met het dragen van leer. Ik had net nog in mijn kast hangen en kocht het ook wel vintage, of van een merk dat duurzaam ecoleer gebruikt. Immers, gebruikt en ecoleer leek me altijd nog beter dan nieuw leer. En dat vind ik nog steeds. En toch ben ik nu tot de conclusie gekomen dat het niet meer belangrijk voor me is. Ik koop het niet meer, omdat ik nu écht overtuigd ben.

En dat brengt me weer bij Earthlings. De documentaire waar dit artikel eigenlijk over gaat. Ik weet niet zo goed of ik jullie de documentaire moet aanraden of niet. Het is namelijk zo’n ongelooflijk heftige film, dat ik niet weet of het op iedereen het juiste effect zal hebben. Ik heb gezien hoe Indiase koeien de reis naar het slachthuis niet overleven door uitputting, hoe olifanten in circussen schreeuwen uit woede en angst, hoe aapjes worden geëlektrocuteerd, hoe straathonden in vrachtwagens worden gesmeten om er maar van af te zijn, hoe staarten van varkens worden afgeknipt en biggetjes schreeuwen tot ze niet meer kunnen, hoe machtige dieren als walvissen worden vermoord alsof het niks is, hoe dieren worden beledigd, geslagen, misbruikt, mishandeld en onnodig bang worden gemaakt, hoe kalfjes bij hun moeders weggehaald worden, hoe wasberen levend gevild worden en hoe dieren in veel te kleine kooien opgefokt worden totdat ze helemaal doordraaien. En nog veel meer.

Het was, in 1 woord, afschuwelijk. Ik heb ongelooflijk hard gehuild. Geen laf gesnotter, maar met lange uithalen en heel erg hard. Nu ik dit schrijf, komen de tranen alweer. De beelden die ik heb gezien, raak ik nooit meer kwijt, dat weet ik zeker. Ik ben voor eens en voor altijd genezen van het willen gebruiken van welk dierlijk product dan ook maar. Ik weet dat er vleeseters zijn die na het kijken van deze documentaire ‘cold turkey’ vegan zijn gegaan (zoals mijn heldin Ellen DeGeneres bijvoorbeeld.) Dat zegt denk ik wel genoeg. Kijk deze documentaire alsjeblieft alleen als je het écht zelf wilt.

Terwijl ik de documentaire, die anderhalf uur duurde, keek, maakte ik aantekeningen. Ik heb allerlei uitspraken opgeschreven die ik nog eventjes met jullie wil delen.

”It takes nothing away from a human, to be kind to animals.”

“There’s no respect for the ocean, and the living species in it.”

”Animals feel pain and fear, just like humans do.”

“As long as there are slaughterhouses, there will be battlefields.”

“We’re all animals on this planet. Like us, they are surviving and seeking for comfort.”

“Nature is not responsible. We are.”

“What goes around, must come back around. What do they get for their pain?”

Ik hoop dat je er eens over na wilt denken. Het is niet erg als je veranderingen langzaam aanbrengt; dat heb ik ook gedaan. Ik leer iedere dag weer bij. Zo lang je er maar voor open wilt blijven staan en je de waarheid onder ogen durft te komen.

Als je de documentaire wilt kijken, kan dat hier. Maar nogmaals: denk er eerst goed over na. Na het kijken van Earthlings zal je misschien een tijdje niet meer onbezorgd door de supermarkt kunnen lopen.

Dankjulliewel voor het lezen,

liefs Merel.

Bron: De Groene Meisjes


Geplaatst door Redactie Earth Matters




Laatste artikelen in deze categorie


Lees alle artikelen in deze categorie


Dit artikel delen





Print artikelArtikel als PDF

Tip iemand over dit artikel:


Quote

Wanneer ik in de toekomst kijk, is die zo stralend dat het pijn doet aan mijn ogen.

Oprah Winfrey, Amerikaans televisiepresentatrice











Bij de verkeerde Earth Matters belandt? Klik op onderstaand logo om naar Earth Events te gaan.