De Goden van het Geld

Well Travelled Message

Klik op de foto voor een
vermelding van de copyrights


(Waking Times | Richard K. Moore | Vertaling voor Earth Matters door Joke Lochmans) "Geef mij heerschappij over de uitgifte en de uitgave van geld in een land en het kan mij niet schelen wie de wetten maakt." - Mayer Amschel Rothschild (1744-1812), patriarch van de Rothschildfamilie

Dat de meeste landen geen zeggenschap hebben over hun eigen valuta is misschien wel het belangrijkste feit met betrekking tot de machtsverhoudingen in de moderne wereld. In plaats daarvan creëren private, op winst gerichte centrale banken - zoals de Federal Reserve in de VS - geld uit het niets en lenen het tegen rente uit aan hun respectievelijke overheden. Dit is een buitengewoon winstgevende zwendelarij, maar dat is nog niet eens het ergste.

Niet alleen hebben de centrale banken de macht om vanuit het niets geld te creëren, ze hebben ook de macht om rentepercentages vast te stellen, te bepalen hoeveel krediet er wordt verleend, en te beslissen hoeveel geld er in omloop gebracht wordt. Deze macht stelt centrale banken in staat om cycli van hoogconjunctuur te orkestreren gevolgd door crises - en dat doen ze ook daadwerkelijk. Op deze manier kunnen de superrijke bankeigenaren van investeringen profiteren tijdens de economische hausses en kunnen ze tegen lage prijzen bezittingen opkopen tijdens crises. En dat is nog steeds niet het hele verhaal.

De meest winstgevende activiteit van centrale banken is de financiering geweest van grote oorlogen, met name de twee wereldoorlogen. Wanneer landen in staat van oorlog verkeren en hun voortbestaan op het spel staat, zijn overheden zo zuinig mogelijk in hun strijd om te overleven. De strijd om meer geld wordt net zo belangrijk als het gevecht op het slagveld. Geldverstrekkers zijn gek op mensen die wanhopig graag geld willen lenen en er zijn fortuinen verdiend met het verstrekken van krediet aan beide partijen in een conflict: hoe langer de oorlog duurt, hoe winstgevender voor de centrale banken.

Gecentraliseerde rijkdom leidt tot gecentraliseerde macht
"De machtigste mannen in de Verenigde Staten zijn ergens bang voor. Zij weten dat er ergens een macht is die zo georganiseerd is, zo subtiel, zo waakzaam, zo met alles verweven, zo compleet en zo allesdoordringend, dat men maar beter kan fluisteren wanneer men die macht veroordeelt." -  Woodrow Wilson (1856-1924), 28ste president van de Verenigde Staten

Het is inherent aan onze politieke stelsels, gebaseerd op partijen die met elkaar concurreren om verkozen te worden, dat zij gevoelig zijn voor corruptie. De strijd om de financiën is net zo belangrijk in politieke campagnes als in militaire campagnes. Rijke geldschieters krijgen een speciale behandeling waar het gaat om wet- en regelgeving die hun zakelijke belangen aangaat. Dit soort corruptie is echter nog maar het topje van de ijsberg.

Een effectievere manier om rijkdom om te zetten in macht, is het plaatsen van agenten - individuen die loyaal zijn aan rijke sponsoren - in posities waar zij invloed en macht kunnen uitoefenen. Toen de Rothschilds en de Rockefellers bijvoorbeeld hun krachten bundelden en de Federale Reserve opzetten in de VS, rekruteerden zij een onbekende professor, Woodrow Wilson. Zij beloofden hem dat zij ervoor zouden zorgen dat hij president werd, en lieten hem in ruil daarvoor beloven dat hij, wanneer de tijd daar was, de wetgeving die de Federale Reserve mogelijk zou maken en zou ondertekenen. Met hun invloed op partijleiders, de controle die zij hadden over de kranten en hun ongelimiteerde fondsen, lukte het hen om ervoor te zorgen dat Wilson tot president gekozen werd. Wilson heeft later waarschijnlijk spijt gekregen van zijn pact met de duivel, zoals gesuggereerd wordt in bovenstaand citaat.

Een meer eigentijds voorbeeld is Obama, die in 2009 van Henry Kissinger (zelf een van de belangrijkste agenten van de Rockefellers) de opdracht kreeg om een 'Nieuwe Wereldorde' te creëren. Evenals Wilson verscheen Obama vanuit het politieke niets, werd tot president gebombardeerd en heeft tijdens zijn ambtsperiode zijn trouw bewezen. In het geval van Obama hield dit in dat hij het Witte Huis prompt overdeed aan agenten van de centrale bank van Wall Street - Timothy Geithner en zijn maten. Zij bepalen het beleid, Obama houdt de toespraken.

Zulke zaken vinden al eeuwenlang plaats. Eerst in Europa en later in de VS. Wat begon als het strategisch plaatsen van enkele agenten, is in de loop der tijd geëvolueerd. Er bestaat nu een internationaal web van macht, met agenten die strategisch geplaatst zijn in politieke partijen, regeringen, overheidsinstanties, de media, de directies van grote bedrijven, inlichtingendiensten en het leger. In het centrum van het web bevinden zich de dynastieën die de centrale banken in handen hebben - de 'Goden van het Geld' - die zich grotendeels achter de schermen ophouden waar ze de touwtjes van de werkelijke macht in handen hebben.

Het bewerkstelligen van transformatie
"In de politiek gebeurt er niets per ongeluk. Als er iets gebeurt,  kun je er zeker van zijn dat het zo gepland was." - Franklin D. Roosevelt (1882-1945), 32ste president van de Verenigde Staten

Heb je weleens dagdromen over wat je zou doen als je over veel geld en macht zou beschikken? Sommigen zouden kiezen voor een leven vol vakanties en luxe, maar velen zouden denken aan het veranderen en 'verbeteren' van de wereld. Een iconisch voorbeeld is Bill Gates, die het grootste deel van zijn fortuin liever gebruikt om de wereld te veranderen - hoofdzakelijk door afname van de wereldbevolking te propageren - in plaats van het te gebruiken om nog meer rijkdom te vergaren.

Zo zijn de Goden van het Geld. Zij beschikken al generaties lang over enorme hoeveelheden geld en macht, en anders dan jij en ik, kunnen zij meer doen dan alleen maar dagdromen. Zij hebben zich de afgelopen eeuwen niet bezig gehouden met het vergaren van meer rijkdom, maar zij transformeren de wereld tot hun eigen privé-koninkrijken. Dit hebben ze klaargespeeld via een serie transformerende projecten op wereldschaal. Dat wat 'de Nieuwe Wereldorde' wordt genoemd, is alleen maar het meest recente project in een hele serie.

Het grote Amerikaanse project: een ideale uitvalsbasis
Toen de Amerikaanse koloniën onafhankelijk werden van Groot-Brittannië, werd er een nieuwe natie geboren die duidelijk het potentieel had om tot een waarlijk grote wereldmacht uit te groeien. Een enorm continent, groter dan Europa, en in het bezit van schijnbaar onuitputtelijke natuurlijke hulpbronnen, lag klaar om veroverd en geëxploiteerd te worden. Als de Rothschilds de macht over Amerika in handen zouden kunnen krijgen, zouden ze het als een uitvalsbasis kunnen gebruiken om hun wereldheerschappij te bestendigen.

In de negentiende eeuw groeide de VS uit tot een formidabele industriële grootmacht. Deze opkomst associëren we met namen als Carnegie, J.P. Morgan en Rockefeller, die bekend werden als de 'roofridders'. Het was echter geld van de Rothschilds en de banken die aan deze familie gelieerd waren, dat de hoofdrol speelde bij de financiering van de industrialisatie. De Rothschilds bouwden voorzichtig aan hun toekomstige uitvalsbasis. J.D. Rockefeller was de belangrijkste van de roofridders en het lukte hem om toegang te krijgen tot het pantheon van de Goden van het Geld, op min of meer dezelfde voorwaarden als de Rothschilds.

Toen de VS eenmaal zijn positie als industriële grootmacht had geconsolideerd, was de volgende stap van de Goden van het Geld om te zorgen dat zij de reus die zij hadden helpen creëren, stevig in hun macht zouden krijgen. Zoals hiervoor beschreven, werd dit bereikt door de gebruikelijke manipulaties achter de schermen die leidden tot de creatie van de Federale Reserve in 1913.

Het project van de Eerste Wereldoorlog
De volgende stap was het tegen elkaar uitspelen van de Europese machten. Met de steun van de Rothschilds, zoals beschreven in het boek Hidden History, werd door een kliek mannen afkomstig uit de Britse elite, de 'Grote Oorlog' tegen Duitsland- wiens industriële en financiële macht die van het Britse rijk begon te evenaren - uitgedacht. Het was de bedoeling van deze kliek om de Britse suprematie te bewaren. De Goden van het Geld speelden echter een ander spel. Duitsland verloor de oorlog, maar het was de VS die tevoorschijn kwam als de grootste winnaar, en niet Groot-Brittannië.

Terwijl de Europese machten zich uitputten in oorlogsvoering, leverde de VS hen de middelen daarvoor. Voor dit materieel werd betaald met leningen die mogelijk gemaakt werden door de nieuwe Federale Reserve - die precies op tijd en speciaal voor dat doel was opgericht. Toen de oorlog geëindigd was, waren de Europese machten astronomische bedragen verschuldigd aan de VS, en de VS had de capaciteit van zijn industrie enorm uitgebreid om al dat oorlogsmaterieel te kunnen leveren.

Voor de Eerste Wereldoorlog waren de VS, Groot-Brittannië en Duitsland min of meer elkaars gelijke op industrieel gebied. Met slechts een verwaarloosbaar kleine militaire betrokkenheid kwam de VS uit de oorlog naar voren als zowel de belangrijkste industriële grootmacht, als het rijkste land ter wereld. Maar de VS was slechts een grote mogendheid te midden van vele. Noch de marine, noch de landmacht waren van wereldklasse.

Communisme en fascisme als experiment
Zoals al eerder opgemerkt is het hoofddoel van de Goden van het Geld altijd geweest; de wereld tot hun eigen privékoninkrijken te herscheppen. Met hun project 'Groot Amerika' bouwden ze de geopolitieke machtsbasis die ze nodig hadden om dat doel te bereiken. Maar dan bleef nog de vraag over hoe zij hun koninkrijk zouden regeren als ze het eenmaal in hun bezit hadden. Ze wilden absolute macht hebben over de bevolking en ze wilden experimenteren met verschillende methoden om die macht uit te oefenen.

De eerste mogelijkheid tot experimenteren zagen zij in de revolutionaire ideeën van Karl Marx, Friedrich Engels, Leon Trotski en Vladimir Lenin. Het tsaristische regime in Rusland was sterk verzwakt en was door de revolutie van 1905 gedwongen geweest uitgebreide hervormingen door te voeren. Het land was nog verder verzwakt door de verliezen die het geleden had aan het begin van de Eerste Wereldoorlog en een tweede communistische revolutie had alle kans van slagen. Het gevaar bestond echter dat de tweede revolutie zou leiden tot een democratische vorm van socialisme, wat niet het soort regime was dat de Goden van het Geld wensten voor hun uiteindelijke koninkrijk.

Zij zagen in Lenin en Trotski leiders met autocratische ideeën die bij hun doelen pasten. Ze regelden dat Lenin en Trotski beiden naar St. Petersburg overgebracht werden - respectievelijk vanuit Zwitserland en New York - waar ze de Bolsjewistische factie oprichtten en de macht overnamen na de revolutie. De Goden van het Geld financierden toen de ontwikkeling van de Sovjet Unie en lanceerden daarmee een experiment met een autocratisch regime gebaseerd op collectieve waarden.

De Goden van het Geld zagen hun tweede mogelijkheid om te experimenteren in de ideeën van de zeer charismatische Adolf Hitler. Toen Hitler gearresteerd werd voor het leiden van de Bierkellerputsch in 1923, regelden zij dat hij in de gevangenis een comfortabel leventje kon leiden. Hij kon zijn ideeën verder ontwikkelen in zijn magnum opus, Mein Kampf, waarin hij een manifest formuleerde waarin hij onder andere voorstelde 'Lebensraum' te zoeken, en de Slavische bevolking te knechten. Centraal in Hitlers ideeën stonden nationalisme, expansiedrift, eugenetica, genocide en wrede methoden om de bevolking onder controle te houden.

Als Hitler in Duitsland aan de macht zou komen, zou dat een gelegenheid opleveren om te experimenteren met een geheel ander type autocratisch regime. Vanwege Hitlers expansionistische ideeën en zijn haat tegen het communisme, zou dit verder een manier zijn om nog een project op het gebied van geopolitieke transformatie uit te voeren, een tweede Grote Oorlog. Hitler oefende ook grote aantrekkingskracht uit op de Duitse elite, die in hem een mogelijkheid zag om van Duitsland weer een grote macht te maken.

De rest is, zoals men zegt, geschiedenis. Door het orkestreren van de economische ineenstorting van de Weimarrepubliek, en met nog andere methoden, werd Hitler inderdaad aan de macht geholpen in Duitsland. Hij was echter geen pion en een groot deel van zijn haat, gedeeltelijk omdat de Rothschilds Joods zijn, was gericht tegen de Goden van het Geld zelf, die hij 'de kabouters van Zurich' noemde. Deze haat deed voor de Goden van het Geld echter niets af aan de waarde van het Nazi-experiment.

Het project van de Tweede Wereldoorlog
"Als we merken dat Duitsland aan de winnende hand is, dan moeten we Rusland helpen. En als Rusland lijkt te winnen, moeten we Duitsland helpen. Op die manier laten we hen zoveel mogelijk mensen doden." - Harry S. Truman (1884-1972), 33ste president van de Verenigde Staten, in de NY Times op 24 juni 1941

De volgende stap in het project ´Groot Amerika´ was alle andere grootmachten tegen elkaar uit te spelen, op een grotere schaal dan tijdens de eerste Grote Oorlog. Deze keer zouden de VS echter een belangrijke militaire rol spelen, zodat men niet alleen als een van de grootmachten uit de oorlog tevoorschijn zou komen, maar als de eerste echte wereldmacht. Een grote militaire rol, zeker, maar een zeer voorwaardelijke, waarbij de VS verwaarloosbare verliezen leed vergeleken met het astronomisch aantal doden onder bijna alle andere strijdende partijen.
Vanuit hun veilige Amerikaanse uitvalsbasis zorgden de Goden van het Geld voor de herbewapening van Duitsland en de snelle opkomst van Japan als moderne industriële en militaire macht, terwijl ze ondertussen doorgingen met het steunen van de ontwikkeling van de Sovjet Unie. Zodoende werden alle doelen op een rijtje geplaatst. Daarna wendde de VS welwillende neutraliteit voor en keek toe hoe Japan zijn strijd uitvocht met China, en Duitsland die met de Sovjet Unie.

De VS wachtte zijn tijd af tot het meest opportune moment daar was om zich in de strijd te mengen. Toen de tijd rijp was, provoceerde de VS Japan stelselmatig en deed geen enkele poging zich te verdedigen tegen de aanval op Pearl Harbor, ook al wist Roosevelt exact wanneer deze zou plaatsvinden. De Amerikaanse bevolking was aanvankelijk sterk gekant tegen betrokkenheid bij de oorlog, en Pearl Harbor, zoals gepland, deed de publieke opinie in een klap keren, waardoor de VS met overweldigende steun van de bevolking aan de oorlog kon meedoen. Inderdaad een ´schandelijke dag´, maar de schande lag net zozeer bij Roosevelt als bij Japan.

En opnieuw is de rest geschiedenis. Aan het eind van de oorlog bezat de VS 40% van de rijkdom en industriële capaciteit ter wereld, waren ze dominant op de zeven wereldzeeën, hadden zij over de hele wereld permanente militaire bases en hadden het monopolie op nucleaire wapens. Alle andere grootmachten lagen in puin en verkeerden diep in de schulden, zoals de bedoeling was geweest. Nu de VS gevestigd was als de eerste wereldmacht, begonnen de Goden van het Geld een naoorlogse wereldorde te vormen waarin Amerika dominant zou zijn.

Het naoorlogse regime: de grondslag leggen voor een mondiale staat
In 1944 werd er een internationale conferentie gehouden in Bretton Woods. Hier werden nieuwe mondiale instituten opgericht - waaronder de Verenigde Naties, het Internationale Monetaire Fonds en de Wereldbank - volgens een plan dat tijdens de oorlog was uitgewerkt door het orgaan voor Buitenlandse Betrekkingen van de Goden van het Geld. Met als excuus dat zij een regime wilden opzetten dat was gebaseerd op wereldvrede en stabiliteit, zorgden de VS ervoor dat de andere Westerse machten militair gezien ontmand werden. De VS echter handhaafde op zijn beurt zijn militaire slagkracht en breidde deze verder uit.

Het nazi-experiment was door de oorlog dan wel tot een einde gekomen, de Sovjet Unie overleefde echter als grootmacht. Omdat zij de belangrijkste bondgenoot van Amerika waren geweest tijdens de oorlog, en gezien de harmonieuze intenties die geuit waren op de Bretton Woodsconferentie, wilde de Sovjet Unie op een vreedzame manier met het Westen co-existeren, ondanks de aanzienlijke verschillen in ideologie. Dit zou echter een sprookje blijken, aangezien het niet strookte met de plannen van de Goden van het Geld, die verder werkten aan hun plan voor werelddominantie.

Amerika en Groot-Brittannië, beide stevig onder de duim van de Goden van het Geld, bedachten de mythe van een 'communistische drieging' en verklaarden de Koude Oorlog, die verschillende doelen diende. In de eerste plaats werd er een beleid van beperking gevoerd, met als doel te voorkomen dat de Sovjets en hun ideologische Chinese neven deel zouden hebben aan de enorme naoorlogse economische vooruitgang, en ervoor te zorgen dat andere landen, zoals Korea en Vietnam, niet het socialistische pad zouden opgaan. Ten tweede gaf de Koude Oorlog de VS een excuus voor het uitbreiden van zijn militaire macht en interventieprogramma's.

Het project van het collectieve imperialisme
Nu de VS een ongeremde supermacht was, heerste er een Pax Americana in wat eufemistisch de 'Vrije Wereld' werd genoemd. Nu zij hun eigen wereldrijken niet meer hoefden te verdedigen, konden de vroegere Europese machten samen met Amerika deelnemen aan een ambitieus neo-imperialistisch programma. Dit leidde tot de periode met de grootste economische groei die de wereld ooit gekend heeft.

Groei werd de norm; elke periode zonder groei werd gezien als een afwijking. De verwachting van groei werd een structureel onderdeel van de nationale economieën, wat ertoe leidde dat tekorten routinematig gefinancierd werden, dat regeringen leningen afsloten en dat de staatsschulden groeiden die uitstonden bij centrale banken. Er was geen plan B om op terug te vallen: als de groei stagneerde - een gevreesde recessie - was de enig mogelijke handelwijze nog meer geld te lenen om een economie draaiende te houden.

De explosieve naoorlogse groei leidde tot nooit eerder geziene welvaart in het Westen en ook in Japan, dat in het naoorlogse tijdperk wel als deel van het Westen beschouwd kon worden. Verder werden uitgebreide sociale hervormingen doorgevoerd, zoals de National Health Service in Groot- Brittannië, en er ontstonden elders in West-Europa nog verder reikende verzorgingsstaten.

Deels door de ontmanteling van de traditionele wereldrijken, en gedeeltelijk door de sociale hervormingen, ontstond in de naoorlogse wereld het gevoel dat democratische waarden steeds belangrijker werden. Overheden hadden meer aandacht voor de wensen en behoeften van de bevolking. De waarden van persoonlijke vrijheid en de rechten van burgers die stamden uit de Verlichting, werden vastgelegd in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens van de Verenigde Naties (VN). Het leek of er een nieuwe gouden tijd van democratie en almaar verbeterende sociale omstandigheden was aangebroken.

Economische stabiliteit en eeuwigdurende economische groei, samen met vrede die gegarandeerd werd door een welwillende Uncle Sam: wat een paradijs! Met hun naoorlogse regime hadden de Goden van het Geld de 'Vrije Wereld' een bubbel van afhankelijkheid binnengelokt. Het manifest van de VN garandeerde het principe van nationale soevereiniteit, en niemand (met uitzondering van Charles de Gaulle) leek te beseffen dat, wanneer een ander jouw soevereiniteit garandeert, je niet langer soeverein bent. Groei werd het nieuwe opium van het volk en niemand leek zich te realiseren dat eeuwigdurende groei op een begrensde planeet een wiskundige onmogelijkheid is.

Nu het grootste deel van de wereld zich vrijwillig onder Amerikaans leiderschap had geschaard en met Amerika stevig onder de duim bij de Federale Reserve, konden de Goden van het Geld de wereld verder leiden op het pad naar totale onderworpenheid.

Het project van mondiale destabilisatie, Nixon en de gouden standaard
Gedurende bijna dertig jaar, van 1944 tot 1971, heeft het systeem zoals dat werd opgesteld op de conferentie in Bretton Woods, min of meer gefunctioneerd zoals het bedoeld was. De waarde van de dollar was gerelateerd aan die van goud, en de waarde van andere valuta was weer gerelateerd aan de dollar, wat zorgde voor de beloofde stabiliteit. De groei bleef voortduren en leverde de verwachte welvaart en stijgende levensstandaard op. Maar toen de VS verwikkeld raakte in een dure en niet te winnen oorlog in Vietnam, begon de Amerikaanse economie barstjes te vertonen. In 1971 ontkoppelde Nixon de dollar van de waarde van goud, zodat hij de oorlog kon blijven financieren.

Het project van de Koude Oorlog had een kans opgeleverd om het stabiliteitsproject te verlaten. Valutawaarden konden nu fluctueren, wat valutaspeculatie mogelijk maakte en onzekerheid met zich meebracht over de waarden van internationale transacties. Aanvankelijk leidde dat niet tot grote problemen, maar er was een essentiële steunpilaar onder de financiële stabiliteit weggehaald. Tegenwoordig heeft slechts een klein percentage van de valutatransacties iets van doen met de werkelijke economie en de rest bestaat uit niets anders dan wilde en destabiliserende speculatie.

In 1980 brachten de Goden van het Geld hun destabilisatieproject in een stroomversnelling. Zij zorgden ervoor dat hun marionetten, Reagan en Thatcher, aan de macht kwamen in de VS en Groot-Brittannië. Ze lanceerden een mediacampagne om de lang geleden in diskrediet gebrachte doctrine van de laissez-faire economie te herintroduceren, die verantwoordelijk was geweest voor de Dickensiaanse omstandigheden van het Victoriaanse tijdperk.

Uitgaande van een frauduleuze economische analyse Milton Friedman van de Chicago School of Economics, werd er beweerd dat het verlagen van de vennootschapsbelasting en het aanpassen van andere regels zou leiden tot een sterkere economie waar iedereen baat bij zou hebben; zelfs de rijksbegroting zou er wel bij varen. De charismatische Ronald Reagan sprak van "een einde aan overheidsbemoeienis" en beweerde dat "de overheid niet de oplossing is, maar het probleem."

Er schuilt uiteraard veel waarheid in deze woorden, maar het vergroten van de macht van grote corporaties ten koste van de macht van de overheid, was zeker geen weg die leidde naar hetzij welvaart, hetzij persoonlijke vrijheid. Men kan zich afvragen of een carrière als filmacteur en reclamemaker iemand geschikt maakt voor het ambt van president. Maar het mysterie verdwijnt als je je realiseert dat de belangrijkste taak van de president is om overtuigende leugens te vertellen aan een goedgelovig publiek, op een manier die de agenda van de Goden van het Geld onderschrijft.

Naast het verlagen van de vennootschapsbelasting en andere regelaanpassingen, hield het nieuwe economische beleid in dat bedrijven werden aangemoedigd hun werk te verplaatsen naar lage lonenlanden, wat leidde tot de de-industrialisatie van zowel Amerika als Groot-Brittannië. Het regime dat was opgesteld op de Bretton Woodsconferentie werd systematisch ondermijnd, wat leidde tot een afname van zowel stabiliteit als welvaart.

Het project van de Europese Unie
De bevolking van het West-Europese continent, dat de verwoestingen van fascisme en oorlog aan den lijve ondervonden had, was minder gevoelig voor de oppervlakkige propaganda die zoveel succes had bij de meer afgeschermde bevolking van Groot-Brittannië en Amerika. Om continentaal Europa te destabiliseren was een meer genuanceerde campagne nodig.

De propagandacampagne om het Verdrag van Maastricht te verkopen, sprak niet over 'een einde maken aan overheidsbemoeienis', wat niet in goede aarde zou zijn gevallen in deze economieën, waar de verzorgingsstaat zowel populair als succesvol was. In plaats daarvan werd gezegd dat een Europese Unie Europa op hetzelfde niveau zou brengen als de machtige VS en er werd zelfs beweerd dat de EU nodig was om toekomstige oorlogen tussen Europese machten te voorkomen.

De werkelijkheid van de EU was dat het Europa op een presenteerblaadje aanbood aan de Goden van het Geld. De Europese landen worden op nationaal niveau geregeerd door verkozen parlementen en ministers-presidenten, maar de regering in Brussel wordt geleid door de Europese Commissie, die niet gekozen wordt en waar de Goden van het Geld makkelijk hun eigen agenten aan de macht kunnen brengen.

Een centraal onderdeel van de pro-Europese propagandacampagne was de belofte van 'subsidiariteit' - beslissingen zouden zogenaamd worden genomen op het laagst mogelijke niveau, afhankelijk van de zaak waar het om ging: voor verlies van soevereiniteit hoefde niemand te vrezen. Brussel zou alleen beslissingen nemen over zaken die de EU als geheel aangaan. Maar toen de EU eenmaal opgericht was, verdween de term 'subsidiariteit' geleidelijk uit het spraakgebruik en in de loop der tijd is meer en meer zeggenschap overgegaan van de nationale regeringen naar Brussel. Tegenwoordig wordt elk aspect van het dagelijks leven in de EU geraakt door pakken papier met onleesbare EU-wetgeving.

De laatste nagel aan de doodskist van de Europese nationale soevereiniteit, en financiële stabiliteit, kwam met de aanvaarding van de euro in 1999. Nu zij geen controle meer konden uitoefenen over hun eigen munteenheid, verloren de landen alle werkelijke controle over hun financiële levensvatbaarheid. De waanzin van een gezamenlijke munteenheid voor landen die in heel verschillende economische omstandigheden verkeren, wordt tegenwoordig breed uitgemeten in de financiële pers. Maar de waarheid aan de basis van deze waanzin was er al vanaf het begin en de Goden van het Geld waren zich daar heel wel van bewust.

Het neoliberale project en de mondialisering van armoede
In 1994 werd het Noord-Amerikaanse vrijhandelsverdrag (NAFTA) getekend door de VS, Canada en Mexico. Dit verdrag ondermijnde de economie en de soevereiniteit van alle drie de landen. Het was vermomd als ‘vrije handel’, maar het werkelijke effect was dat grote bedrijven meer macht kregen dan de nationale regeringen – het was de Reagan-Thatcher revolutie, maar dan nog grootschaliger. Onder verdragen als deze hebben grote bedrijven het recht een regering voor de rechter te dagen als de wetgeving de winst van bedrijven beperkt. Consumentenveiligheid, milieubescherming en de rechten van werknemers zijn onbelangrijk voor de Wereldhandelsorganisatie (WTO), die een hoofdrol speelt in dergelijke rechtszaken. Sinds de ondertekening van het NAFTA-verdrag zijn er meerdere van zulke vrijhandelsverdragen getekend door verschillende combinaties van landen.

Het neoliberale project kwam pas goed op gang in 1995, met de oprichting van de Wereldhandelsorganisatie WTO, die het GATT-verdrag (General Agreement on Tariffs and Trade) verving. De WTO begon prompt met een systematische campagne om de macht van grote bedrijven te vergroten door middel van verdragen met betrekking tot ‘vrije handel’ die bindend waren voor alle leden van de WTO, waaronder uiteraard de EU. Het totaaleffect van het neoliberale project was verlaging van de levensstandaard, het ondermijnen van nationale soevereiniteit, het destabiliseren van nationale financiën, en in het algemeen het vernietigen van alles wat door het systeem aangenomen op de Bretton Woods conferentie juist werd beschermd.

In de zogenaamde ‘Derde Wereld’, vooral in het gedeelte van Afrika ten zuiden van de Sahara, werd de ravage die het neoliberale project heeft aangericht nog vergroot, onder andere door de werkwijze van het IMF – zoals gedocumenteerd door John Perkins in Confessions of an Economic Hitman. Regeringen worden aangemoedigd of gedwongen om schulden te accepteren die ze onmogelijk kunnen aflossen. Wanneer de regeringen zich dan tot het IMF wenden voor steun, kunnen zij aanvullende leningen afsluiten, maar hieraan zijn draconische voorwaarden verbonden. Regeringen worden gedwongen op sociale voorzieningen te korten en rijkseigendommen, zoals waterrechten, voor bodemprijzen aan bedrijven te verkopen. Het wordt illegaal voor de bevolking, om maar een voorbeeld te geven van de ‘draconische voorwaarden’, om regenwater op te vangen, omdat dat wordt beschouwd als stelen van de bedrijven die de waterrechten hebben gekocht. Op deze manier wordt er systematisch armoede gekweekt op die plaatsen waar het IMF zijn klauwen in heeft weten te slaan.

Destabiliseren van de waarden van de Verlichting: de ‘oorlog tegen het terrorisme’
Op 11 september 2001 zorgden de Goden van het Geld ervoor dat het World Trade Center gecontroleerd ineenstortte, en ze zorgden er ook voor dat een imaginaire samenzwering van Al Qaeda om ‘onze vrijheden te vernietigen’ daar de schuld van kreeg. De werkelijkheid is dat onze vrijheden inderdaad vernietigd zijn – niet door Al Qaeda, maar door de Goden van het Geld zelf.

De Goden van het Geld pasten een les toe die ze hadden geleerd van het Nazi-experiment: de ineenstorting van het World Trade Center was een herhaling van de brand in de Duitse Rijksdag, wat ook een gebeurtenis ‘onder valse vlag’ was. In dat geval kreeg een ‘communistische samenzwering’ er de schuld van. Zoals de brand in de Rijksdag werd gevolgd door de machtigingswet van de Nazi’s, zo werd 11 september gevolgd door de Patriot Act. Beide wetten maakten een einde aan de burgerlijke vrijheden die tot dan toe door constitutionele rechten gegarandeerd werden. In beide gevallen leidde dit tot het oprichten van concentratiekampen, het legaliseren van martelingen, detentie voor onbepaalde tijd zonder dat gevangenen dit konden aanvechten, en de stichting van onberekenbare politiestaten.

Gedeeltelijk door de psychologische gevolgen van 11 september, en ook gedeeltelijk door de verborgen invloeden van de Goden van het Geld en verdere valse vlag-gebeurtenissen (bijvoorbeeld de bomaanslagen van 7 juli 2005 in Londen) hebben regeringen overal ter wereld ‘antiterroristische’ wetgeving aangenomen, die de burgervrijheden die lang voor heilig werden gehouden, sterk inperkt.

Behalve dat de ‘War on Terror’ regeringen in staat stelde binnenlandse vrijheden van burgers in te perken, werd het ook een excuus voor militair interventionisme – slechts een van de vele voorwendselen. Verder zagen we ook de opkomst van ‘humanitaire’ interventies en het fabriceren van excuses, zoals niet-bestaande ‘massavernietigingswapens’. Zulke voorwendselen maakten de oorlogen tegen Irak en Afghanistan mogelijk.

Een andere interventionistische tactiek, die bijvoorbeeld is gebruikt in Koeweit en Libië, is het rekruteren van huurlingterroristen die zich voordoen als ‘binnenlandse vrijheidsstrijders’. Dit is dan een excuus voor een ‘humanitaire’ interventie. In het geval van Syrië zijn deze huurlingterroristen zelf de belangrijkste oorzaak van de destabilisatie geweest. Het aantal interventies is nauwelijks nog bij te houden. In Afrika heeft de VS AFRICOM opgericht, een militair commando dat opgezet is om interventies en destabilisatie door geheel Afrika mogelijk te maken.

Het is mogelijk om geopolitieke en economische redenen op te geven voor de verschillende interventies, zoals heerschappij over energie en minerale hulpbronnen. Vanuit breder perspectief gezien is het effect echter dat het principe van nationale soevereiniteit ondermijnd wordt en dat een groot aantal staten ‘falen’.

Transformatie van de economie – gecontroleerde afbraak van het kapitalisme
Zoals al eerder opgemerkt, kan economische groei niet eindeloos voortduren op een eindige planeet. Het is duidelijk dat het paradigma van kapitalisme en groei vroeg of laat tot een einde zal moeten komen. Veel analisten hebben, gebaseerd op deze feiten, de ineenstorting van de beschaving voorspeld. Sommigen zien dit zelfs als iets goeds, een mogelijkheid om van voor af aan te beginnen en een nieuwe beschaving op te bouwen.

Deze analisten begrijpen echter niet hoe sterk de macht in de wereld van vandaag gecentraliseerd is, of anders gaan zij ervan uit dat de machthebbers dom en blind zijn; de Goden van het Geld zijn echter geen van beide. Zij zijn al sinds de oprichting van de Club van Rome in 1968, of misschien al eerder, bezig met het plannen van de opvolger van het groeiparadigma. In plaats van het kapitalisme vanzelf te laten instorten, zorgen zij ervoor dat dit gecontroleerd gebeurt, zodat zijzelf de uitkomst van het proces kunnen bepalen.

De financiële ineenstorting van 2008 vond niet per ongeluk plaats; het was een project dat door de Goden van het Geld georkestreerd was. Herstel van deze crash zal niet plaatsvinden, omdat dat niet hun bedoeling is. In plaats van een economie die gebaseerd is op de activiteit van de markt, zullen we een wereldwijde economie krijgen die op microniveau gemanaged wordt, waarvan de verspreiding op grote schaal van ‘slimme energiemeters’ in huishoudens een profetisch voorbeeld is. Lessen die geleerd zijn van het Sovjetexperiment zullen wereldwijd worden toegepast.

De grondslag voor het project van de ineenstorting van de economie in 2008 was het ‘Mark-to-Market’ principe, ook wel bekend als ‘Basel II’. Dit was een edict van de Bank of International Settlements (BIS), de grootste van alle centrale banken, die zijn hoofdkwartier heeft in het Zwitserse Basel. Deze regel dwingt banken om de waarde van hun bezittingen te bepalen aan de hand van hun dagwaarde bij directe verkoop op de markt.

Dit betekent dat een tijdelijke waardevermindering van bepaalde bezittingen de waarde van alle daaraan gerelateerde bezittingen eveneens vermindert. Dit is van weinig belang in het geval van groeiende markten, maar in het geval van een serieuze daling van de markt kan het ervoor zorgen dat een bank onnodig insolvent wordt. Markten schommelen nu eenmaal en banken komen deze tijden gewoonlijk goed door. De Mark-to-Marketregel houdt in dat een hobbel in de weg die een bank normaal gesproken prima kan overleven, tot een ontsporing kan leiden: er is een tijdbom geplaats in het wereldwijde financiële systeem.

Toen deze bom geplaatst was, was alles klaar voor het afbraakproject. De eerste stap, georkestreerd door agenten van de Goden van het Geld op Wall Street, was de herroeping van de Glass-Steagall Act in de VS. Dit gaf Wall Street de benodigde vrijheid om verder te gaan met de rest van het project. Vervolgens werden er wereldwijde kredieten geopend, waardoor er allerlei typen leningen ontstonden die nooit terugbetaald zouden kunnen worden, vooral op de Amerikaanse huizenmarkt. Daarna werden deze foute hypotheken gebundeld tot derivaten en voorzien van een valse verzekering, zodat de derivaten voor een triple-A beoordeling in aanmerking zouden komen. Deze gevaarlijke derivaten werden vervolgens agressief verkocht op de mondiale markten.

Er was een huizenbubbel gecreëerd; de toxische derivaten verspreidden het risico door het gehele banksysteem, en de tijdbom zorgde ervoor dat wanneer de bubbel barstte, het hele bancaire systeem failliet zou gaan. In 2008 barste de bubbel daadwerkelijk en de geplande faillissementen volgden onmiddellijk. Maar dat was nog niet het ergste.

Als een bank, of welk bedrijf dan ook, niet meer aan zijn verplichtingen kan voldoen, is het verstandigste wat men kan doen het bedrijf onder curatele stellen en een fatsoenlijke afwikkeling van zaken te regelen. Wanneer het hierbij om een insolvente bank gaat, houdt dat in dat die bank op vrijdag gesloten kan worden en op de daaropvolgende maandag weer geopend kan worden, terwijl de staat nu eigenaar is. De foute leningen worden overgedaan aan de concurrente crediteuren en de bank kan zijn normale werk hervatten. De bank kan dan door de staat gerund blijven worden of terug verkocht worden aan de private sector.

Het lukte de Goden van het Geld een onzinnige doctrine af te kondigen, die "te groot om failliet te gaan" genoemd werd. Alsof deze ordelijke procedure om een bank te redden niet bestond. Om dit bedrog mogelijk te maken, beweerden gezeglijke functionarissen en media dat de banken niet insolvent waren, maar slechts last hadden van een tijdelijke liquiditeitscrisis. Er werd een krankzinnig financieel reddingsprogramma voor de banken gelanceerd dat op deze leugen gebaseerd was. Omdat de banken insolvent waren, konden regeringen met geen mogelijkheid voldoen aan de verplichtingen die zij in het kader van de reddingsoperaties valselijk op zich hadden genomen. Toen de betalingen in het kader van de reddingsoperaties gedaan moesten worden, moesten regeringen geld lenen om aan deze verplichtingen te kunnen voldoen. Nu hadden de Goden van het Geld de regeringen precies waar ze deze wilden hebben.

De uitkomst, zoals gepland, was de overgang van insolvente banken naar insolvente regeringen. Regeringen kregen de leningen die zij nodig hadden, maar onder zeer bezwarende voorwaarden – dezelfde soort voorwaarden die door het IMF al decennialang gesteld werden aan leningen aan ‘Derde Wereldlanden’. In plaats van dat de banken onder curatele gesteld werden, werden regeringen onder curatele gesteld, te beginnen met de regeringen die de grootste reddingsoperaties uitvoerden – Portugal, Ierland, Griekenland en Spanje.

De Goden van het Geld stuurden hun trojka’s naar deze landen en namen de controle over de nationale begrotingen over. Er werden bezuinigingen uitgevaardigd die garandeerden dat er geen economisch herstel kon plaatsvinden en een uitverkoop van nationale bezittingen begon – tegen bodemprijzen. Landen als Frankrijk en Duitsland hebben een voldoende sterke economie om de initiële aanval te weerstaan, maar als de wereldeconomie verder achteruit gaat zullen zij uiteindelijk ook meegezogen worden in de val van insolventie. Hoe meer zij zullen proberen om de Eurozone te redden, hoe dieper zij in de schulden terecht zullen komen. De VS zit al tot over zijn oren in de schulden, gedeeltelijk door de reddingsoperaties, en deels vanwege andere redenen, zoals te ambitieuze militaire projecten.

Het volgende scenario wordt geschreven voor de Westerse landen: in plaats van soevereine staten die handelen volgens de principes van de markt, komen er landen die in het bezit zijn van de Goden van het Geld, en die opereren aan de hand van budgetten die door de centrale banken worden toegekend. Het doel van gecentraliseerd bestuur zal in de praktijk bereikt zijn, via schulden, en er zal ook een regime van economisch micro-management bereikt zijn, zoals in zwakkere economieën al het geval is.

Het eindspel - De-amerikanisatie en de machtspositie van de VN
"De crisis in de Perzische Golf is een zeldzame gelegenheid om nieuwe banden te smeden met oude vijanden (de Sovjetunie)… Deze zorgelijke tijden kunnen leiden tot een Nieuwe Wereldorde onder een VN die functioneert zoals de stichters dat bedoeld hebben." - George Bush Sr., president van de Verenigde Staten, State of the Uniontoespraak 29 januari 1991

In de context van de vele interventies, oorlogen, aanvallen met drones etc., waar de VS, meestal met hulp van Groot-Brittannië, zich routinematig in verwikkelt – met weinig of geen aandacht voor internationale wetgeving, de publieke opinie of de consequenties voor burgers - was het bijzonder verbazingwekkend dat eerst de Britse premier Cameron, en daarna de Amerikaanse president Obama, hun belofte verlieten om zich te houden aan de ‘red line’ van Obama, met betrekking tot het veronderstelde gebruik van chemische wapens door Syrië, door de zaak te verwijzen naar het parlement en het congres, waar vrijwel zeker ‘nee’ gestemd zou worden.

Niet iedereen merkte direct op dat deze unieke terugtrekking een aardverschuiving markeerde, maar de magnitude ervan werd iedereen al snel duidelijk toen de gevolgen zich begonnen te ontvouwen. Het eerste opmerkelijke gevolg was de plotselinge opkomst van de diplomatieke macht van de Russische president Vladimir Poetin. Maar zelfs dit nieuws werd overschaduwd door de aankondiging dat Washington en Iran zouden beginnen met wat klonk als zeer veelbelovende rechtstreekse onderhandelingen over de nucleaire kwestie. Dit tot groot ongenoegen van de Israëlische premier Benjamin Netanyahu, die tot dan toe de Amerikaanse belangen in het Midden-Oosten had behartigd.

Dergelijke belangrijke veranderingen op wereldschaal vinden niet toevallig plaats, zoals we hebben gezien in onze beknopte beschouwing van twee eeuwen wereldgeschiedenis. Deze gebeurtenissen dienen gezien te worden in het licht van de agenda van de Goden van het Geld, en dan vooral in het licht van hun grote project om de wereld tot hun eigen privékoninkrijk om te vormen. Zij hebben als het ware ‘het bouwterrein voorbereid’ door de wereld op de vele hierboven beschreven manieren te destabiliseren. En ze hebben al een begin gemaakt met het micromanagen van nationale begrotingen. De tijd is nu blijkbaar rijp voor het formeel installeren van hun Nieuwe Wereldorde. Niet met geweld, maar met instemming van het volk.

De plotselinge opkomst van Poetin als wereldleider
Er is al een tijdlang een strijd gaande tussen de VS aan de ene kant en Rusland, China, Brazilië en India aan de andere kant. Een strijd over het verlangen van deze laatsten naar een multipolaire wereld, in plaats van een unipolaire, door de VS gedomineerde wereld. Het feit dat de dollar de reserve currency blijft, en het exceptionalisme van de VS in het algemeen, zijn belangrijke kwesties. En de VS bewaakt jaloers wat het altijd als wettelijke privileges heeft gezien.

In het geval van Syrië en Iran bijvoorbeeld, werden appels aan het gezond verstand door Poetin en anderen genegeerd, of de VS reageerde er met de bekende arrogantie op. Dat alles is plotseling veranderd. Bovenal is Poetin verheven tot de status van gerespecteerd wereldleider en nog maar korte tijd geleden zou het ondenkbaar zijn geweest dat de VS Rusland leiderschap zou hebben gegeven over het ontmantelen van de chemische wapens van Syrië. Poetin heeft zijn boodschap, noch zijn stijl gewijzigd; hij zegt nog steeds hetzelfde. Wat wel veranderd is, is dat hij niet door Washington genegeerd wordt. En de wereldwijde media, die uiteraard in de handen van de Goden van het Geld zijn, spreken nu bijna over hem als een held. Multipolariteit is in korte tijd werkelijkheid geworden.

De-amerikanisatie
Het Amerikaanse interventionisme, en de woede die daarover bestaat, is uiteraard niets nieuws. Maar vooral sinds 11 september zijn zulke uitbarstingen steeds gevaarlijker geworden. De dreiging van een oorlog met Iran, een project dat tegen China is gericht en andere recente kwesties zouden wel eens tot een regelrechte, wereldwijde nucleaire confrontatie kunnen leiden – waarmee het onheilspellende ‘project voor een nieuwe Amerikaanse eeuw’ tot vervulling komt.

De wereld is er, zoals we hebben gezien sinds de ‘red line’ met betrekking tot Syrië verlaten werd, meer dan ooit aan de-amerikanisering toe. Amerikaans leiderschap, alom verwelkomd na de Tweede Wereldoorlog, is al lang geleden uit de gunst geraakt. Er valt haast een zucht van verlichting te bespeuren wanneer men de optimistische woorden van de experts leest. En wie haalt niet opgelucht adem wanneer hij de wending beziet die gebeurtenissen genomen hebben sinds Washington niet langer overal de baas is? Wanneer Obama spreekt, horen we meestal de retoriek van een politicus, wanneer Poetin spreekt, horen we de woorden van een geslepen staatsman.

De macht van de VN
"Kinderen krijgen zou een misdaad tegen de staat dienen te zijn waar een straf op staat, tenzij de ouders toestemming hebben van de regering… Alle potentiele ouders zouden verplicht moeten zijn vruchtbaarheidbeperkende chemicaliën te gebruiken, en de regering geeft een antidotum aan degenen die uitverkoren zijn kinderen te krijgen." - David Brower, de eerste voorzitter van de Sierra Club

Er is niet veel verbeelding voor nodig om te zien waar deze ontwikkelingen toe zullen leiden. Diplomatie komt centraal te staan en er gaan nieuwe stemmen op in de dialoog van de ‘internationale gemeenschap’. De verwachting is meer en meer dat er een oplossing mogelijk is voor langdurige spanningen en crises die lang gesluimerd hebben. Wanneer bereikte resultaten deze verwachtingen beginnen waar te maken - zoals zal gebeuren wanneer de Irancrisis opgelost wordt en wanneer de media de juiste dingen gaan publiceren - zal er werkelijk een kreet van het publiek uitgaan om dit proces te stimuleren, om ervoor te zorgen dat rede en diplomatie de norm worden in internationale relaties.

Vanuit de gecreëerde crisis van het Amerikaanse exceptionalisme zullen we een ‘oplossing’ vinden – een die de processen van de VN eindelijk tanden geeft. Geen Amerikaanse veto’s meer die tegen wereldwijde gevoelens ingaan! Geen Amerikaanse (of Israëlische) militaire avonturen meer! Laat de VN het werk doen waar ze voor is opgericht, zo zal het klinken. Laat het een platform zijn waar problemen daadwerkelijk kunnen worden opgelost en dat de beslissingen die daarvan het resultaat zijn ook daadwerkelijk kan uitvoeren. Een ‘hervormde’ VN zal geen wereldregering worden genoemd, maar het soort macht waartoe de hervormingen aanleiding zullen geven, zal op hetzelfde neerkomen. Het woord ‘subsidiariteit’ zou weer gebruikt kunnen gaan worden als dat nodig is, om stemmen die het daar niet mee eens zijn het zwijgen op te leggen. Maar net als het geval is met de EU, zou een dergelijke verzekering betekenisloos zijn.

Het is belangrijk op te merken dat deze recente doorbraken en verschuivingen allemaal plaatsvinden op het gebied van geopolitiek. Bij deze zet in de richting van gecentraliseerd bestuur is alle aandacht gericht op kwesties die oorlog en vrede aangaan. Vermoedelijk wil iedereen graag vrede en stabiliteit tussen landen. Ons wordt een aantrekkelijk Trojaans paard aangeboden genaamd ‘Vrede’, en ons wordt niet veel verteld over wat er in het paard zit. Pas op voor elites die een cadeau komen brengen.

Eigenlijk weten we betrekkelijk veel over wat er in het paard zit, maar ik heb hier slechts ruimte voor een stuk of twee voorbeelden.

‘Agenda 21’ is een van de gevaarlijkste dingen die zich in het paard bevindt. Deze agenda begint met legitieme zorgen over duurzaamheid, en maakt hiervan een groen monster dat elk detail van ons leven wil beheersen in een mate die het oude Sovjetregime bijna op een vrije economie doet lijken. Iedereen die niet bekend is met Agenda 21 zou er goed aan doen dit onderwerp nader te onderzoeken.

Op het gebied van internationale betrekkingen zijn er een aantal angstwekkende aanwijzingen, vooral op het gebied van aanvallen met drones. Het zou te hopen zijn dat deze duivelse machines geheel verboden zouden worden nu we op weg zijn naar een meer harmonische wereld. Maar nee; de VN bestudeert het onderwerp inmiddels en wil een soort beoordelingssysteem opzetten dat onderscheid maakt tussen goede en verkeerde aanvallen.

Dit brengt de kwestie van het terrorisme weer ter sprake. Zoals ik hierboven beweerd heb - en het bewijs hiervoor is sterk - bestaat veel van wat we ‘terrorisme’  noemen in feite uit valse vlagoperaties, of uit daden van huurlingen die werken voor Westerse inlichtingendiensten, die tot destabilisatie of tot een of andere machtswisseling moeten leiden. Als we willen blijven voorwenden – in onze op diplomatie gestoelde wereld - dat al dit ‘terrorisme’ echt is, en dat burgerrechten nog steeds opgeofferd dienen te worden, dan is ons Trojaanse paard niet zo aantrekkelijk als het op het eerste gezicht lijkt.

Er zijn twee dingen waar we zeker van kunnen zijn voor wat betreft de zaken die in ons paard van Troje zitten. Ten eerste zal de VN uiteindelijk de samenleving micromanagen, door middel van bureaucratische instellingen die aan niemand verantwoording hoeven af te leggen, zoals het IMF, het IPCC en de WHO etc. En ten tweede kunnen we verwachten, nu zoveel van onze instellingen opzettelijk gedestabiliseerd zijn, dat we een ‘oplossing’ aangeboden zullen krijgen in termen van een nieuw cultureel en economisch paradigma.

Over de auteur
Richard K. Moore werkte dertig jaar bij toonaangevende softwaremakers in Silicon Valley en verhuisde toen naar Ierland om zijn ‘echte werk’ te gaan doen. Sindsdien bestudeert en schrijft hij over de problemen die de mensheid heeft, en zoekt hij naar manieren om tot een oplossing te komen. Hij is een productief schrijver, met een populair blog, van wie tientallen artikelen gepubliceerd zijn in tijdschriften en online bronnen, zoals globalresearch.ca, en heeft een boek gepubliceerd: Escaping the Matrix: How We the People Can Change the World.

Bron: Waking Times


Geplaatst door Redactie Earth Matters




Laatste artikelen in deze categorie


Lees alle artikelen in deze categorie


Dit artikel delen





Print artikelArtikel als PDF

Tip iemand over dit artikel:


Quote

Geen enkele gedachte en geen enkel gevoel is vrijblijvend. Alles resoneert met alles en heeft effect op alles - op je geest, je lichaam en je omgeving.

Tijn Touber, Nederlands schrijver, componist en muzikant











Bij de verkeerde Earth Matters belandt? Klik op onderstaand logo om naar Earth Events te gaan.