Glysofaat; verrassend veel voedingsmiddelen bevatten het dodelijke gif van Monsanto

Still from video

Klik op de foto voor een
vermelding van de copyrights

Taal:Taal
VideoJa
Views:12310
Ingevoerd:
Geplaatst door:
Bron:Mercola

Gekoppelde categorieen
Gezondheid, Voeding

(dr. Mercola | Vertaling voor Earth Matters door Joke Lochmans) Glyfosaat, de actieve stof in Roundup, het herbicide van de Amerikaanse landbouwgigant Monsanto, is de meest gebruikte chemische stof in de geschiedenis van de landbouw.

In 2014 hebben boeren zoveel glyfosaat gespoten dat er ongeveer 900 gram terecht kwam op elke hectare landbouwgrond in de VS en ruim een pond op elke hectare van alle wereldwijd in gebruik zijnde akkers. Maar vreemd genoeg test het National Residue Program van het Ministerie van Landbouw in de VS, dat belast is met de taak om te bepalen hoeveel pesticiden er in het Amerikaanse voedsel zitten, niet op resten van glyfosaat.

Er komen steeds meer risico's voor de gezondheid aan het licht. In maart 2015 bepaalde het International Agency for Research on Cancer (IARC), dat glyfosaat 'waarschijnlijk kankerverwekkend' is en steeds meer mensen vragen zich af hoeveel glyfosaat er nu precies in ons eten zit. Tot zover zijn de tekenen niet geruststellend. Glyfosaat is gevonden in bloed, moedermelk en urinemonsters. Verder waren de hoogst gemeten glyfosaatconcentraties in urine bij vrouwen uit de VS acht maal hoger dan bij Europeanen, volgens laboratoriumtesten die gedaan zijn in opdracht van de Amerikaanse organisaties Moms Across America en Sustainable Pulse. De Alliance for Natural Health (ANH) heeft recent een eigen onderzoek uitgevoerd om te kijken of er glyfosaat zit in vaak gegeten ontbijtproducten en hun testen lieten een vernietigende uitslag zien: 'Onze voedselketen is verzadigd met glyfosaat, zodanig zelfs dat het in sommige biologische producten voorkomt'.

Glyfosaat zit in veelgegeten ontbijtproducten
Tien van de 24 door de ANH geteste ontbijtproducten bevatten meetbare hoeveelheden glyfosaat. Hieronder zaten onder andere havermout, bagels, koffiemelk, biologisch brood en zelfs biologische, antibioticavrije, vrije uitloop eieren. (NB dit gaat over Amerikaanse producten, de Nederlandse situatie kan anders zijn - vertaler.) In de meeste producten lag de concentratie glyfosaat lager dan de door het Environmental Protection Agency toegestane hoeveelheid, maar het is twijfelachtig of dit wel een veilige grens is. De toegestane hoeveelheid in de VS is bijna zesmaal zo hoog als die in Europa en houdt geen rekening met:

  • Recent bewijs dat glyfosaat kankerverwekkend is
  • De toxiciteit van toevoegingen aan glyfosaat bevattende middelen
  • Het wijdverbreid voorkomen van glyfosaat in voedsel en water.

De FDA, de Amerikaanse voedsel- en warenautoriteit, kondigde in februari 2016 een onderzoek aan naar de hoeveelheid glyfosaat in gewassen als mais en sojabonen, wat er toe kan bijdragen dat duidelijk wordt hoeveel glyfosaat Amerikanen nu precies binnenkrijgen. Daarbij moet je goed in gedachten houden dat de huidige toegestane hoeveelheden mogelijk veel te hoog zijn om veilig te zijn voor de gezondheid. Dus tenzij deze waarden ook herzien worden, kan het zijn dat je ten onrechte gerustgesteld wordt als de testresultaten 'binnen de toegestane grenzen' vallen.

Amerikanen krijgen hoogstwaarschijnlijk elke dag glyfosaat binnen
Uit de analyse van de ANH blijkt dat Amerikanen zeer waarschijnlijk op dagelijkse basis glyfosaat, een mogelijk kankerverwekkende stof, binnenkrijgen. Verder hebben de onderzoeken ook geen rekening gehouden met aan glyfosaat verwante stoffen zoals N-acetylglyfosaat, dat door de firma Dupont gebruikt wordt in hun onkruidverdelgers voor genetisch gemodificeerde gewassen. Als deze analogen, naast glyfosaat, eveneens in voedsel aanwezig zijn, zou dat betekenen dat het eindresultaat is dat er sprake is van 'een grotere bioaccumulatie in het lichaam en een toegenomen kans op verstoring van biologische processen en kans op ziekte', merkt de ANH op. Gretchen DuBeau, algemeen en juridisch directeur van ANH, zei verder tegen de Huffington Post:

'Dat glyfosaat gevonden wordt in voedingsmiddelen als eieren en koffiemelk, die niet in direct contact komen met het verdelgingsmiddel, laat zien dat het doorgegeven wordt door dieren die het met hun voeding binnenkrijgen ... Dit is in tegenspraak met alles wat wetgevers en de wetenschappers in de industrie het publiek vertellen.'

Lange tijd werd van glyfosaat gezegd dat het onschadelijk was en veilig voor het milieu. Maar nu stapelt zich onderzoek op dat er op wijst dat de stof niet zo snel wordt afgebroken in het milieu als de producent beweert en zich juist lijkt op te hopen, zowel in het milieu las in het menselijk lichaam en mogelijk leidt tot kanker en andere chronische ziekten.

Veel gewassen met glyfosaat verdroogd vlak voor oogst
Het onderzoek van de ANH heeft de hoogste concentraties glyfosaat aangetroffen in niet genetisch gemanipuleerde producten zoals bagels, brood en ontbijtgranen gemaakt van tarwe. Ze stelden dat dit hoogstwaarschijnlijk het gevolg is van de wijdverbreide gewoonte om glyfosaat kort voor de oogst te gebruiken om gewassen te verdrogen. In noordelijke koudere gebieden moeten boeren die tarwe en gerst verbouwen wachten tot de gewassen wat verdrogen voordat zij kunnen oogsten. Boeren beseften dat in plaats van nog eens twee weken te wachten tot de gewassen natuurlijk verdrogen, zij dit proces kunnen versnellen door het graan te bespuiten met glyfosaat, wat het gewas doodt en het verdrogingsproces bespoedigt.

Het verdrogen met behulp van glyfosaat gebeurt vooral in jaren met nat weer en neemt toe in North Dakota en de staten in het Middenwesten van de VS en in delen van Canada en Schotland, waar het proces voor het eerst werd toegepast. Dit betekent dat ook niet genetisch gemanipuleerde voedingsmiddelen verontreinigd zijn met glyfosaat, misschien nog wel in sterkere mate, omdat ze bespoten worden slechts een paar weken voordat ze verwerkt worden tot ontbijtgranen, brood, koekjes en dergelijke dingen die jij eet. Naast tarwe en haver worden ook de volgende producten vaak verdroogd met glyfosaat:

  • Linzen
  • Erwten
  • Mais
  • Vlas
  • Niet genetisch gemanipuleerde sojabonen
  • Rogge
  • Boekweit
  • Triticale
  • Canola
  • Gierst
  • Suikerbieten
  • Aardappels
  • Zonnebloemen

Niemand houdt bij hoeveel gewassen verdroogd worden met glyfosaat; volgens mensen uit de indsutrie is het een 'don't ask, don't tell' beleid.

Producten van Monsanto vergiftigen mens en milieu al tientallen jaren
Monsanto en gelijksoortige bedrijven worden nu geconfronteerd met minstens 700 rechtszaken namens mensen die beweren dat zij non-Hodgkin lymfklierkanker hebben gekregen door blootstelling aan pcb's, die Monsanto maakte tot in de jaren 70. Net als met glyfosaat beweert het bedrijf dat de pcb's die zij maakten veilig waren en dat er 'absoluut geen problemen' met de stoffen waren. Toch werden pcb's in 1976 verboden in de VS vanwege hun kankerverwekkende eigenschappen. Hieraan voorafgaand lieten vele interne documenten zien dat Monsanto wel op de hoogte was van de toxiciteit van de stoffen. Hier is onder andere een aankondiging bij uit 1955 waarin staat dat werknemers niet langer mogen lunchen op de Aroclorafdeling, de plaats waar pcb's werden gemaakt, omdat 'pcb's zeer toxisch waren bij inhalatie of ingestie'.

De Amerikaanse marine weigerde ook het gebruik van pcb's in onderzeeers nadat hun eigen testen hadden uitgewezen dat alle proefkonijnen dood gingen nadat de stof op hun huid was aangebracht en dat inademing leidde tot onomkeerbare leverschade'. In 2002 werd Monsanto uiteindelijk schuldig bevonden aan decennialange 'extreme vormen van vervuiling' in de stad Anniston in Alabama, waar het bedrijf pcb's in de plaatstelijke rivier had geloosd en de giftige stof ook in het geheim op een vuilstortplaats had gedumpt.

Amerikaanse steden klagen Monsanto aan
Interne documenten onthulden dat Monsanto al dertig jaar volledig op de hoogte was van de ernst van de vervuiling die het bedrijf veroorzaakt had en had besloten het gevaar te negeren. San Diego klaagde Monsanto aan voor het met pcb's vervuilen van Coronado Bay en ook Seattle begon een rechtszaak tegen het bedrijf voor vervuiling met deze stoffen. Seattle eist dat Monsanto meebetaalt aan het opruimen van de vervuiling van de Duwamish River en houdt het bedrijf er ook voor verantwoordelijk dat de vis uit deze rivier te ververontreinigd is om te eten. De stad beweert dat Monsanto altijd al geweten heeft dat pcb's giftig waren, maar ze toch op de markt bleef brengen. Naast Seattle en San Diego hebben ook de steden San Jose, Oakland, Berkeley en Spokane rechtszaken aangespannen tegen Monsanto omdat het bedrijf pcb's bleef produceren terwijl het op de hoogte was van de gevaren ervan.

Door de 'Monsatoclausule' ontloopt Monsanto de beschuldiging van milieuvernietiging
Het Amerikaanse parlement is bezig met het actualiseren van de Toxic Substances Control Act, een veertig jaar oude wet die dringend aan de huidige tijd moet worden aangepast. Na de aanpassing zal de wet bepalen hoe de chemische industrie gereguleerd zal worden, welke chemische stoffen toegestaan zijn en wie een rechtszaak kan aanspannen over problemen die hiermee samenhangen. Dat laatste is van enorm belang, vooral wanneer er sprake is van schade die veroorzaakt wordt door stoffen als pcb's. Maar het parlement heeft een clausule in de wet weten op te nemen die door velen een 'cadeau' voor de chemiegigant Monsanto wordt genoemd: de paragraaf beschermt het bedrijf tegen aansprakelijkheid wanneer het over pcb's gaat.

Monsanto heeft vrijwel alles van de meer dan een half miljard kilo in de VS verkochte pcb's geproduceerd. Als de paragraaf in de wet blijft staan, worden rechtszaken omtrent pcb's die door staats- en plaatselijke overheden tegen Monsanto worden aangespannen, geblokkeerd. Staten kunnen dan ook geen wetsvoorstellen meer goedkeuren die het gebruik van pcb's reguleren. Volgens de New York Times beweert Monsanto dat het bedrijf niet om deze clausule gevraagd heeft, en het parlement ontkent dat het een 'cadeau' is. Maar de clausule bevoordeelt slechts een enkel bedrijf. Nu wordt er tegen de Monsantoclausule geprotesteerd door stadsbesturen en advocaten die betrokken zijn bij het proces tegen Monsanto waarin geprobeerd wordt het bedrijf aansprakelijk te stellen voor de kosten van het schoonmaken van het milieu en kosten die te maken hebben met ontstane gezondheidsproblemen. Pete Holmes, advocaat voor de stad Seattle, zei tegen de New York Times:

'Misschien ben ik een dromer, maar ik zou willen dat het parlement steden zou helpen met het daklozenprobleem in plaats van multinationals de het milieu vergiftigen te beschermen.'

Monsanto wil niet dat je weet wat er in je eten zit
Monsanto heeft miljoenen dollars gespendeerd aan het torpederen van wetsvoorstellen die regelden dat het gebruik van genetisch gemanipuleerde organismen op voedseletiketten vermeld moest worden, zodat niemand weet in welke producten deze GMO's zitten. In 2013 doneerde het bedrijf bijna 5 miljoen dollar aan de anti-etiketteringscampagne in de staat Washington en in 2012 doneerde Monsanto meer dan 7 miljoen om het wetsvoorstel in Californie te vernietigen. Biotechnologiebedrijven als Monsanto hebben, samen met de voedings- en landbouwindustrie, alleen al in 2015 meer dan 101 miljoen dollar besteed aan het lobbyen om wetgeving te verhinderen die het vermelden van GMO's op etiketten verplicht en te voorkomen dat er wetgeving op staatsniveau gemaakt zou worden. De staatsoverheden hebben misschien wel het gevoel dat ze binnenkort verslagen zullen worden, want het lobbyen is sterk toegenomen. Zo hebben de genoemde industrieen in 2014 66 miljoen besteed aan lobbyen en maar net 25 miloen in 2013. De Grocery Manufacturers Association (GMA), waar Monsanto, Coca-Cola en General Mills lid van zijn, steunen een wetsvoorstel genaamd de 'Safe and Accurate Food Labeling Act of 2014'.

De wet, bijgenaamd 'DARK', (Denying Americans the Right to Know), zou het in alle staten onmogelijk maken wetgeving op te stellen die het vermelden van GMO-ingrediënten op voedingsmiddelen verplicht. Ook zou het staten onmogelijk worden gemaakt wetgeving in te stellen waardoor het illegaal wordt voor bedrijven om hun producten valselijk voor te stellen door genetisch gemanipuleerde ingrediënten als 'natuurlijk' op het etiket te vermelden. En tenslotte zou de DARK-wet de mogelijkheden beperken voor de FDA om voedselbedrijven te verplichten bekend te maken welke GMO-ingredienten hun producten bevatten. Deze proberen juist de aanwezigheid van genetisch gemodificeerde ingrediënten te verbergen en schuwen daar geen enkel middel bij. Nu bekend is geworden dat het toxische glyfosaat zelfs in niet genetisch gemanipuleerd voedsel voorkomt, wordt het nog moeilijker, zo niet onmogelijk, om de giftige producten van dit bedrijf te vermijden.

Wat je moet weten over GMO's
Genetisch gemodificeerde organismen (GMO's) of genetisch 'gemanipuleerd' (GE) voedsel bestaat uit levende organismen waarvan de genetische informatie kunstmatig gemanipuleerd is in een laboratorium doordat er instabiele combinaties gecreeerd werden van genen van planten, dieren, bacterien en zelfs virale genen die niet in de vrije natuur voorkomen en niet kunnen ontstaan via de traditionele methode van kruising.

Voorstanders van GMO's beweren dat genetische manipulatie 'veilig is en voordelen biedt' en dat het een vooruitgang betekent voor de landbouwindustrie. Ze menen ook dat GMO's bijdragen aan de wereldvoedselvoorraad en aan duurzaamheid. Maar zijn deze claims wel waar? Ik geloof van niet. Ik beweer al vele jaren dat GMO's een van de grootste bedreigingen zijn voor het leven op onze planeet. Genetische manipulatie is niet de veilige en heilzame techniek die het beweerd wordt te zijn.

De FDA heeft toestemming gegeven voor het kweken van genetisch gemanipuleerde Atlantische zalm voor menselijke consumptie. Dankzij de kleine lettertjes in een federale wet moet er in de VS een speciaal etiket op het product komen zodat consumenten in de winkel tenminste kunnen zien dat het gaat om GM-zalm. Het is echter van het grootste belang dat alle genetisch gemanipuleerde voedingsmiddelen zo'n etiket krijgen, maar dat is in de VS tot op heden niet het geval. De FDA bedreigt onze voedselvoorraad. We moeten nu actie ondrenemen. Ik wil je aanmoedigen om dit artikel te delen met vrienden en familie. Als we de handen ineen slaan kunnen we ons doel bereiken en een eind maken aan deze absurditeiten.

QR-codes zijn geen voldoende substituut voor voedseletiketten
De biotechnologische industrie probeert de QR-code op te dringen als zijnde een antwoord op de de zorgen van de consument over genetische gemanipuleerd voedsel. 'QR' staat voor Quick Response en de code kan door smatphones en andere QR-lezers gescand worden en afgelezen. De code leidt je naar een website waar verdere details over het product te vinden zijn. Niets dwingt fabrikanten om GMO's op hun website te vermelden. In tegendeel, GE-ingredienten mogen vermeld worden als 'natuurlijk' en dat draagt alleen maar bij aan de verwarring. Deze zogenaamde 'smartlabels' verbeteren de toegang tot informatie nauwelijks. Door het moeilijk en tijdrovend te maken om de waarheid te achterhalen kunnen voedselproducenten ervan verzekerd zijn dat de meeste Amerikanen onwetend blijven over de aanwezigheid van GMO's in hun producten. Maar iedereen heeft het recht te weten wat er in zijn eten zit. Je zou geen smartphone moeten hebben om deze informatie te verkrijgen.

Op 1 juli gaat in Vermont de wet in die informatie over genetische manipulatie op etiketten verplicht. Monsanto gebruikt nu de enige manier die ze nog hebben om dit te blokkeren: een versie uit de senaat van de wet H.R. 1599, die ook bekend staat als de wet die 'Amerikanen het recht op informatie ontzegt’. Senator Pat Roberts heeft het wetsvoorstel ingediend dat vooruit loopt op de etiketteringswet in Vermont en wil wetgeving op staatsniveau vervangen door een federale wet die etikettering vrij laat.

Gelukkig heeft de senaat op 16 maart de wet verworpen omdat er veel minder stemmen waren dan de 60 die nodig waren om de wet aan te nemen. Dit is goed ieuws, maar ondanks dat de DARK-wet verworpen werd is het spel nog niet uit. Roberts zei dat hij een andere manier zou zoeken om de wet te voorkomen en de leider van de meerderheid, Mitch McConnell, veranderde zijn stem van ja naar nee om procedurele redenen. Daardoor kan hij het wetsvoorstel later nogmaals indienen als er een compromis bereikt is, en aan het creeeren van zo'n compromis wordt ongewtijfeld al gewerkt. De wet in Vermont zal op 1 juli in werking treden.

(Bron: Mercola.com | Vertaling Joke Lochmans)


Geplaatst door NIET GEBRUIKEN




Laatste artikelen in deze categorie


Lees alle artikelen in deze categorie


Dit artikel delen





Print artikelArtikel als PDF

Tip iemand over dit artikel:


Quote

Creëer een dagelijkse discipline in je leven, zodat je het innerlijke vuur brandend houdt en je kernwaarden en dromen dagelijks bekrachtigd.

Tijn Touber, Nederlands schrijver, componist en muzikant











Bij de verkeerde Earth Matters belandt? Klik op onderstaand logo om naar Earth Events te gaan.