Ben je gek geworden?

Komt een guru bij een psychiater… Dat zou een knaller van een mop kunnen worden, maar denk nu zelf: wat zou er gebeuren? Zonder dollen. Wat zou er gebeuren als Sri Ramakrishna zich op de diva zou neervlijen en zou vertellen over zijn nimmer aflatende zoektocht naar God. Nee, niet naar de beeltenis of de gedachtegang. Een echte ervaring van God. Sterker nog, wat zou de zielenknijper ervan vinden dat de guru in spé liever zijn leven liever wilde beëindigen dan God niet ontmoeten? Of wat te denken van Ramana Maharshi, die op de vraag wie hij wel niet denkt te zijn zou antwoorden: ‘Ik ben dat’…

Laten we eens te raden gaan bij een psychiater. Dr. Stanislav Grof beweert dat vanuit de traditionele psychiatrie bezien, Hitler, Stalin en Djengis Khan er met een milder etiket vanaf komen dan Boeddha[1]. Deze psychiatrie maakt geen onderscheid tussen psychose en een mystieke of spirituele ervaring. Pas dus op je woorden als je op de sofa ligt… Zo zou Theresa van Avila als hysterisch worden beoordeeld naar de huidige maatstaven en Mohammed als een epilepticus. Boeddha, Jezus en Zoroaster waren notoire psychotici, volgens de DSM catalogus, het handboek van de psychiatrie. De beroemde psychoanalist Franz Alexander beschreef boeddhistische meditatie zelfs als ‘kunstmatige catatonie’ (Wikipedia: een onbeweeglijke, apathische toestand, zonder enige reactie op externe stimuli).

Het wordt nog wat interessanter als je beseft dat de psychiatrische bijbel wordt samengesteld door een merendeel van leden die financieel verbonden zijn met de farmaceutische industrie. [2]

Nou ja, interessanter? Het zal je maar gebeuren dat je ontspoort in onze huidige maatschappij. En dat zal al rap gebeuren als je de aanwijzingen uit de Bhagavat Gita opvolgt en de wereld verzaakt om God te kunnen vinden. Wie zal er begrip voor je op kunnen brengen als je je kop kaalscheert en je wereldlijk kleed aflegt? Of als je gelofte van armoede hebt afgelegd, naar het model van Sint Franciscus? Ik denk niet dat onze huidige maatschappij op je zit te wachten met je spirituele idealen. Er staat een leger klaar om een pilletje achter je tong te leggen om je gauw weer op de rit te hebben. Al dan niet gedwongen.

Wat te denken van wat je te wachten staat als je zoals Johannes van het Kruis en duizenden andere mystici, door de donkere nacht van de ziel gaat? Ik zie het al gebeuren. Je meldt je ziek, en een paar dagen later staat de bedrijfsarts voor je deur. Terwijl je ziel verscheurd wordt door je afgeslotenheid van God, vraagt de beste man of je gauw weer aan de slag gaat. Als het heel erg met je gesteld is (en dat is het meestal in de zwarte nacht…) krijg je zes weken de tijd om te herstellen. Zes weken! Nog net voldoende om in Christus’ voetsporen te volgen en 40 dagen de woestijn in te trekken. Maar dan wel met de dreiging van arbeidstherapie, te beginnen met 1 uur per dag verplicht op de afdeling rondhangen.

Als je binnen zes weken niet kwiek en monter op je benen staat, ben je de pineut. Zes weken! Vraag maar eens aan Eckhart Tolle hoe lang hij op een bankje depressief voor zich uit heeft zitten staren, voor de grote doorbraak kwam. Zou mij niks verbazen als het twee jaar was! Of neem een Byron Katie. Hoeveel maanden heeft die niet dronken en vloekend op de badkamervloer gelegen voor ze tot de waarheid kwam? Zo hebben wij hedendaagse mystici tijd nodig. Tijd om het bouwwerk van ons ego te ontdekken, verkennen en te ontstijgen, zoals Theresa van Avila en haar Burcht. We hebben tijd nodig om onszelf zo godvergeten zat te worden, dat we bereid zijn om ons tot een hogere macht te durven wenden, en dan bedoel ik niet de psychiatrie. Die zit ons op de hielen, want als na zes weken de arbodienst constateert dat het niet zo opschiet met ons en ons depressietje, worden we onder druk gezet. Pillen erin, anders wordt ons ten laste gelegd dat we niet meewerken aan ons herstel en worden we gesanctioneert. De meest geëigende middelen daartoe zijn natuurlijk de categorie anti-depressiva. Een middel waarvan we onderhand weten dat het behulpzaam kan zijn om de chemie in de hersenen te verbeteren bij zware depressie, maar dat het weinig of geen effect heeft bij lichtere vormen van depressie. Toch worden anti-depressiva het meest voorgeschreven.[3] Dat er tal van levensgevaarlijke bijverschijnselen aan het medicijn kleven is alom bekend, maar wordt gemakshalve door de vingers gezien. Wat zou je anders met de werkschuwe, geesteszieke mens aanmoeten?

Het loont zeker de moeite om de film Making a killing (The untold story of psychotropic drugging) eens te zien. Hierin wordt een beeld van psychiatrische- en farmaceutische industrie geschetst, waarbij mijn verhaal verbleekt. Het mooiste vind ik nog het beeld van een psychiater die ingaat op de zogenaamde bi-polaire stoornis. Hij geeft ruiterlijk toe dat hijzelf en vele anderen gemakkelijk deze en andere classifiseringen aangemeten zouden krijgen. Kun je nagaan wat wij aan onze broek krijgen, als we met onze zwarte nacht van de ziel aan komen zetten, of onze neiging om God in alles en iedereen te zien? Goedemorgen waarde collega, ik groet het Licht in U. Beter misschien om je ontwakende godheid nog even in zijn kooitje te houden. Voor je het weet is het weer zomervakantie en mag hij/zij weer even naar buiten.

http://topdocumentaryfilms.com/making-a-killing-the-untold-story-of-psychotropic-drugging/

[1] Dr. Stanislav Grof in een interview met Walter Mead

[2] (Wikipedia: zesenvijftig procent van de leden van de 170-koppige DSM-IV- en IV-R-commissie heeft één of meer financiële verbindingen met de farmaceutische industrie. Honderd procent van de leden van de subcommissies 'Stemmingsstoornissen' en 'Schizofrenie en overige psychotische stoornissen' hadden financiële banden met de farmaceutische industrie.)

[3] Intermediair 44 2010