Week 6: het is wat je NIET eet dat telt

Deze week was er weer één met een aantal etentjes buiten de deur. Mijn schoonouders waren 47 jaar getrouwd en schoonpa lag in het ziekenhuis, dus hebben we met de hele familie in het ziekenhuis gegeten. Ik had Indiaas opgehaald met alle heerlijkheden die je je daarbij kunt verzinnen. Zelf had ik een keimbroodje en wat gemengde notenpasta mee. Daar heb ik heerlijk van genoten met een glas water. Van Indiaas ben ik zeker niet vies, integendeel. Maar ik geniet ervan dat ik nu zoveel aan me voorbij laat gaan. Er zijn zoveel gelegenheden waar ik iets te eten aangeboden krijgt, altijd met de beste gedachten en gevoelens. Nu heb ik een geweldig excuus. "Nee dank je wel, ik ben met een experiment bezig en heb mijn eigen prakje mee".

Een bezoeker van de lezing van Betteke Visserman (die we met de club van ONE heart in Groningen hadden uitgenodigd) mailde me enthousiast terug over haar verhaal. Ook plaatste hij een kanttekening:

"Toen de discipelen Jezus vroegen hoe ze om moesten gaan met een maaltijd die ze aangeboden konden krijgen en die niet overeenkwam met hun (gezonde) manier van eten, vertelde hij hen de gastvrijheid te verwelkomen, te eten wat de pot schafte. Het delen en het sociale gebeuren was op dat moment belangrijker.

Dit verhaal uit het Thomasevangelie vind ik heel mooi, biedt een ruim perspectief. Het werd eens genoemd door Michio Kushi waar ik 20 jaar geleden een "Spiritual Seminar"bij deed. Hij vond het toen erg jammer dat mensen (vooral in Nederland, veel meer dan in België) zo star met de voedingskant van de macrobiotiek omgingen."

Nu ben ik het helemaal met Jezus eens, alleen dat waren wel andere tijden denk ik dan en ben benieuwd wat hij nu had gezegd. Het is nauwelijks meer fatsoenlijk te doen. Iets wat ik me herinner uit Heling with Wholefood van Paul Pichford is zijn opmerking bij het nemen van supplementen. Naast een inhoudelijk verhaal zei hij dat het veel belangrijker is wat je niet eet, dan hetgeen je wel eet. Als je super hoogwaardige pillen of poeders tot je neemt en vervolgens ook weer koffie met zoetjes, soep met moderne smaakverbeteraars (lees neurotoxinen) of een koek met glucose-fructose siroop tot je neemt heeft het echt geen zin.

Met ons team van het werk moest ik een etentje voor volgende week reserveren. Een collega van mij heeft op medische gronden een dieet zonder koolhydraten. Mijn pijlen had ik gericht op vegetarisch restaurant Bla Bla. Als we al ergens zouden kunnen slagen, dan moet het daar zijn. "Kunnen we reserveren voor 5 personen met 1 maal koolhyraat arm en 1 maal 100% biologisch?". "U vraagt wel wat meneer, dat is niet eenvoudig. ik overleg even met mijn baas wat we voor u kunnen betekenen." Een paar minuten later wordt ik terug gebeld. "We kunnen uw reservering helaas niet aannemen, 100% biologisch is te veel werk voor 1 persoon." Wel te begrijpen natuurlijk, maar toch wel teleurstellend. Uiteindelijk heb ik de Thai maar geboekt en neem ik mijn eigen prakkie weer mee.

We hebben ook eters thuis gehad. Dat wordt al snel minder sober natuurlijk. Ik had een zelf afgebakken biologisch broodje met twee tapenades en olijven als voorafje. Als hoofdgerecht een mooi opgemaakte salade met kiemen, gojibessen, feta, avocado, ui, tomaat, mayo, pesto, zongedroogde tomaat en wat geroosterde pompoenpitten. Daar kwamen nog rode quinoa en en energiemedeaillons bij. Om je vinders bij op te eten zo lekker, maar ik kon het goed merken. Het was te veel en te gevarieerd. Mijn maag was dat duidelijk ook niet meer gewend. Veel wind en stinkerij was het gevolg, en dat van bio :-)