Bouwen aan een nieuwe wereld, voor vrouwen zonder enige opleiding

(Marianne Jaspar)

Vrouwen…
alleen…
aan hun lot overgelaten, zwerven met hun kinderen op straat rond…
niet meer menswaardig en dan…  
iemand erkent je als mens…
ziet je nood, je hulpeloosheid en voelt.

“Hier is rust nodig, steun, erkenning als mens… geef mensen hun eigenwaarde terug”

Die iemand is Janny Beekman werkzaam voor vergeten vrouwen in Kabul, in Afghanistan je zit in het onderwijs… bent al jaren betrokken bij de Vredesbeweging… je rolt vanuit je vak, in het onderwijs aan anderstaligen… en je “rolt verder”  in het vluchtelingenwerk… Na je afscheid van een werkzaam leven ga je  vluchtelingen helpen bij de procedures  in ons met wetten en regels dichtgetimmerde, gecompliceerde land… ons land waar wetten en regels vaak  belangrijker lijken dan een menswaardig omgaan met medemensen.

Hier in dit voor hen vreemde verre land waar je verdriet en je onzekerheid, je verlies van alles,  ja zelfs je eigenwaarde nauwelijks wordt herkend, in dit kleine natte drukke land met honderd regels, moet je op adem komen, ergens weer tot jezelf zien te komen.

Sommige gevluchte mensen pakken hier een leven op, aangepast aan deze nieuwe open en ook gesloten maatschappij… velen hebben het moeilijk met nieuwe gedragscodes, wat kan hier wel, wat niet… maar het hart van een mens leeft óók op zijn geboortegrond… het stukje aarde wat je kent (de bergen, de woestijn, de oases, de hitte de kou en de regens) jouw aarde, jouw thuis, je gewoontes … je hart leeft bij je familie, vader moeder, ooms en tantes… 

Janny rolt in “ meer”… meer dan de taken die we hier dagelijks automatisch doen (binnen ónze rechten en plichten, met betrokkenheid direct om ons heen…  een vriendelijk, verantwoord leven, milieuvriendelijk en diervriendelijk) Wij weten niet beter dan dat individuele rechten zijn geregeld, mannen en vrouwen gelijkwaardig zijn, dat je levensovertuiging gerespecteerd moet worden… en dat wanneer je arm bent je recht hebt op ondersteuning, dat iedereen naar school kan, ja tot de jongvolwassenheid zelfs moet… 

Bij die gevluchte mensen is Janny betrokken bij Afghanen… gevlucht voor gevaar van verwondingen en dood, voor wantrouwen, fanatiekelingen, driftkoppen, tot in de vezels gespannen geronselde soldaten, agenten, fundamentalisten die er echt alles voor over hebben nog rechter in de leer te zijn dan Mohammed… die er een eigen interpretatie op na houden… 

Gevaar waarin je wilt overleven, waartegen je je dierbaren wilt beschermen, waartegen je eigenlijk als individu niet kunt vechten, waarin eerlijkheid, recht door zee, doorzetting niet blijken te helpen… er is weinig ruimte over om mens te zijn, blij te zijn, vertrouwen te hebben, voelen dat je er toe doet, voelen dat er respect voor je is… Dat je het waard bent mens te zijn en medemens te zijn…

Konden deze gevluchte mensen maar gewoon rustig met elkaar in de gemeenschap van hun eigen stam leven… arm is niet erg, iedereen is daar arm, je bent samen - en leeft onder gelijke omstandigheden…. Je helpt elkaar en bent blij met je buren….

Vluchtelingen leren hier langzaam dat mensen ook te vertrouwen zijn… dat er mensen zijn die belangstelling voor je hebben…mensen die je helpen, die je als mens zien, die in hun hart ervaren “het had mij ook kunnen overkomen”  en “we are one” … en als vanzelfsprekend wordt Janny gevraagd door Afghanen om mee te gaan naar Kabul, als ondersteuning… 

Janny ervaart daar een Afghanistan waar vrouwen verstoten kunnen worden, minder rechten hebben, strenger gestraft worden, geen sociale rechten hebben als alleenstaande… zich als weduwe met kleine kinderen moeten zien te redden… waar kinderen op  straat leven… armoede gangbaar is.

Er moet een start gemaakt worden met het organiseren van opvang voor deze groep…. daarvoor moet toestemming komen…. een huis gehuurd…een betrouwbare  leidster gezocht,  geld verzameld, regels opgesteld, vertrouwen gewonnen een opleiding geregeld…. scholen gezocht voor de kinderen… en naast de school worden cursussen Engels  en computerlessen gegeven…

Een project van geduld, vertrouwen, doorzetten, betrokkenheid en liefde. 

Het vrouwenhuis straalt uit “voel je veilig, voel je verantwoordelijk voor elkaar en je kinderen, voel je verantwoordelijk voor dit huis, leer een handvaardigheid om van te leven, geef kinderen hun spel terug, laat kinderen onderwijs volgen…. kinderen de hoop voor de toekomst, en…. als het kan ga weer deel uitmaken van de maatschappij, op eigen kracht, met een gevoel van eigenwaarde. 

En Janny… die regelt het liefst op de achtergrond… vanuit begrip, met middelen, geld, en ervaring…

Ze komt er af en toe, maar laat binnen de afspraken hen zelf invulling geven…. Menswaardig, respectvol en vanuit een warm hart…. Maar wie wil het hier begrijpen, wie wil zich erin verdiepen. Wie voelt zich ook bij dat stukje wereld betrokken… misschien omdat er zo véél zulke stukjes wereld zijn…. Terwijl we toch echt “één zijn”.

Janny blijft er rustig en zonder oordeel aan verder werken. Ze reist hier langs scholen, langs kerken, langs familie en vrienden… om begrip, om middelen. En tussendoor is ze bij haar kinderen en kleindochter die haar zo dierbaar zijn… maar naast het ons vertouwde comfort blijft deze verantwoordelijkheid haar roepen... ze heeft niet veel nodig, Janny de betrouwbare stille kracht, die leeft vanuit Boeddhistische waarden, ze is een vrouw waar ze op kunnen bouwen, die verlaten, verstoten, of alleenstaande vrouwen van het project NAHID… Ik bewonder haar geduld, rust en inzicht. 

Marianne Jaspar 
Correspondente inspirerende initiatieven bij Earth Matters

Meer info: www.nahid.nl