Verantwoordelijkheid

verantwoordelijkheid

Klik op de foto voor een
vermelding van de copyrights

Taal:Taal
Views:680
Ingevoerd:
Geplaatst door:
Bron:Earth Matters

Gekoppelde categorieen
Spiritualiteit | Wetenschap, Astrologie

(Frans Spakman) Aangaande het religieuze idee over de Schepping grijpen gelovigen wel eens terug op hun zekerheid: “God laat niet varen de werken zijner handen”.

Het zou verleidelijk zijn daaruit te concluderen, dat de wereld als onderdeel van die schepping is verzegeld en dat Alles in Gods Hand is. Maar dat is natuurlijk een oud-testamentisch godsbeeld, want het begint steeds duidelijker te worden, dat er niet vanuit de Hoogste hand wordt ingegrepen in de wereld, in de opeenvolgende oorlogen, in menselijke machtsverhoudingen, in het functioneren van een slecht en een hoogst verwerpelijk systeem, namelijk onze economische profijthuishouding, die natuur, aarde en milieu aantast en ontmenselijkend werkt..

God bemoeit zich niet met de tijdruimtelijke wereld, want het Rijk (dat is het Koninkrijk der hemelen, Nirwana, Dao) is niet van deze wereld. Dus ‘we’ kunnen als mensheid onze gang gaan om - cultuur in cultuur uit - onze strevingen uit te drukken in verhevenheid en/of verdorvenheid.

Het rijk ‘niet van deze wereld’.
Het is ook aantrekkelijk om verantwoordelijkheid voor de gang  in de tijd van wereld en mensheid af te wijzen, immers als het Rijk toch niet van deze wereld is en onze opdracht een innerlijke is, daar waar de uiterlijke wereld een aanpassing aan de schepping is, een ‘noodorde’, waarom zou jij je dan verantwoordelijk weten voor de gevolgen van het roofdierkarakter van de mensen, die zich overgeven aan wereldse doelen van gewin, gemak en genot? Doelen die prooien eisen; fysiek, financieel, materieel. Want het is wel duidelijk dat de mens een vernietigende invloed heeft op de aarde. Een invloed die in verstorende zin verder gaat dan het meest roofzuchtige natuurlijke roofdier.  

(zie het boek Dwalen in het antropoceen van de filosoof prof. R. ten Bos, huidig Denker des Vaderlands)

Het ‘boetefragment’, een vroege indicatie van een noodorde.
Anaximander, een zogenoemde voorsocratische filosoof heeft een belangrijke en merkwaardige opmerking gemaakt over  deze wereld in de tijdorde(ning), dat bekend staat onder de naam ‘boetefragment’ en dat als volgt luidt:

“En de bron van het ontstaan van het zijnde is noodzakelijkerwijs tevens dat, waarin het bij zijn ondergang uiteenvalt. Want de dingen zelf betalen elkaar boete en schadevergoeding voor het onrecht, overeenkomstig de ordening van de tijd”

Vrijheid in de wereld
Behalve dat er sprake is van een noodorde is de wereld ook nog eens schijn en waan, dus waarom zou je daar verantwoordelijkheid voor nemen?

Maar met het functioneren van de in principe onsterfelijke ziel is vrijheid in eenheid en liefde verbonden. En de vrijheid is aan mensen in deze wereld: zij kunnen doen wat ze willen met de wereld, de natuur, met de levensgolven erop, met planten, dieren met de medemens.

God treedt niet in die vrijheid. Hij kan het niet eens, Zijn Almacht is een paradox voor ons bewustzijn.

En in die vrijheid doen mensen elkaar al millennia lang de vreselijkste dingen aan.

Vaak veroorzaakt door machtsconflicten, eigendoms- en territoriumconflicten, maar ook door satanische zaken als moordlust, vernietigingsdrang.  

En, sinds enkele eeuwen zijn mensen ook begonnen uit rooflust en winstlust de natuur, de aarde en de levensgolven daarop uit te putten door enorme exploitatie, door uitbuiting.

De schrijfster Annie Proulx geeft met haar boek Schorshuiden een eeuwen omvattend epos weer over een familie van gretige natuurverwoesters, eeuwen van bomenkap in Noord-Amerika. De bevinding van Joris Luyendijk  (Dat kan niet waar zijn) dat de markt/ het neoliberale ‘systeem’ in principe amoreel is, betekent dat verdieneffect ALTIJD welke morele overweging dan ook ondergeschikt maakt. Een in dit opzicht wel sociale of  moreel aanspreekbare ondernemer wordt wel voorgesteld als een dief van z’n eigen portemonnee….  

Verbonden met eenheid en liefde
En nu wordt door steeds meer mensen ontdekt – en de ontsluiering en ontmaskering van maatschappelijke, wetenschappelijke en zogenaamd geestelijke claims draagt daartoe zeer bij - , dat met de vrijheid die verbonden is met eenheid en liefde,  verantwoordelijkheid onontkoombaar is.

Er is geen vrijheid zonder verantwoordelijkheid.

De situatie waarin wereld en mensheid zich nu bevinden is onze eigen verantwoordelijkheid. We hebben onze eigen ‘wereldcultuur’ op aarde gevestigd  en de puinhoop daarvan kunnen we enig God nooit in de schoenen schuiven. 

Experimenteren voor gewin, gemak en genot.
We hebben onze vrijheid vooral sinds de 16e eeuw gebruikt als experiment voor gemak, genot en gewin, vooral voor een bovenlaag van welgestelden, maar sinds een ‘aquariaanse’ opleving die begon eind 18e eeuw ook voor de ‘common wealth’. Dat laatste lukte aanvankelijk niet, omdat de posities van de dunne welgestelde bovenlaag daardoor ‘kwetsbaar’ zouden worden, maar met nieuwe inzichten dat uiteindelijk iedereen rijker en welvarender zou kunnen worden - inzichten die speculatief bleken te zijn - is het experiment voor gemak, genot en gewin voortgezet.

En de gevolgen zijn te vergelijken met de tovenaarsleerling die experimenteerde tijdens de afwezigheid van de meester: het werd een ontketende rotzooi: voor een evenwichtige, redelijke ontwikkeling van wereld en mensheid is onze vrijheidsbeleving in financieel-economisch-sociaal opzicht vergelijkbaar met die van een roofdier die het vlees van z’n prooi verscheurt, die wereld, aarde en mensheid consumeert en uitbuit tot op het bot. En er zijn talloze voorbeelden van uit de klauwen lopende gevolgen van een ongetemd liberalisme, ongeleide vrijheidsdrang naar genot, gemak en gewin, vaak met uitsluiting van bepaalde bevolkingsgroepen, etnisch en sociaal bepaald. 

Nieuwe slavernij en lijfeigenschap
De nieuwe mogelijkheden wat betreft transport en uitbuiting van mensen konden ongekende winstkansen schenken, soms in een gesloten systeem, we zouden het nu een bedrijfsformule noemen:

Katoen (door slaven geoogst) werd in de VS opgehaald, in India geweven tot mooie stoffen en die stoffen gebruikte men om in Afrika slaven te kopen. Die slaven werden dan weer vervoerd naar de VS om katoen te plukken en zo was de cirkel rond. (Sven Beckert, Katoen, de opkomst van de moderne wereldeconomie). Los van deze ontstellende zakelijke acties ging de ‘oude’ uitbuitingspraktijk door feodale verhoudingen gewoon door zoals de Engelse landeigenaren die in Ierland in de 19 eeuw met hun amorele en keiharde opstelling verantwoordelijk waren voor honderdduizenden hongerdoden. En in de huidige geglobaliseerde verhoudingen op basis van het hyperkapitalisme dat neoliberalen sinds Thatcher en Reagan hebben gegrondvest, is het zo dat de winsten worden geprivatiseerd en de verliezen gesocialiseerd, alles wordt aan de ‘vrije’ markt overgelaten die eenzijdig multinationals, banken en grote bedrijven bevoordeelt en ‘nieuwe‘ slavernij en lijfeigenschap creëren door onmogelijk af te lossen contracten (wurgcontracten) onder dwang af te sluiten. Er zijn volgens recente berekeningen wereldwijd tussen de 30 en 50 miljoen ‘nieuwe’ slaven.

Silicon Valley bracht niet alleen de modernste technologie voort, maar voerde tegelijk weer achterlijke arbeidsomstandigheden in: Uber-chauffeurs hebben geen sociale voorzieningen en intussen monitort Uber hun prestaties via een app: hoe hard ze rijden, zelfs of ze te hard remmen. Ze zijn de lijfeigenen van de 21e eeuw.

Het schadelijke ritme van de moderne samenleving 
Maar ook zogenaamde vrije werkers en werklozen ontkomen niet aan een afhankelijkheid van een bedenkelijk systeem van slinks met hypermoderne psychologisch uitgekiende, uitgelokte consumpties, vele verslavingen van de computer en via internet en andere verlokkingen, verleidingen en valstrikken. Sportverdwazing en –competitie en profijtgestuurde kunst jagen ons op langs velden, hallen en musea. Tijdelijke kortingen, koopjes en trendy schaarse artikelen vergroten de dwangmatige gedachte geen kansen te mogen laten liggen. Steeds meer algoritmisch gestuurd leven we een onvrij leven, dat van overprikkeling naar overwerktheid, van stress naar burnout loopt. Ondertussen mollen we de biodiversiteit en hebben het onomkeerbare proces naar een schrale natuur en naar klimaatverandering ingezet, met heel veel lijden voor dieren, voor medemensen.

Verdringing, bewust negeren of verwerken?
Wij zijn als mensheid verantwoordelijk voor de ontstellende sociaal-economische realiteit die we elke dag kunnen ervaren. En ja, er zijn al heel veel mensen die niet meer verbonden willen worden met alle ellende; mensen die de media, die erover berichten niet meer inschakelen bij hun oriëntering in deze wereld. Er zijn mensen die ‘gruwelmoe’ zijn, die Syriemoe zijn. Die Soedanmoe zijn.

Er zijn mensen die de teloorgang van de biodiversiteit en de verwoesting op en onder de aarde ontkennen, wegliegen. Vanwege het begrijpelijke standpunt ‘als je alle negatieve zaken elke dag moet meedragen in je bestaan, dan heb je geen leven meer’. Het is als het ware niet meer te doen om je te verbinden met allen die smart hebben.

Er zijn mensen die een persoonlijk evenwicht zoeken dat ze onkwetsbaar maakt voor welke ellende dan ook. Er zijn mensen die erop vertrouwen dat alles zal worden opgenomen in een uiteindelijke ‘gelijkzijdige’ driehoek van Eenheid, Vrijheid en Liefde voor alle mensenzielen en dat zo Alle Menschen Brüder werden. En gedacht in zogenoemde Aquariuswaarden is dat vertrouwen gerechtvaardigd.

Er zijn er die zeggen dat je de ‘stof’ niet mee kan nemen in de ontstoffelijking en in de verlichting en dat je daarom de wereld, de aarde en de natuur moeten laten kolken in de hel die het nu eenmaal is in het ondermaanse.

Want “de dingen zelf betalen elkaar boete en schadevergoeding voor het onrecht, overeenkomstig de ordening van de tijd” zegt Anaximander die hiermee de noodorde en de wetten van Karma aanstipt in de verhoudingen van Chronos, van Saturnus.

Ook speelt het besef een rol dat de geestelijke weg die de ziel op basis van vurige spirituele energie gaat, niet anders kan dan de tegenstellingen in de noodorde te verscherpen, ook al zou de intentie zijn om ze te verzachten.

Maar is het niet zo dat ( oneigenlijk gebruik van) de menselijke vrijheid, die de oorzaak is van de ontketening van alle momentele wanorde en pijn, verbonden is met liefde, een liefde die niet per sé humanistisch en emotioneel hoeft te zijn en die het nochtans accepteert om de verantwoordelijkheid voor aarde, wereld en mensheid te dragen?

En is het voorts niet zo dat de ‘zachtmoedigen’ het aardrijk zullen beërven en dat wie goed gaat in de zin van de weg van Dao volgt, géén sporen nalaat, (hoofdstuk 27 van de Dao Teh King van Loa Tze) dus ook zeker geen verscherping van de tegenstellingen?

‘Doodsnatuur’ als projectie van een afgescheiden westers bewustzijn.
En speelt ook niet mee dat met het je afzetten tegen de dialectiek die de hel beheerst in de waarneembare tijdruimte, je tegelijkertijd afstand creëert tot de verantwoordelijkheid voor die noodorde?

Wij mensen hebben de hel op aarde gecreëerd als een machtige cultuur van de homo-economicus die in negatieve Mercuriuswerking nog slechts kan stelen van de natuur.

De waardevolle elementen van die natuur hebben we ‘ontvreemd’  en ons ‘toegeëigend’ om er winst mee te maken. Zowel de Khoi in Zuid-Afrika als de Aboriginals in Australie waren meer dan onthutst toen Engelsen en Nederlanders grond gingen afpalen en tot ‘eigendom’ verklaarden.

En vervolgens hebben we de helse signatuur van onze westerse cultuur van gewin, gemak en genot geprojecteerd op de natuur en sommigen, zoals bijvoorbeeld de gezaghebbende mysticus Jacob Boehme, noemden die natuur op voorhand een ‘doodsnatuur’.  Terwijl we vooral zelf onze doodscultuur hebben gevestigd in de noodorde, ongeacht de boete en schadevergoedingen.

Alleen de ziel komt de dialectiek te boven.
De dialectiek, die als een cirkelrond gebied van tegenstellingen in het tijdruimtelijke werkzaam lijkt, die dialectiek is niet bedoeld om je er tegen af te zetten, maar om te boven te komen door ziele-ontwikkeling in acceptatie van het beeld van constante verandering.

En zelfs bij dat ‘te boven komen’ blijft een ‘goddelijke dialectiek’ ons bewustzijn begeleiden.

De uiting van die ziel is er één van betrokkenheid bij wereld en mensheid, van verantwoordelijkheid voor die wereld en mensheid in het besef dat de geest niet laat varen het werk zijner handen.

En die verantwoordelijkheid gaat goed samen met vuur-aspect van de zielewording, zonder schade te doen, wanneer het zogenoemde ‘biologisch minimum’ wordt betracht.

Dat houdt dan in zoveel mogelijk een natuurlijk achterwege laten van streven naar gemak, gewin en genot, omdat zulk - maatschappelijk wel geaccepteerd - streven juist schade kan doen aan de ziel.

De mensen hebben de chaos van deze werkelijkheid geschapen uit vrijheidsdrang en –dwang; mensen zullen dus ook verantwoordelijkheid (dienen te) nemen voor die chaos. Vanuit een biologisch minimum wordt niet alleen die verantwoordelijkheid  voor de wereld genomen, maar tevens voor de wording van de ziel.

De gelijkzijdige driehoek vrijheid, eenheid en liefde
Het gaat om de harmonieuze verhouding van vrijheid met liefde en eenheid, die vaak ver te zoeken is. Als die vrijheid als basis van een gelijkzijdige driehoek wordt beschouwd met als zijden de eenheid en liefde dan is er evenwicht vanuit een midden.

Nemen we ‘teveel’ vrijheid dan ontstaat er nog wel een gelijkbenige driehoek, maar zakt het midden naar beneden. In de prachtige Griekse mythologie wordt die vrijheid gekoppeld aan chaos in het beeld van Uranos: die planeetkracht vertegenwoordigt Vrijheid én Chaos.

Uranos era zal er noodzakelijk zijn na de vrijmaking van de stof, na de vervulling van de eis van de tijd (Chronos, Saturnus) want alleen door de ordening van Saturnus, dus de wetten in de tijdruimte, kan de chaos verkeren tot Kosmos.

Hoe kan Uranos’ era zijn boog spreiden?
De tijd van Saturnus (Chronos) kan evenwel ook geen stand houden tijdens Uranos’ era, de Aquariustijd die nog moet komen, die ons is ‘beloofd’.

Maar dat gaat wel boven de verordeneringen van Plato uit! Tot in de 18e eeuw heeft men Chronos of Saturnus als de Heer van Aquarius gezien, maar de nieuwe tijd lost die Heer op en stelt een nieuwe Heer namelijk Uranos zelf, de vrijheid met het gevaar van chaos.

Sinds een paar honderd jaar heeft Uranus mogen ‘proefdraaien’ als heer van Aquarius en de vrijheden die mensen zich dientengevolge sinds de 18e eeuw hebben gepermitteerd zijn buitensporig en beslist niet in evenwicht met eenheid en liefde.

Maar er is hulp voor herstel van de geestelijke waarde van eenheid en liefde, zelfs in onze zo sterk gepolariseerde wereld.   

De cyclus van innovatie en roofbouw
Sommigen willen evenwel het menselijke roer in deze tijd stevig blijven vasthouden op de koers van welvaart en gemak, omdat de Homo Sapiens zichzelf telkens opnieuw zou uitvinden: het ‘innoverend’ vermogen is ons tot voortdurende redding en vooruitgang, maar wel met de prijs van roofbouw: we zitten aldus vast in een eindeloze cyclus van roofbouw en innovatie. Telkens weer zorgen we dat er iets kapot gaat of uitsterft of vervuild raakt en telkens weer innoveren wij onszelf uit de problemen, zo luidt de ingeving van optimisten.

Bij de geweldige mogelijkheden die techniek en technologie ons bieden nu en in de toekomst is beheersing nodig om exploratie niet dwangmatig in exploitatie te laten eindigen.

Mysteriekrachten in ons zonnestelsel
En de keus voor enerzijds (voortzetting van) roofbouweconomie óf verlies van welvaart, die de huidige tijd lijkt op te leggen, die keus kan z’n dwangmatigheid verliezen, wanneer mensen hun verantwoordelijkheid voor wereld en mensheid gaan beseffen vanuit de krachtwerkingen van een door Uranus vernieuwd hart en een door Neptunus vernieuwd hoofd(bewustzijn). Het ‘biologisch minimum’ bekommert zich namelijk niet om verlies van welvaart. Noch om enige noodzaak voor economische groei.

Met een duidelijk begin voor de electrische vernieuwingskracht van Uranus.

Dat zijn natuurlijk ‘mysteriekrachten’, maar wel inbegrepen in de planeetwerkingen van ons zonnestelsel. Want er is interactie mogelijk van microkosmos en kosmos op planeetniveau.

Sterker, aan de positieve planeetstralingen van ons zonnestelsel in onze microkosmos gaat onze menselijke opdracht geheel en al op.

In 1946 werd het boek Dei Gloria Intacta publiek (J. van Rijckenborgh) en daarin worden deze planetaire stralingswerkzaamheden als inwijdingen in het geheel van micros en kosmos behandeld, waarbij Uranus en Neptunus als mysteriewerkzaamheid van de 2e en 3e kring worden weergegeven.

De vernieuwingskracht van Uranus
De sleutelpositie is daarbij toebedeeld aan Uranus’ straling, die kan ‘inbreken’ in het hart wanneer dat hart in het niet-zijn, in de ontvankelijkheid van een hogere werkzaamheid niet-van-deze-wereld, staat. Het is bijzonder te noemen dat Uranium als scheikundig element ook het eerste element vormt van een aparte groep elementen die a.h.w. een eiland vormen t.o.v. de bekende ‘oude’ elementen. Voorts loopt zowel de ontdekking van de planeet Uranus in het stoffelijk zonnestelsel in 1781, als de ontdekking van de electriciteit in datzelfde jaar synchroon met het begin van de Verlichting in Europa, met de Verlichtingswaarden Vrijheid, Gelijkheid en Broederschap als typische Aquariuswaarden.

En de mysteriekrachten van Uranus “zijn vervaarlijk en ontzaglijk en buitengewoon dynamisch in onze tijd” ( Hoofdstuk Serpentarius en Cygnus uit de analyse Belijdenis der Rozenkruisersbroederschap).

Hoe kunnen we die vuurkracht van Uranus kennen op microkosmisch en kosmisch niveau?

J. Van Rijckenborgh spreekt over een levenscontinuïteit met Christus als werkelijke intuïtie, als in harmonie komen met de interplanetaire wereld van de levensgeest.

En daarbij is er een persoonlijke, maar ook een collectieve Uranuswerking.

Het directe kennen is aldus NIET een speculatief innoveren op een continuïteit van welvaart,  op voortzetting van gemak, gewin en genot.

De ware intuïtie van gnosis kan als kennisstroom zich slechts manifesteren vanuit de (innerlijke) harmonie met de interplanetaire wereld van de levensgeest.

En de planeetwerking van Uranus toont ons de ingang in die interplanetaire wereld.

De eenheid van hoofd en hart opent de kosmos
Het kosmische aspect van de innerlijke vernieuwing noopt ons tot waarneming van(uit) die interplanetaire wereld. En gelukkig is die wereld van de levensgeest verbonden met een onverwachte potentie van ons hart: in ons hart kunnen we die kosmische vernieuwingsrealiteit, die tegelijkertijd onze menselijke oorsprong bevat als bron, kennen.

En gebruik maken van de ware intuïtie, die ons gegeven wordt met de vuurkracht van Christus.

Erg belangrijk is daarbij een kosmische oriëntering op de planeetkrachten die ons kunnen helpen bij een nieuwe bewustzijnsstaat. En ons te realiseren dat die planeetkrachten in hun positieve uitwerking universeel zijn en dus niet slechts beperkt tot ons zonnestelsel.

En dat kan ook betekenen een verbinding met de universele zielemensheid vanuit de Eenheid en Liefde. De geestelijke vrijheid die dan benut wordt, is Uranuskracht die door Neptunus manifest wordt in het hoofdheiligdom.

Daardoor gaat ‘een wereld’ open, de interplanetaire wereld van de levensgeest. 

Weten en het niet-ik
Vrijheid is niet alleen verbonden met verantwoordelijkheid, maar ook met creativiteit.

Alleen geven de grote mysteriekrachten van Uranus en Neptunus als vernieuwers van hartheiligdom en hoofdheiligdom een richting aan die creativiteit die ‘niet van deze wereld’ is.

De beroemde Nederlandse dirigent  Bernard Haitink werd onlangs gevraagd hoe die verhouding van bewustzijn van hart en hoofd is.

De interviewer vroeg:  Hoe verhouden zich intellect en gevoel in uw dirigeren?

En dhr Haitink antwoordde: “Je moet denken met je hart en voelen met je hoofd”.

Waarop de interviewer verbaasd vroeg: “Schudt u dat nu zo uit uw mouw?”

En Haitink zei: “Ik geloof dat ik het net zelf verzonnen heb. Maar ik ben er niet zeker van. Die dingen borrelen soms zo op”.

Het lijkt er soms wel op dat inspiratie om dingen te zeggen en te doen vanuit de spontaniteit die verbonden met intuïtie geen  noodzaak bevat om zich uitspraken of inzichten toe te eigenen. Uranus is verbonden met het niet-zijn. Waterman is een teken van menszijn dat om niet schenkt. Zekerheid van de afkomst van het geschonkene als van het eigen zelf is er niet.

En het gevolg is dat de met water door Aquarius begoten roos, gaat bloeien, maar niet weet waarom……. 

De realisatie van ‘Aquarius’ in deze tijd.
Maar de planeetkrachten van Uranus en Neptunus zijn wel mysteriekrachten op weg naar de Aquariustijd. En die mysterieuze bewustzijnskrachten hebben zich al enigszins gemanifesteerd in ‘volwassen zielen’, in mensen met bewustzijn van het Al, (alomtegenwoordigheidsbesef) in mensen waarvan de eeuwige onsterfelijke ziel is begonnen wakker te worden. En de levendigheid en vurigheid van deze werkzame mysteriekrachten laat geen toe-eigening toe, het mysterie kan niet als bezit worden bepaald. De tijdruimte coördinatoren in de materiele werkelijkheid kunnen niet toetsen waar het mysteriekarakter zich ophoudt en wat exact de inhoud ervan behelst.

Toegepaste gnostieke handeling laat geen sporen na in de tijdruimte. Dao is onnaspeurbaar en is toch de werkzaamheid van het “Goede”.

Wie ‘goed’ gaat laat geen sporen na. Zo kan een ‘biologisch minimum’ worden geleefd.

Toch zijn de krachten der mysterieplaneten in zonnestelsel en micros aanwezig en manifest in de geestelijke ziel van elk mens, wanneer, overeenkomstig wat de dirigent Haitink zegt, we een denkend hart en een ‘gemoedelijk’ hoofd hebben. Wanneer ons hart de Spinozistische Intuitio Dei, de goddelijke intuïtie als denkend instrument z’n vernieuwend en creatief werk kan laten verrichten en ons hoofd zich baseert op het gemoed, op het hermetische gevoel dat zuiver is en zuiverend werkt. 

Saturnus’ kracht, grens en belemmering
Maar de inwijding begint bij de ‘eerste zevenkring’,  bij de niet-mysterieplaneten, waarvan de laatste en belangrijkste is  de planeet Saturnus, dezelfde Chronos waarvan Plato zei dat de kosmische ordening van afhankelijk is.

En ook in het dagelijks leven worden de ‘eigenschappen’ van ordenen (Ordnung muss sein) van tijdplanning, van goede organisatie, van discipline, van principieel durven zijn, als zeer belangrijk geacht.

Toch wordt Chronos met tijd en dood geassocieerd, wordt Saturnus wel voorgesteld als de man met de zeis.

Alsof vernieuwend leven niet vanzelf kan worden gegenereerd door een ‘stappenplan’ van Saturnus  te volgen. Alsof  de ordening door Chronos van de Chaos tot Kosmos eindigheid en grens betekenen. Een plafond voor menselijk bewustzijn waarvoorbij geen kosmisch leven is.

Er zijn kosmologen geweest die de werkelijkheid voorbij Saturnus in ons zonnestelsel hebben ontkend.

En als je kijkt naar de meest verheven planeetstraling die we in de 1e zevenkring kennen, die van Venus, die het hoogste symbool van liefde is dat wij kennen, dan kan je je ook afvragen, waarom mysteriestraling van Uranus en Neptunus eigenlijk nodig zou zijn.

Is een volledig werkzame Venusstraling niet voldoende?
Met name voor oude esoterici is het de vraag waarom die krachten zonodig verwerkt zouden moeten worden in ons microkosmisch systeem. Als we waarlijk ‘in liefde bloeiende’ – het klassieke rederijkersmotief - dus volledig door de positieve en verheven Venuskrachten onze weg banen met als voorbeeld  het 17e eeuwse motto Dat rosa mel apibus, de roos geeft honing aan de bijen binnen de orde(ning) van de kosmos, dus gebaseerd op de verheven Saturnuskrachten van weleer, dan is toch een harmonie in de eenheid der tegenstellingen bereikbaar of zelfs al bereikt?! Er wordt zelfs gezegd dat de ontwikkeling van bestuiving door bijen vanwege de werking van Venus ten behoeve van de natuur op aarde is mogelijk gemaakt.

Noodzakelijke spirituele impuls voorbij Chronos’ grens.
Met de eerste zevenkring van de ‘oude’ planeten, eindigend met Saturnus of Chronos, loopt de tijd ook dood, is eindigheid een ‘ring niet verder’. De idee van kosmos of sieraad van de schepping die de chaos teniet doet, kan zich niet voortzetten in een universeel bewustzijn, daarvoor lijkt een geestelijke impuls van Christelijke aard noodzakelijk, ongeveer zoals het Nieuwe Testament ten opzichte van het Oude Testament. Het ‘Gij zijt Goden’ maakt een identificatie met innerlijk vuur van geestelijke allure, met een onsterfelijke ziel, niet slechts wenselijk, maar in principe nodig in elke microkosmos.

Het geordende zonnestelsel bezit door haar mysterieplaneten krachten die dat innerlijk zelfstandig vuur kunnen vrijmaken met name door de bijzondere elektrische impuls die vergeleken kan worden met een nieuw testamentische Christus in actuele werkzaamheid.

Er is daarbij een samengaan van kosmische en microkosmische actualiteit: de mogelijkheid van vernieuwing in het eigen systeem die je elektrisch kan noemen houdt gelijke tred met de ontwikkeling van het solaire stelsel, met de voedingsbron Uranus.

Tevens geldt dat voor de mogelijk magnetische vernieuwing in de microkosmos die gelijke tred houdt met Neptunus in ons zonnestelsel.

Een overgangstijd vanuit Vissen
Maar we leven in een overgangstijd van Vissen naar Aquarius en dat betekent dat de makrokosmische condities voor het operationeel worden van Uranus, de elektrische Christuskracht, nog niet ten volle doorstralen in de wereld.

Wel zijn deze vernieuwingskrachten operationeel in de groep van wakkere zielen en werken door in renoverende zin en plaatsen deze ‘openminded’ personen zo in de Aquariaanse werking, waarin alles wordt prijsgegeven nadat de kracht tot vernieuwing is ontvangen.

In het besef dat ware rijkdom is te kunnen schenken als uit een onuitputtelijke bron.

Door het geven van die (liefde-)kracht treedt een kosmische werking op die de bijzondere energie tegelijkertijd aanvult tot een volheid. En aan het staan in die volheid, daar is geen einde aan. Die energie is onuitputtelijk. Het is als het energietoestel dat Kweetal voor Bommel had ontworpen, toen heer Bommel Bovenbaas was……. (de futmachine).

Kwalijke Saturnale verhoudingen
Maar de wereld, de natuur, de meeste mensen leven nog niet in de stralingswerkelijkheid van de Waterman, maar in de levensrealiteit van het Vissentijdperk.  

En daarin vindt nog steeds voeding plaats vanuit de energieën van de eerste zevenkring die eindigt met Saturnus. De wereld en de mensheid als geheel is die poort van Saturnus nog niet door. En zoals het Watermantype zich heeft moeten laten knechten in de tijd dat Saturnus nog heerser over dat teken was, zo wortelt deze tijd voor wereld en mensheid nog veel te veel in de Saturnale verhoudingen, terwijl de mysterieplaneet Neptunus, nota bene de heerser van Vissen, zijn magnetische stralingen maximaal tot z’n recht wil laten komen.

Ook bij de ontwikkeling van godsdienst, wetenschap, kunst en overige cultuur.

Hoe voedt Neptunus als vernieuwer van het hoofdbewustzijn dan deze ontwikkelingen?

Positieve Neptunuskrachten 
Die beïnvloeding is sinds de jaren ’60 van de vorige eeuw steeds duidelijker geworden:

Neptunus kracht is vooral oplossend en éénmakend van karakter, mondialiserend, globaliserend, universeel makend, grenzen uitwissend.

En we zien sinds die tijd dan ook een opleving van het mystieke bewustzijn, bijvoorbeeld

bij dat van Meister Eckehart, bij Jan van Ruusbroec, bij Jacob Boehme maar ook bij niet- westerse mystiek zoals de prachtige Perzische mystiek van Rumi en van andere soefimeesters.

Ook kan je de geweldige opleving van Boeddhisme en Daoisme zien in het licht van éénmakende kracht, waarbij dualisme wordt ‘overwonnen’. Verwant met de siderische wedergeboorte of de mystieke wedergeboorte.

Eigenlijk wordt in die stromingen een niet-westers vervolg beleden van het inzicht van Cusanus dat er een éénheid der tegenstellingen bestaat (een coïncidentia oppositorum).

Cusanus leefde in de 15e eeuw en heeft de grenzen van ons kennen vervaagd in klassieke zin

(Docta Ignorantia) door de ‘geleerde onwetendheid’ te formuleren, iets dat de Alchemische Bruiloft van Christiaan Rozenkruis zo simpel bevestigt met “Alles wat ik weet is dat ik niets weet”.

Dat is Neptunusbewustzijn, dat is grenzen uitwissend, dat is openstelling voor de magnetische

Christus (Neptunus) na de verwerking van de electrische Christuskracht (Uranus) in de eigen microkosmos. Dat is vernieuwing van het hoofdbewustzijn, dat is werkelijke Verlichting.

Microkosmologisch prachtig uitgedrukt in een parafrase op de Dao Teh King van C. van Dijk waar deze zegt:

“Ik speel geen rol op ’s werelds praaltoneel.

Daarom schijn ‘k nietig aan de ijd’le mensen.

Toch jagen ze allen naar een deel van veel,

Mij is ’t heelal, wat kan ik nog meer wensen?”

In dat couplet zien we het Waterman aspect van niet-zijn en niet-van-deze-wereld zijn uitmonden in de verlichte staat van “Mij is het heelal”,  het Neptuniaanse diepe inzicht dat microkosmos en macrokosmos zijn verbonden in een monadisch innerlijk bezit voorbij gewin, gemak en genot.

Religieus uitgedrukt is dan een ‘kind van God’ thuisgekomen. Dat kind existeert in het veld van de bonafide siderische ‘mystiek’. 

En dat is niet meer concreet, prozaïsch, non-fictief  aan te geven.

De kracht van lyriek, die zo verbonden is met Neptunus’ werking, is een goede verbindingsmogelijkheid voor dat mystieke bewustzijn. Bijvoorbeeld in het volgende gedicht van Gerrit Achterberg:

 

“Terwijl we het niet laten blijken

 dat werelden in ons bezwijken

 kijkt het kind ons aan

 

 Hij weet er alles van

 en vindt zichzelf een naam,

 bewaard binnen zijn koninkrijken,

 

 en vangt met ons het spelen aan

 als zijnsgelijke.

 

 Een gans heelal is eeuwig voor zolang.”


De verdwijnende werkelijkheid
En we zien dat in wetenschap in de laatste halve eeuw de grenzen niet alleen zijn overschreden, maar ook vervaagd en zelfs uitgewist naar het besef van dat ‘niet weten’ van Christiaan Rozenkruis.

De werkelijkheid van de kosmos, van het heelal, is niet wetenschappelijk eenduidig te kennen, dat wil zeggen het Grote in het heelal is puur rationeel niet in overeenstemming te brengen met het kleine in het universum. De ideeën daaromtrent zijn wetenschappelijk onderling niet verenigbaar en moeten als een paradox, die de schijn van z’n tegenstelling maar niet kan wegwerken, blijven bestaan. Men kan wat dat betreft blijven dromen van de ene alomvattende theorie die het al verklaart, maar daar komt men wat de uiterlijke fysica betreft nooit mee klaar. Zelfs de natuurwetenschap blijft wat dat betreft eeuwig speculatief.

Naarmate we meer ons best doen om dichter bij de waarheid te komen, gaan we steeds meer aan de bereikbaarheid en het bestaan van die waarheid twijfelen. Feiten zijn meningen geworden en de waarheid is afhankelijk van de positie die je inneemt in het meningenveld, aan welke kant je staat.

Vroeger was er misschien te weinig informatie beschikbaar om de waarheid te achterhalen, nu is er teveel informatie en zijn er teveel waarheden die de waarheid aan het zicht onttrekken.

En wat je kan zien in algemene zin, is dat nadat de waarheid al niet in  absulute zin kon worden bepaald door de wetenschap, ook de werkelijkheid geen eenduidig venster heeft in wetenschappelijke kennis. Recentelijk is mede daardoor het vertrouwen in de wetenschap geslonken en werd zelfs gesproken over het falen van de feiten. Waarmee wordt bedoeld het wantrouwen in kale feiten als representant van de werkelijkheid. Een beroep op die feiten is niet genoeg omdat feiten vaak amoreel zijn. Zeker wanneer die feiten worden gebruikt om slechts geld te verdienen. Als we alleen maar bezig zijn met geld verdienen, winst maken en rendement halen, verdorren we door geestelijke uitdroging. We zien dan het wijsheidsaspect van Neptunus’ straling om de hoek komen kijken indachtig het gegeven dat we in kennis wijsheid hebben verloren, zoals we in informatie kennis verliezen.

Kennis op steeds lossere gronden.
Daarmee komt ook de vaste grond van kennis op losse schroeven te staan en zouden feiten

zelfs te manipuleren worden, zoals we tegenwoordig beeld- en geluidopnamen kunnen manipuleren en die manipulaties zelfs kunnen synchroniseren tot een geheel van een (fake) werkelijkheid die uiterst suggestief kan zijn en gebruikt kan worden in onderhandelingen, argumentaties, (bedrijfs)competities, machtsstrijd, juridische competentie en wat niet meer.

Robbert Dijkgraaff – directeur van het gerenommeerde, wetenschappelijke instituut van Princeton in de USA – zag de bui al hangen, namelijk dat wel degelijk betrouwbare wetenschappelijke kennis en feitenmateriaal daarmee in diskrediet zouden kunnen worden gebracht, toen hij nadrukkelijk pleitte voor respect voor de feiten (DWDD, februari 2017).

We zitten hier in het proces dat de vaste grond van kennis onder onze voeten dreigt weg te vallen door manipulaties van subjectieve belanghebbende krachten en dat daardoor een werkelijke nuchterheid voor het bewustzijn steeds moeilijker wordt, ook vanwege de relativiteit en de complexiteit van feiten. Materie als bron van kennis blijkt niet solide, terwijl het wel een belangrijk geheim bevat: Er ligt namelijk ‘onder’ de materie een schatkamer verborgen. Dat verzinken van de vaste grond onder onze verstandelijke kennis gaat gelijk op met de oplossende werking van Neptunus in de solaire atmosfeer inzake kennis- en bewustzijnsgegevens en het niet kunnen vasthouden van de concrete ondergrond en vaste structuren die Saturnus’ werking ons tot dusver hebben gegarandeerd.

Hoe kan de ziel haar hermetische nuchterheid gewaarworden?
De nuchterheid in de werkelijkheid die we beleven verplaatst zich van vaste grond en stoffelijk gerelateerde kennis naar de ongrond van de diepte die Neptunus ons hoofdbewustzijn te bieden heeft. Wie naar de nuchterheid en de stille eenvoud van de ongrond van het Al niet kan meebewegen, loopt kans op Neptuniaanse krankzinnigheid, zoals in  het boekje ‘Er is geen ledige ruimte’ wordt beschreven, als gevolg van de progressie van de kracht van de mysterieplaneten op wereld en mensheid.

Hoe kan de ziel de aardgebondenheid vermijden?
De ontstoffelijking van het wereld- en mensheidsgebeuren vraagt namelijk het negeren van de oude Saturnus in z’n materiele en concrete aspecten, maar ook in de archontische machtsaanzichten die nog steeds aankleven aan de oude heerser van Aquarius.

Het is bijzonder te noemen dat reeds in de 16e eeuw Coornhertisten inzagen dat de Logos juist vrij moest blijven van een koppeling  aan de oudtestamentische demiurg Jahweh of Jehova.

En dat is de archontische werking van Saturnus. (Coornhert,  Jan Peter Burger)

Het lag juist vanaf de 17e eeuw in de bedoeling dat het geheim van materie in de natuur werd ontdekt (de zo te noemen Saturnus-fase) en vervolgens in de Uranus-fase en de Neptunus-fase de transformatie van de materie door en in het menselijk bewustzijn z’n beslag zou krijgen.

Niet alleen was dit een cruciale opdracht in de alchemische traditie, maar we zien ook de betekenis van Serpentarius en Cygnus als kosmische achtergrond voor die nieuwe planetaire werkingen opdoemen, zoals verwoord in de analyse van de Belijdenis der Rozenkruisers Broederschap door Jan van Rijckenborgh.

Zowel de relativiteit van de stof, de vernieuwingskracht voor het hart door Uranus en de vernieuwing van het hoofdbewustzijn door de radiaties van Neptunus worden daarin belicht.

Deze impuls voor transformatie aan het begin van de 17e eeuw wordt ondersteund door de wijsheid van de Maya’s die het tijdperk van de transformatie van materie laat beginnen in 1618. Ook zien we dat na de formulering van het ‘dialectisch materialisme’ door Marx theosofie en antroposofie de impuls hebben geformuleerd om het aardgebonden materialisme te boven te komen door bewustzijnsontwikkeling.

Maar doordat de werking van Saturnus belevendigd is gebleven na de 16e eeuw en ook de radicale Verlichting in de Nederlanden  evenals de revolutionaire tijd vanaf de 18e eeuw daar géén einde aan gemaakt heeft, heeft de hiërarchie ervan zich versterkt en als archontische kracht een zeer grote greep op de mensheid verkregen.

Deze greep manifesteert zich onder andere via de dominante geldhuishouding, via het bank- en verzekeringswezen, via systemen met een hiërarchische opbouw en bevelstructuur, via eigendomsrechten en grondbezit.

De greep en belemmerende kracht van Saturnus op het einde van de vissenperiode
En het valt niet mee, voor niemand, om zich aan die greep te onttrekken en juist daarom is het goed om te weten dat het een Aquariuseis is vrij te komen van de belemmerende Saturnale aspecten van de Vissencultuur, teneinde  in de vrijheid, eenheid en liefde van de ziel te kunnen leven en verantwoordelijkheid te dragen. We moeten onze aardgebondenheid wat dat betreft echt loslaten, zonder dat we onze verantwoordelijkheid voor wereld en mensheid daarmee eveneens over boord gooien. Sleutel daartoe is de eerder besproken lifefstyle van het ‘biologisch minimum’. Die lyfestyle is tevens een wezenlijk alternatief voor de dwangmatige groeipraktijk van het economisch roofbouwdenken. Wanneer bijvoorbeeld grotere aantallen mensen vlees eten niet meer nodig vinden, zal een economie van het ‘genoeg’ dichterbij komen en de vleessector krimpen, waardoor veel dierenleed kan worden verminderd en het milieu minder belast wordt. Er zal wel fors minder werkgelegenheid zijn, maar mensen zullen ook minder ‘boete’ hoeven te betalen aan een levensgolf waarvoor wij wel degelijk verantwoordelijk zijn.

Het oplossend vermogen van Neptunus’ straling
En we zien momenteel een belangrijke invloed van Neptunus helpen om de beperktheid en absurditeit van dominante beelden uit het verleden te relativeren, te laten vervagen, op te lossen als een niets in het licht van de eeuwigheid.

Bij voorbeeld de primitieve Godsbeelden van vooral de monotheistische godsdiensten in alle aspecten van antropomorfe hoedanigheden; in de voorstellingen van hemel en hel als beloning- en straf domein van alle mensen.

Ook wat dat betreft is het goed te verwijzen naar de radicale verlichtingsideeën van Coornhert en Spinoza. Deze hermetische denkers hebben al zeer vroeg de onzin van primitieve Godsbeelden en van hemel en hel aangekaart.

Angst voor onzekerheid als grote drempel voor nieuw bewustzijn 
Wanneer deze primitiviteit ontmaskerd is – en dat proces is in de 20e eeuw goed op gang gekomen – bestaat het gevaar dat in de bewustzijnsgang naar een meer hermetisch besef van de samenhang der verschijnselen in de werkelijkheid, angst om de hoek komt kijken om eigen identiteit te verliezen, angst voor een gapend gat wanneer vermeende zekerheden worden losgelaten, angst voor verlies van een houvast dat door miljoenen werd gedeeld en daarom toch wel enige aanspraak op diezelfde werkelijkheid  zou mogen maken nietwaar……….

Door die angst en door het gebrek aan gevoelde (primitieve) geloofszekerheden is helaas ook een restauratie, een herbelevendiging van die in principe overwonnen primitiviteit tot stand gekomen, waarmee de betreffende archont in de kracht van onwetendheid weer gevoed is geworden.  Dat heeft dan niets meer met religie of met God te maken, maar met een achterlijke cultuur.En die cultuur rust op een enorm gecompliceerde sociale structuur die traditie boven religie stelt, eer boven traditie en de schone schijn zelfs nog boven eer. Dat geldt vooral in de orthodoxe belevingen van de drie monotheistische stelsels, maar ook in de Anglo-saksische cultuur is dit steeds duidelijker te proeven.

Die steeds sterker wordende ‘cultuur’ werkt een komende ontketening van krachten in de spiegelsfeer mede in de hand, krachten die de principiële vrijheid van mensenzielen zullen proberen teniet te doen, te herprogrammeren in dienst van de overheden in de lucht en zo de bevrijdende werkzaamheid van de Christelijke mysteriekrachten van Uranus en Neptunus blokkeren en via een soort computervirus in het bewustzijn ‘onschadelijk’ te maken.

Dominante invloed digitale technologie op leven en bewustzijn.
De kracht en de macht van de zogenoemde ‘virtuele’ realiteit, waar de beeldschermmarkt met z’n vele apparaten ons dag en nacht bij probeert te bepalen, is reeds dominant geworden en is een belangrijke oorzaak van de twijfel aan feiten, aan wetenschap, aan wat nog betrouwbare kennis is en zelfs aan wat de werkelijkheid überhaupt is inclusief zogenaamde ‘alternatieve’ feiten. Want door toe te geven aan de virtualiteit kan het in principe constructieve vermogen van de ‘verbeelding’ met ons op de loop gaan en het onderscheid met de ‘echte’ werkelijkheid zodanig vervagen (Neptunus!) dat we ons verlangen definitief verplaatsen naar die virtualiteit.

( The mind of the Universe, VPRO, 2 juli, Carolina Cruz-Neira, virtualrealitypionier)

Als we bewust willen omgaan met de technologische mogelijkheden van kunstmatige intelligentie staan we voorts ook voor het gegeven dat er robots zullen komen die een ‘menselijke vorm’ van intelligentie bereiken. Wat de onderliggende vraag oproept of we bereid zijn ‘onze’ menselijkheid  in te wisselen voor computers. Het problematische begrip ‘mens’ voor de huidige samenleving (verlichtingswaarden?solidariteit?) zou namelijk technisch digitaal omzeild kunnen worden door perfecte eigenschappen in de robotten ‘in’ te bouwen, waarbij ‘frictie’ in menselijk opzicht vermeden zou kunnen worden. De relatie met Manas , de mens als waarlijk denker, en de relatie met de onsterfelijke zielpotentie kan evenwel door geen enkele computerontwikkeling worden overgenomen.

En er wordt wel steeds meer bekend over die dominante invloed van de digitale technologie, bijvoorbeeld dat kinderen steeds moeilijker en minder slapen, voornamelijk vanwege hun oriëntatie op het interactieve scherm in de (vaak) late avonduren, waardoor astrale krachten ’s nachts gemakkelijk ingangen hebben voor droombeeldvorming en ontregeling van een gezonde goede slaap. (BBC-Panorama 6 maart 2017).

Saillant is daarbij de vanzelfsprekendheid waarmee ouders toegeven niet in staat te zijn hun kinderen ‘s avonds af te houden van ipadgebruik, laptopraadpleging, mobielverkeer, smartphonedwang en sociale media-participatie.

Maar dat geldt mutatis mutandis ook en zelfs meer nog voor volwassenen en het is niet onwaarschijnlijk te veronderstellen dat het een versterkte archontische werking met zich meebrengt, die de afhankelijkheid van onze zielen aan het programma van zo’n computervirus vergroot en mogelijk totaal kan maken.

Planeetkrachten die de virtuele dominantie in de kaart spelen.
Dat kan betekenen dat onze ‘mind’ reeds gevangen is genomen en dat het een hele toer zal worden te deprogrammeren, los te breken uit die gevangenschap. En dat komt ook, omdat toch planeetkrachten van Saturnus, Uranus en Neptunus gebruikt worden en zijn voor dat sterke ‘computerprogramma’. Saturnus als structureerder en aardgebonden kracht, als financieel-economische conditie ervoor, als macht aan de top van de hiërarchie, als afgrenzer van het programma. Uranus als voeding (helaas) want het programma en de bijkomende virtuele werkelijkheid wordt uiteindelijk gevoed door elektriciteit: er is geen werkzaamheid van welk schermapparaat dan ook mogelijk zonder elektrische voeding en elektriciteit is de basiskracht van Uranus, natuurlijk met de oorspronkelijke bedoeling om de elektrische vuurether operationeel te kunnen maken in microkosmoi en niet fakeprogramma’s en –apparaten te voeden.

Nep-tunus
En Neptunus kracht wordt gebruikt om de werkelijkheid een draai te kunnen geven naar virtualiteit via het oplossend vermogen van de bestaande realiteit en door nep-werkelijkheden en nep-werkzaamheden te initiëren.

Je zou kunnen zeggen dat het het negatieve aspect van de éénwordingsimpuls van Nep-tunus is: zodra de positieve inspiratie niet gevolgd kan worden, wordt gevlucht in de schijn, in een virtualiteit die voor veel mensen plausibel is geworden als werkelijkheid. En dat heeft een aangrijpingspunt in ons eigen aurisch uitspansel, een Neptuniaans magnetisch punt.

Zo schrijft J. van Rijckenborgh in de “Gnostieke mysteriën van de Pistis Sophia” in het hoofdstuk De archonten, machten en engelen vrezen zeer : “In het dialectisch universum is een der allerheerlijkste en allerhoogste toestanden van zijn: de Neptuniaanse toestand. Het is de waan van goddelijkheid….”. In onze opperste verbeelding is die waan van goddelijkheid aan de macht gekomen. En daarin, in die waan kunnen we ons vermeien.

En wat er gebeurt als we ons daarin blijvend koesteren, in die waan, die prettige plausibele waan, is dat sluipenderwijs de virtuele werkelijkheid ons berooft van onze ‘lichtkracht’, van onze ineigen, gnostieke energie, die gebruikt wordt als archontisch voedsel.

En zo kan het gebeuren dat in de nabije toekomst zich een negatieve ontstoffelijking gaat voordoen doordat een Neptuniaanse waanwereld de energie naar zich toe zuigt vanuit de virtualiteit. Ons gemoed wordt dan afgeleid en weggeleid naar het niet meer kennen.

De archontische Onwetendheid heeft wederom bezit van de ziel genomen en deze wordt gevoed met angst. En een virtuele bril zal die angst niet kunnen wegnemen maar ons juist binden aan een nep-werkelijkheid.

Neptunus en de mystieke wedergeboorte
Waartoe evenwel de ‘mysteriekracht’ van Neptunus in staat is, wanneer de nieuwe hoofd-hart eenheid elektromagnetisch gevierd kan worden  op basis van de vuurether , wordt eveneens aangegeven in  genoemde “Gnostieke mysteriën van de PS” en aangeduid als de 2e siderische geboorte, de mystieke wedergeboorte, die de  breingod onttroont.

Dit is de ene mystiek die onze gevangen mind kan deprogrammeren, kan resetten in de kracht van Gnosis.    

Gnosis
Het Gemoed dat wortelt in de ongrond kan dan gaan functioneren, want het reikt tot de hermetische diepte van de Gnosis die de geestnucleus kan laten stralen en de innerlijke bevrijding door lichtkrachtwerking kan laten voltrekken.

Menselijke verantwoordelijkheid
Het is mede onze verantwoordelijkheid dat het drama van overweldiging door de archontische krachten van Onwetendheid en angst zich niet collectief en volledig zal voordoen in de overgangstijd naar Aquarius. En particulier - door de waakzaamheid ten opzichte van de gnostieke werking van de mysterieplaneten Uranus en Neptunus niet te laten verslappen: word u bewust en blijf u bewust van die bevrijdende krachten van het Licht voor uw ziel.

Word en blijf u tevens bewust van bevrijdende krachten van de gnostieke collectiviteit in het ganse universum en begrijp voorts dat de zielengemeenschap van bevrijde mensen de openbaring van het Al stuwt tot een Eenheid in Vrijheid en Liefde die in harmonie is met de interplanetaire wereld van de levensgeest.

Vele mensheden en levensgolven werken daarin mede ten goede.

En door de positieve Neptunuswerking kunnen deze entiteiten ook gekend en herkend worden, wanneer de Uranus-intuitie in ons als bewuste zielen werkt.

Want de gnostieke eenheid van hoofd en hart vormt dan het Gemoed dat het Al kent.

‘een gans heelal is eeuwig voor zolang’.

 

Literatuur:

1. Dwalen in het antropoceen, (2017) René ten Bos, “denker des vaderlands 2017”.

2. Geschiedenis van de westerse filosofie, - in verband met politieke en sociale omstandigheden van de oudste tijd tot heden – Bertrand Russell, 1948, vertaling Rob Limburg en Vivian Franken.

3. Schorshuiden, Annie Proulx, maart 2017, De Geus..

4. Katoen, de opkomst van de moderne wereldeconomie, Sven Beckert,  vertaling 2017. Hollands Diep.

5. NRC-Handelsblad, column Rosanne Herzberger, “Rek onze tijd, blijf uitvinden”, 4 februari 2017.

6. Dei Gloria Intacta, J. van Rijckenborgh, 1946, Rozekruis pers, Haarlem

7. De belijdenis der Rozenkruisers Broederschap, esoterische analyse van de Confessio Fraternitatis A.D. 1615 door J. van Rijckenborgh, Rozekruis Pers, 1966, Haarlem.

8. NRC-Handelsblad, interview Bernard Haitink van 13 februari 2017

9. Coornhert, - hoe een Amsterdams filosoof de grondslagen legde voor de moderne wereld. Jan Peter Burger, Haarlem Rozekruispers 2016.

10. Het Mysterium Magnum, Jacob Boehme, 1623, vertaling in het Nederlands Jacob Claus, Amsterdam 1700. herdruk door Uitgeverij W.N. Schors, Amsterdam.

11. De Gnostieke Mysterien van de Pistis Sophia, Jan van Rijckenborgh, 1991, Rozekruispers, Haarlem – beschouwingen bij boek I van de Pistis Sophia.

12. Phantom Self (and how to find the real one), David Icke, Februari 2016, Ryde, Isle of Wight.

13. De natuurlijke tijd – Berichten van de Maya’s voor de Nieuwe Tijd, Peter Toonen, 2002, uitgeverij Petiet, Laren.

14. Astrologie en crisis, G.J. Kolmus, Ankh-Hermes, 1984

15. Alchemische Bruiloft van Christiaan Rozenkruis, deel 2, esoterische analyse van de Chymische Hochzeit Christiani Rozencreutz anno 1459 – A.D. 1616, Rozekruis-Pers Haarlem, 1969. 

16. Tussen de zichtbare en de onzichtbare wereld, Ronald Commers, Leuven, 2008

17. Non-dualiteit, de grondeloze openheid, Douwe Tiemersma, Rotterdam 2008.

18. Dat kan niet waar zijn, Joris Luyendijk, 2015

 

Frans Spakman 160717.

Bron: Earth Matters


Geplaatst door Redactie Earth Matters




Laatste artikelen in deze categorie


Lees alle artikelen in deze categorie


Dit artikel delen





Print artikelArtikel als PDF

Tip iemand over dit artikel:


Quote

Mainstream consensus often only means that all the fools are on the same side.

Anonymous











Bij de verkeerde Earth Matters belandt? Klik op onderstaand logo om naar Earth Events te gaan.