Het eindspel is begonnen. Nu komt het erop aan! | Deel 1

(Marcel Messing) Woordje vooraf - Graag had ik deze Nieuwsbrief iets eerder willen publiceren. Door de vele werkzaamheden was dit helaas niet mogelijk. Inmiddels groeide beide Nieuwsbrieven uit tot een stevige verhandeling. Gezien het belang van de besproken thema’s, hoop ik toch dat u als lezer alles wilt doornemen. Dit niet alleen om hetgeen zich het afgelopen jaar heeft afgespeeld beter te begrijpen, maar vooral om een beter zicht te krijgen op hetgeen zich momenteel afspeelt, waardoor we mogelijke gebeurtenissen in de nabije toekomst beter kunnen inschatten.

Onze planeet bevindt zich op dit moment in een uiterst gevaarlijke situatie. Dit stellen we niet om ook maar op een of andere wijze angst op te roepen. Integendeel. Hetgeen geschreven is heeft als doel onze kracht van de geest te mobiliseren en vanuit een wakker bewustzijn te spreken of te handelen. Laten we hopen en vertrouwen dat de kracht van de geest en de liefde mogen zegevieren in deze tijd vol schokkende gebeurtenissen.

Passages uit deze Nieuwsbrieven mogen worden overgenomen voor tijdschriften, kranten, websites, internetradioprogramma’s en dergelijke, mits de bron maar vermeld wordt.
Neem de tijd voor deze twee Nieuwsbrieven, bestudeer de tekst (eventueel met een aantal anderen) en verspreidt deze zo u dit wenst, stel vragen aan uw politici (regionaal of landelijk) en aan hen die leidinggevende posities innemen. De tijd dringt. Ze klopt krachtig aan de deur van iedereen. Het eindspel is begonnen! Laten we ons schaakmat zetten? Gaan we onze geestelijke en lichamelijke vrijheid verliezen? Of zal een krachtige storm van bewustzijn opsteken over heel de aarde en zullen we opstaan om de menselijke waarde en waardigheid te verdedigen, ter wille van alle leven op deze wonderlijke planeet?

Hora est! Wakker worden! Nú komt het erop aan!

Terugblik: 2011, een zeer roerig jaar

2011 was een zeer roerig jaar. Dat heeft niets met pessimisme of doemdenken te maken, maar is gebaseerd op allerlei pijnlijke en lijdensvolle feiten. Nog steeds beseffen onvoldoende mensen wat er zich achter het wereldtoneel afspeelt, hoe gepoogd wordt in de nabije tijd een wurgnet over de hele wereldbevolking samen te trekken. Maar gelukkig beginnen ook steeds meer mensen wakker te worden. In mijn boek Worden wij Wakker, dat in de mainstream media genegeerd werd, maar inmiddels na een grote oplage in het Nederlands nu in het Pools en het Roemeens is verschenen, trachtte ik al enigszins de achterliggende oorzaken van het tomeloze lijden dat onze wereld treft, bloot te leggen en een licht te werpen op de duistere machtselite van deze planeet.

In Griekenland vonden eens de Grieken de democratie uit. Ook al zei de Romeinse  dichter Vergilius (eerste eeuw v. Chr.): ‘Vertrouw nimmer de Grieken, zelfs als ze geschenken geven’, diep in ons hart weten we dat dit een vooroordeel is.

Nu is inmiddels in Griekenland niet alleen de democratie vernietigd, maar blikkeren voor vele Europese landen en andere landen de wolventanden van hen die nimmer genoeg hebben van macht en uitbuiting. De Boeddha duidde dit soort krachten ooit aan met ‘hongerige geesten’ of demonen. Ze willen hun ‘nieuwe wereldorde’ realiseren via oeroude methoden van een verdeel-en-heers-politiek, via het zaaien van onrust en angst, via manipulatie van de media en door het groeiend verzet van mensen die wakker worden de kop in te drukken.

Een fascistische wereldorde, die middels twee wereldoorlogen werd voorbereid, is hun uiteindelijke doel. We verkeren in een gevaarlijke tijd, die veel op de periode voor de tweede wereldoorlog lijkt en het is raadzaam om juist nu wakker te zijn, helder van geest. Alles verloopt uiterst snel.

België heeft 16 maanden na de verkiezingen eindelijk een regering o.l.v. Elio Di Rupo en Nederland voert nog steeds een ‘gedoogbeleid’ dat volgens velen de waardigheid van menig allochtoon en oprechte asielzoeker aantast. Daar waar de curve van kromheid en onwaarachtigheid de curve van mededogen en samenhorigheid doorkruist, is de neergang reeds ingezet. Lang kan zo’n monsterverbond niet duren. Wijsheid heeft ons verlaten. Brutaliteit rukt op. Harde woorden en ruwe taal worden maar al te vaak als kogels op elkaar afgeschoten, zonder ook maar enige overweging dat wij allemaal met elkaar verbonden zijn, allemaal dezelfde lucht inademen en dezelfde verlangens naar geluk koesteren. Helaas zijn een aantal mensen zo in de ban van hun zelfzucht dat ze methoden kiezen die tegen iedere menselijkheid ingaan, ja een vernietigende uitwerking naar het leven hebben.

Steeds meer wordt duidelijk hoe ziek onze wereld geworden is, ook al denken sommigen dat we nog redelijk gezond zijn, ondanks het feit dat alle elementen vergiftigd zijn, ons voedsel gemanipuleerd of in toenemende mate vergiftigd wordt, er steeds meer scherpe kritiek klinkt op de ‘geneesmiddelenindustrie’, de neurotische dwang dat iedereen gevaccineerd moet worden (liefst al als baby) en het verziekte geestelijke klimaat tussen vele mensen.

Er is sprake van een vorm van vergiftiging die ons steeds meer de adem ontneemt en niet weg te werken is door leugenachtige reclames, soapseries, gewelddadige films, nietszeggende spelprogramma’s of geestelijke ‘zetpillen’.

Ons ontbreekt het visioen, de weidse blik, het diepe vertrouwen in de liefde van het leven. Ons ontbreekt het aan een werkelijke visie op de toekomst van de planeet. Velen zijn vastgelopen in een blind materialisme, verdedigen het recht van de sterkste, voelen de basiswetten van de kosmos niet meer, verkondigen de absurditeit van het leven en zijn in hun onwetendheid de weg naar binnen kwijtgeraakt. We zijn bezig de boom des levens, waarmee alles verbonden is, om te kappen en horen niet dat het overal om ons heen kraakt en de val van de levensboom onszelf zal vellen.

Leugens

In 2011 zagen we talloze leugens boven tafel komen, hoe mensen uit de top van de wereld van hun voetstuk vielen. Hoe macht, geld, seks, uitbuiting, bedrog en geweld hand in hand gingen. Berlusconi, Dominique Strauss-Kahn, Chirac, Putin en vele andere vertegenwoordigers van staat en kerk…

In het boek Zieke Wereldleiders, beschrijft de voormalig Britse minister van Buitenlandse Zaken, David Owen, hoe overmoed, depressie, drankzucht, drugsverslaving en vele andere ‘aandoeningen’ van leiders onze wereld bepalen.

Tijd voor een psychologisch onderzoek en een gezondheidsattest? Veel leiders zorgen helaas meer voor lijden dan dat ze op basis van charisma en vertrouwen leiden.

We zagen hoe in 2011 de Verenigde Staten en een aantal Europese naties zich verenigden om landen in de Arabische wereld aan te vallen, gesteund door de Navo. Hele gebieden werden compleet kapot gebombardeerd, zoals in Libië. Honderdduizenden slachtoffers en de moeizaam opgebouwde infrastructuur in enkele weken bijna totaal vernietigd. Kosten tegen de 500 miljard dollar. Dwars door de overwinningsroes klinken dagelijks massale kreten van lijden. Gewelddadige overwinningen verbergen het zaad van de eigen snel komende nederlaag. Dat is een kosmische wet die men vergeten is.

Misrata, Libië, een vernietigde stad

Onder de noemer van democratie en rechtvaardigheid, ‘humanitaire actie’ en ‘regime-change’ verbergen zich talloze leugens die verkocht worden als waarheid. Dictators die eens de aangestelde stromannen waren van hen die hun nu aanvielen, werden zonder vorm van enig proces genadeloos afgeslacht. In de demonisering van de ander lijkt iedere vorm van gerechtigheid en een rechtmatig proces overbodig geworden te zijn. Een dergelijke opstelling is de dolksteek in het hart van de eigen democratie en roept de wet van de jungle tot leven, waarin een vernietigende oerdrift alles kapot zal maken.
Wapens werden snel geleverd aan oppositiepartijen, geheime diensten deden hun vuile werk en de meeste media gaven eenzijdige of gemanipuleerde informatie. Sommigen van hen die dictators aanklaagden, blijken nu zelf tot folteren in staat…
Vrouwe Justitia heeft geen blinddoek meer nodig. Zij oordeelt al lang niet meer zonder aanzien des persoon. Haar ogen zijn blindgemaakt en een bebloede doek moet deze pijnlijke schande verbergen.

De zogenaamde Arabische lente

We zagen hoe vanuit Tunesië, waar een jonge fruitverkoper uit protest tegen de heersende toestand zichzelf op 17 december 2010 in brand stak, de zogenoemde ‘Arabische lente’ uitbrak en over heel de Arabische wereld begon te waaien, zich uitstrekte tot andere landen. We zagen hoe dictators een voor een sneuvelden op het veld van oneer. Ben Ali (Tunesië), Hosni Mubarak (Egypte), Muammar Khadaffi (Libië), Ali Abdullah Saleh (Jemen) en vele anderen. Koning Abdullah II van Jordanië en koning Mohammed VI van Marokko, poetsten vlug hun democratie wat op om een revolutie te voorkomen. In het eilandenstaatje Bahrein waar dictator koning Hamad bin Isa Al Khalifa de scepter zwaait, verpletterden tanks (gesteund door tanks uit Saudi Arabië) iedere vorm van verzet. Een en ander verliep minder geweldloos dan men wellicht hoopte. De revoluties leidden tot soms hevige en bloedige confrontaties. Tragisch genoeg lijken nieuwe dictaturen wortel te gaan schieten, zoals in Egypte, waar de militairen (die in het hele land grote belangen hebben) een steeds sterkere positie innemen.

Van Syrië naar Iran?

Nu is Syrië, dat nauwe relaties onderhoudt met Iran en Rusland, aan de beurt en wordt president Assad steeds meer in het nauw gedreven. Immers, mocht Iran in de komende tijd worden aangevallen, dan dient eerst bondgenoot Syrië verzwakt te worden, want de weg naar Teheran loopt via de Syrische hoofdstad Damascus (zie ook Nieuwsbrief 5).

Hypermoderne Amerikaanse, Engelse en Franse oorlogsschepen bewogen zich de laatste weken richting al Syrië en Iran, terwijl Rusland een deel van zijn oorlogsvloot vlak bij de Syrische havenstad Tartus heeft samengetrokken. Want ook al geeft Rusland officieel waarschuwingen aan het regiem van Assad, hun belangen zijn zo groot dat het erg onwaarschijnlijk is dat Rusland bij een mogelijke aanval door de ‘geallieerden’ (NAVO) oogluikend zal toekijken, ook al denken velen dat. In scherpe bewoordingen liet de Russische president Vladimir Putin al openlijk weten dat Amerika streeft naar wereldhegemonie. Ging de Arabische Liga er nog een aantal maanden geleden vanuit dat een burgeroorlog in Syrië of een buitenlandse interventie kost wat kost vermeden moest worden, nu worden er al voor miljarden aan wapens geleverd aan Quatar en Saudi-Arabië, is er sprake van een boycot van de Centrale Bank van Syrië, worden allerlei projecten getorpedeerd en zien velen de naar Syrië gestuurde groep van meer dan 150 ‘waarnemers’ door de Arabische Liga als een mislukking, omdat het geweld onverminderd doorgaat en sommige ‘waarnemers’ zelf niet brandschoon zijn.
Er is nog maar weinig sprake van onderlinge broederlijkheid, terwijl allerlei religieuze en andere krachten tegen elkaar worden uitgespeeld. Intussen beschuldigt Syrië herhaaldelijk de VS en Israël van infiltratie via de CIA en de Mossad om zo via (gewapende) steun aan de oppositie, Syrië te destabiliseren. Soortgelijke beschuldigingen werden (worden) ook geuit bij de revoluties in Egypte, Libië en andere landen. Tegelijkertijd wordt president Assad ervan beschuldigd Iraanse scherpschutters ingehuurd te hebben… In oorlogstijden is de waarheid nog moeilijker te achterhalen dan in zogenaamde vredestijd.

Dat het in Syrië natuurlijk ook niet om een charismatische leider gaat, daar is iedereen het wel over eens. Maar velen willen niet zien hoeveel woestijnzand in de ogen van de mensen wordt gestrooid tijdens deze zogeheten Arabische (en Afrikaanse) ‘lente’, om zo het zicht te ontnemen op de duivelse krachten achter het wereldtoneel, die behalve op grondstoffen, olie en gas uit zijn, vooral een greep naar de wereldheerschappij doen. Vernietiging van hele landen telt daarbij niet mee, want in hun ijzige horrorfilosofie betekent chaos nieuwe kansen voor de economie, hún economische orde. Een economische orde die, als de machtselite in die machtsgreep slaagt, doordrenkt zal zijn van de zelf geschapen junglewet van de sterkste, een wet waarin mededogen sterft bij iedere klauw die bloedig wordt uitgeslagen. Spoedig zullen we allemaal de winterkou voelen die op deze ‘lente’ volgt als er niet snel een mondiaal ontwaken plaatsvindt. Spoedig zullen we ervaren hoe we opnieuw bedrogen en belogen zijn.

Een dronken reus op lemen voeten

De machtselite van Amerika wankelt als een dronken reus op lemen voeten door de wereld, staat vlak voor haar instorting, maar wil nog éénmaal haar dodelijke kracht tonen. Eens echter is de maat van leugens, corruptie en geweld vol. Dan keert het lot zich tegen hen die meedogenloos de wereld vernietigen. Alle grote Rijken uit het verleden, het Babylonische, Perzische, Griekse, Romeinse, Turkse Rijk, zij ondergingen alle hetzelfde lot. De machtselite beseft niet dat de intelligente kracht die het heelal doordringt en basis en oergrond is van al wat is, op het punt lijkt te komen om een formidabele reactie te geven, overeenkomstig de wet ‘wat ge zaait, zult ge oogsten’. Dit is geen wet die gebaseerd is op theologische concepten, maar betreft de grondtoon die vanuit het hart van de kosmos alle leven doortrilt en rechtvaardigheid herstelt, als verblinding haar hoogtepunt bereikt. De boeddhist en de hindoe kennen deze wet als dharma, de Chinese wijzen spraken van tao, de Perzische wijzen van Asa en in Egypte noemde men deze wet Ma of Maät. Jezus spreekt in de Esseense teksten over ‘de boom van vrede’ die geplant is in de tuin der mensen en voor het evenwicht in de schepping zorgt.

Geroffel van oorlogstrommels

Overal klinkt het geroffel van oorlogstrommels. Overal lopen de spanningen op. Tussen Koerdistan en Turkije, dat onder Erdogan naar een groot Turks Rijk streeft in de stijl van Kemal Mustafa Atatürk. Op het beledigen van Atatürk, ‘de vader van alle Turken’, wiens schilderij op de werkkamer van Erdovan hangt, staat overigens nog steeds een gevangenisstraf. Spanningen ook tussen Pakistan en India, tussen de VS, Afghanistan en Pakistan, tussen Israël en Palestina, tussen Iran, de VS en Israël, tussen diverse Afrikaanse landen, in de Caucasus… Oorlogstrommels, marsmuziek, trompetgeschal of het blazen op horens, werd in het verleden gebruikt om de gemoederen te verhitten.

In onze tijd gebeurt dat door het verspreiden van desinformatie, demonisering van de vijand, valse beschuldigingen, psychologische operaties door geheime diensten (psyops) en in elkaar gezette terroristische aanslagen om een ‘casus belli’ te scheppen, een reden om oorlog te voeren. Is het u niet opgevallen dat gewone burgers nimmer roepen om oorlog, maar dat dit gebeurt door een aantal politici, die meestal hechte relaties hebben met het militair-industrieel-complex?

Bankiers, bonussen en topinkomens

We ontdekten in 2011 hoe topbankiers met hun schandelijke inkomens en bonussen de wereld manipuleren en tallozen in armoede storten. Terwijl overal gesproken werd en wordt over ‘economische crisis’ en ‘noodzakelijke bezuinigingen’ werden de bonussen van vele topbankiers met miljoenen verhoogd, moest de burger die bijna bezwijkt onder een niet meer af te lossen schuldenlast en platzak dreigt te worden, bijdragen aan de schuldenlast van de banken. Wat verdienen topbankiers? Althans, wat menen ze dat ze mogen verdienen? In Nederland verdient een topbankier al gauw een half miljoen euro of hoger en ontvangt jaarlijkse bonussen van minstens 140 tot 150.000 Euro. Oud-minister van Financiën, de heer Gerrit Zalm verdient nu bij de ABN/FORTIS 750.000 Euro. ‘Niets mee mis’, zei de voormalig socialistische minister van financiën Wouter Bos. Zalm zag zelfs af van een ‘gouden handdruk’(vanwege zijn vorige baan bij de DSB, die inmiddels failliet is).

De nieuwe topman van Fortis kreeg in 2008 zo’n 800.000 Euro aangeboden. Voor de verheffing van onze cultuur en vanwege zijn ‘speciaal talent’ ontvangt Paul de Leeuw volgens het zakenblad Quote 650.000 Euro per jaar, terwijl Paul en Witteman zeker niet veel daaronder zitten. Waar zijn wij mee bezig? Nog in 2008 stelde de toenmalige minister Guusje ter Horst (binnenlandse Zaken) om topinkomens in de semi-publieke sector verder terug te dringen. De lijst van grootverdieners zorgt er immers voor dat er steeds meer kleinverdieners zijn.

De voorzitter van de raad van bestuur van een middelgrote organisatie verdient zo’n
€ 406,000 per jaar, de directeur van een groot ziekenhuis € 162.000, de president van de Hoge Raad € 104.800, een minister € 140.00… In ‘droomland’ Amerika liggen de salarissen van ‘topmensen’ [wat zijn dit?] vele malen hoger (bijvoorbeeld bij Goldman Sachs, die midden in de crisis voor miljoenen aan bonussen weggaf). Wie de lijsten doorploegt van directeuren, CEO’s en topmanagers, maar ook van directeuren en stafleden van erkende goede-doelen-Stichtingen, schrikt en heeft even tijd nodig om bij te komen.

En dan te weten dat tegen 2 miljard mensen met 1 ½ tot 2 dollar per dag moet rondkomen en 385 miljoen mensen met 1 dollar per dag. De Verenigde Staten, de Verenigde Arabische emiraten en Singapore verteren 75% van het wereldinkomen. Van die 75% hebben de VS, die 5% van de hele wereldbevolking uitmaken, zich 54% toegeëigend, terwijl hun staatsschuld ongeveer  $ 14.500.000.000.000 (veertienduizend en vijf honderd miljard dollar). (Aktuele cijfers te zien op US debt clock) bedraagt en met bijna 4,15 miljard per dag stijgt… In de welvarende landen wordt intussen gesproken over korting van pensioenen, waarbij miljoenen met een klein pensioentje nog eens extra zullen moeten gaan inleveren. Het ABP (Algemeen Burgerlijk Pensioenfonds) is ook wakker aan het worden en is een gerechtelijke procedure tegen Goldman Sachs begonnen vanwege rommelhypotheken…

De graaicultuur toont in wezen een vorm van geweld, waarbij zij die zich hier schuldig aan maken, vaak niet eens gewetensproblemen hebben. Hoe vertaal ik dit naar de bakker, de vuilnisman, de verpleegster/verpleger, de loodgieter, de onderwijzer, de bakker en talloze anderen die vele uren draaien om ten dienste te staan van de maatschappij en zelden een hoger inkomen ontvangen dan tussen de 23.000 en 30.000 Euro? Vergeleken bij de arme landen gaat het hier natuurlijk nog steeds om een fortuin. In ‘Het Huis op de rots’ kunt u meer gegevens vinden (blz.153-160).

Standbeeld van Vrouwe Europa

Miljoenen mensen worden als citroenen op de geldpersen van de grote banken leeg gedraaid, allerlei crisissen in Europa en binnen de EU worden gecreëerd en gemanipuleerd, de burger vervreemdt steeds meer van de technocratie en arrogante bureaucratie van Brussel, waar het standbeeld van Vrouwe Europa vóór het EU-gebouw niet voor niets in haar omhoog geheven hand de EU(RO) vasthoudt en onder haar voet de mens als een slaaf vertrapt. De mensen krijgen het spel door, worden er moe van en boos. En daar hoopt de machtselite ook op. Want zo kunnen achter de rug van mensen ingewikkelde besluiten genomen worden, die bijna niemand meer volgen kan. Gevoed door de aangewakkerde angst raken tallozen in paniek of leggen het moede hoofd maar neer, niet beseffend welke slachtbank er klaar staat. Tallozen voelen zich uitgesloten door ‘de hoge dames en heren’, die een ingewikkelde en deftige taal spreken, vaak zichzelf graag horen en veelal vervreemd zijn van hetgeen in de ziel van tallozen omgaat.
Tallozen zijn het meer dan zat dat hun Europese ‘vertegenwoordigers’, waar ze nimmer op stemden, besluiten nemen buiten de parlementaire democratie om van hun eigen land en dat kritische geesten en klokkenluiders steeds meer de mond gesnoerd wordt, ja dat dezen soms zelfs geïntimideerd worden. Menig gepland referendum werd al weggevaagd. Zonder een beetje economische kennis hoe zeepbellen in elkaar geflanst worden, is het hele gebeuren niet meer te begrijpen voor de gemiddelde burger.

Monsters en boeven

In 2011 werden in Venuzuela 40.000 mensen vermoord. In Columbia ‘slechts’ 13.000. In China plegen jaarlijks tegen de 500.000 mensen zelfmoord. Geen uitzicht meer. Hermes Trismegistos liet in een dialoog met Aesclepios al weten dat in de eindfase van de grote cyclus, vlak voor de grote zuivering, tallozen onwetend zichzelf zullen doden, het mysterie van het heelal niet meer zullen kennen en vervreemd zullen zijn van ware religie.

In 2011 werden we ook bevrijd van voormalig CIA-agent, miljardair en terrorist Osma Bin Laden. Vanuit de ‘situation room’ in het Witte Huis werd de hele operatie door Barack Obama, vice-president Joe Biden en minister van buitenlandse zaken Hillary Clinton gevolgd. De ‘gevaarlijkste man aller tijden’, een ‘gruwelijk monster’, product van de westerse macht en eens opgeleid door de CIA, werd door een reeks kogels die zijn gezicht bloedig uiteenscheurden, gedood en kreeg tot slot een onbekend zeemansgraf om te voorkomen dat zijn ‘begraafplaats’ een pelgrimsoord zou worden. Vreemd. Amerika heeft de meest geavanceerde opsporingstechnologie ter wereld. En pas 10 jaar na 9/11 kon men Osama bin Laden vinden, zoals ook Saddam Hoessein niet zomaar meteen gevonden werd en Khadaffi… Gerechtelijke procedures waren door deze moorden echter niet nodig, want dood is dood…

Een andere boef, de Bosnisch-Servisch generaal Ratko Mladic werd opgepakt en aan het Hoger Gerechtshof in den Haag overgedragen, waar Kadhaffi niet mocht verschijnen omdat hij teveel wist, hetgeen de westerse elite kon compromitteren. Mladic werd aangeklaagd voor genocide tijdens de Bosnische burgeroorlog. Niet veel later volgde de arrestatie van Goran Hadzic. Beseffen we echter wel dat al deze ‘monsters’ en ‘boeven’ (hun gruweldaden zijn natuurlijk nimmer te rechtvaardigen) mede gevormd werden, door westerse leiders en bedrijven, die jarenlang met hen samenwerkten? Ploeg maar eens door het  fotoarchief van de afgelopen jaren.

President Sarkozy, die ooit beweerde een incarnatie te zijn van Napoléon en enige tijd zijn diensten aan de Israëlische geheime dienst, de Mossad, verleende, stond samen met Hillary Clinton-Rodheim voorop om het voortouw te nemen bij het plat bombarderen van Libië. Diverse keren hebben zij beiden Khadaffi hartelijk begroet en omhelsd. Niet zolang geleden deed dit ook de machtselite die in Brussel bijeenkwam, waar Khadaffi rustig zijn tentenkamp mocht opslaan en vele schone vrouwen als ‘lijfwacht’ hem vergezelden.

Libië had een solide infrastructuur. Onderwijs was er gratis, evenals medische zorg. Maar tot tot onvrede van een aantal topbankiers had Libië ook een eigen centrale bank en een munt die gedekt werd door goud. Voor hen was de dollar niet erg welkom…

Na de ‘val’ van Libië loodste Sarkozy een wet door het parlement en de senaat die ontkenning van de holocaust op de Armeniërs door de Turken, voortaan strafbaar maakte. Tussen Turkije en Frankrijk liep de afgelopen tijd de spanning op. Dit alles zal Sarkozy misschien een aantal extra stemmen opleveren van de ruim 500.000 Armeniërs die in Frankrijk wonen, maar tegelijkertijd zal hij die stemmen weer verliezen bij hen die met Turkije sympathiseren. Ondertussen is het politieke en religieuze klimaat voorlopig behoorlijk vergiftigd. Dat Israël mogelijk het voorbeeld van Frankrijk wil volgen, brengt natuurlijk geen rust in de reeds verstoorde verhoudingen tussen Israël en Turkije.

Mediaschandalen rondom Rupert Murdoch

In 2011 was er een grote oproer in Londen. De binnenstad brandde en later laaide het vuur ook op in Birmingham. Jongeren met weinig uitzicht op een toekomst raakten slaags met de politie naar aanleiding van een doodgeschoten jongeman. Dat een en ander ook dankbaar tegen elkaar werd uitgespeeld en opgeklopt, kan men met een beetje onderzoek achterhalen.

London riots 2011

In datzelfde Londen brak het megaschandaal uit over de afluisterpraktijken van o.a. News of the World, een van de tijdschriften van mediamagnaat Rupert Murdoch, nauw verbonden met zionistische idealen. Rupert Murdoch (maar ook zijn zoon James) onderhouden uitstekende contacten met de machtselite in de bankenwereld, politiek en media (o.a. met Rotschild, Rockefeller en George Soros). Als eigenaar van de internationale mediareus News Corporation, bezit Murdoch talloze kranten, tijdschriften, televisiezenders en radiostations over heel de wereld, tot in China toe, waar eens de corrupte Amerikaanse president Nixon (over wie de onthullingen na het beruchte Watergateschandaal zich de laatste tijd alleen maar opstapelen) de weg voor zijn imperium vrijmaakte.

Ondanks de vele schandalen rondom het media-imperium van Murdoch dicteert de mediakeizer (met of zonder kleren) nog steeds wat er geschreven en gezegd mag/moet worden. Met zijn wereldwijde netwerk is hij nog steeds een grote spindokter en ‘adviseur’ achter vele politici en leiders uit het bedrijfsleven. Veel politici, mediabazen, hoge ambtenaren (ministers) en politiechefs bleken betrokken bij het megaschandaal dat in Londen als een pestbuil openbarstte. Het eens meest populaire Britse roddelblad ‘News of the world’ bleek betrokken bij afluisterschandalen, chantage en vele andere vormen van riooljournalistiek.

Telefoons werden afgeluisterd, computers gehackt, mails afgetapt, leugens verspreid en (doods)bedreigingen geuit. Zonder Rupert Murdoch en diens News of the World en The Sun, had de premier van Engeland, David Cameron, waarschijnlijk zijn verkiezing nimmer gewonnen, zoals vóór hem Tony Blair. Bij The Sun zijn inmiddels ook al een aantal journalisten gearresteerd. Ze zouden politiefunctionarissen betaald hebben voor informatie (28 januari 2012).
De mediatycoon en internationaal ‘adviseur’ maakt en breekt premiers, politici en vele anderen. Murdoch verkocht inmiddels The News of the world, die ongetwijfeld zal herrijzen via een andere ‘Sun’ of onder het aureool van een ander (riool)tijdschrift. Zo trachtte Murdoch en zijn familie hun imperium te redden en werd de aankoop van nieuwe zenders (als BskyB) even uitgesteld. Even, want het geheugen van veel mensen is helaas maar kort…

Het zwijgen van de media

Nogal wat media hebben een vooringenomen standpunt, diepen nauwelijks de achtergronden van vele berichtgevingen via (gecensureerde) persbureaus uit en durven nauwelijks te publiceren waar het echt om gaat. ‘Ignorance and arrogance’, onwetendheid en arrogantie, kenmerken helaas nog vele journalisten binnen de mainstream media, zo stelde David Icke vast in zijn Nieuwsbrief van 4 december 2011. Maar er wordt ook zeer veel gewoon verzwegen. Naar aanleiding van de besloten Bilderbergconferenties, waarover onze website www.wijwordenwakker.org veel heeft gepubliceerd (inclusief de ledenlijsten), zei David Rockefeller eens:

‘Bijna veertig jaar lang hebben de Washington Post, de New York Times, Time Magazine en andere prestigieuze media onze conferenties bijgewoond en hun belofte tot discretie gestand gedaan. […] Het zou voor ons onmogelijk zijn geweest een plan voor de wereld uit te werken als we al die tijd in de schijnwerpers van de publieke opinie zouden hebben gestaan. Maar dankzij dat plan zit de wereld tegenwoordig beter in elkaar en zijn we beter op een wereldregering voorbereid. De supranationale soevereiniteit van een intellectuele elite in samenwerking met de belangrijkste bankiers verdient de voorkeur boven het streven naar nationale zelfbeschikking uit vorige eeuwen.’ (p. 44 De ware geschiedenis van de Bilderberg  Conferentie, (Daniël Estulin).

Inderdaad. Zonder het zwijgen van de media zou het nimmer gelukt zijn. Hoeveel laat men zich betalen om zijn ziel en de ziel van een volk, van hele volkeren te verraden? Hoeveel beter de wereld tegenwoordig in elkaar zit kan iedereen met open ogen zien. En mocht u denken dat als er een samenzwering zou zijn, dat u dit dan toch zeker via de media zou horen, dan weet u na onderstaande uitspraak van John Swinton, voormalig hoofd van de staf van de New York Times, eens een van Amerika’s meest geliefde krantenmannen, ook wel ‘de decaan van zijn beroep’ genoemd, voortaan beter. In 1953 vroeg men hem een toast uit te brengen voor de New York Press Club. Swinton legde toen een monumentale verklaring af, voor velen onthutsend en meer dan verbijsterend:

‘Wij zijn intellectuele hoeren.’

‘Er is in dit moment van de wereldgeschiedenis in Amerika niet zoiets als een onafhankelijke pers. U weet het en ik weet het. Niemand onder u durft zijn meest oprechte meningen op te schrijven. En als u dit zou doen, dan weet u bij voorbaat dat het nimmer in druk zou verschijnen. Ik word wekelijks betaald om mijn meest oprechte meningen buiten de krant te houden waaraan ik verbonden ben. Anderen onder u worden betaald met gelijke salarissen voor gelijke dingen en zou er iemand onder u zo dwaas zijn om toch zijn meest oprechte opinie naar voren te brengen, dan kan hij naar een andere baan gaan zoeken. Als ik mijzelf toe zou staan om mijn meest oprechte mening in een artikel in mijn krant zou publiceren, zou ik binnen 24 uur ontslagen zijn. De bezigheden van de journalisten bestaan eruit om de waarheid te vernietigen, grondig te liegen, te corrumperen, om  kwaad te spreken, te kruipen voor de Mammon en zijn land en zijn loopbaan te verkopen voor zijn dagelijks brood. U weet het en ik weet het en hoe dwaas is het om dan te toosten op een onafhankelijke pers? Wij zijn de gereedschappen en vazallen van rijke mensen achter de schermen. We zijn dansende marionetten, zij trekken aan de touwtjes en wij dansen. Onze talenten, onze mogelijkheden en onze levens zijn allemaal eigendom van andere mensen. Wij zijn intellectuele hoeren.’
(bron: ‘Operation Vampire Killer 2000. American Police Action Plan for stopping World Government Rule’. Published by: Patnwo, P.O. Box 8787, Phoenix, Arizona 85066)

Gelukkig zijn er nog moedige journalisten en radio- en televisiezenders die riskante zaken durven aan te pakken. In Nederland bijvoorbeeld Zembla, het team van KRO-Brandpunt, Radar en Argus-oog. In België Canvas. Om er maar enkele te noemen. Maar zij vormen een minderheid.

9/11: doodsbedreigingen voor Michael Moore, spot voor Ray Griffin

Toen de internationaal bekende filmer Michael Moore tijdens de Oscaruitreiking van zijn onthullende documentaire ‘Bowling for Columbine’ (2003) in korte bewoordingen scherpe kritiek gaf op president George W. Bush die vier dagen tevoren de oorlog tegen Irak begonnen was, wachtten hem niet alleen spot en hoon, maar vooral haatmail, haattelefoons en talloze doodsbedreigingen. We weten nu dat de oorlog van de VS tegen Irak volledig onrechtmatig was en dat er nimmer massavernietigingswapens gevonden zijn, waarvan het Pentagon en de CIA meende bewijzen te hebben. Vele reeds gesloten filmcontracten met Michael Moore werden echter opgezegd toen hij zíjn visie naar voren bracht. Hij werd gedwongen om een lijfwacht in dienst te nemen. Ondanks laster, negatie en talloze bedreigingen (ook naar zijn gezin), wist hij de moed te verzamelen om niet alleen een paar indringende boeken (zoals Klauwen af van mijn land!) te publiceren, maar ook de film Fahrenheit 9/11 te produceren, waarin hij de talloze leugens van de regering Bush zichtbaar maakte rondom het drama van 9/11. De film werd op het filmfestival van Cannes bekroond met de Gouden Palm, maakte zeer veel los in heel de wereld en werd met argusogen door Washington bekeken. Ondanks nieuwe serieuze doodsbedreigingen richting Moore, was er geen rechtbank die ook maar één keer ingreep. Jarenlang werd hij als de meest gehate Amerikaan gezien, hoewel het tij nu begint te keren. Zo gaat dat met journalisten die wel voor de waarheid willen opkomen. Haat, spot, hoon, bedreiging…

Zo kreeg ook de emeritus filosoof-theoloog professor. David Ray Griffin heel wat te verduren. Zijn boeken over 9/11,waarin hij met talloze bronnen laat zien dat er veel richting ‘inside job’ wijst, genieten een grote belangstelling. Steeds meer vragen werden en worden er gesteld. Reden toentertijd voor de regering Bush om aan het NIST (Nationaal Instituut van Standaards en Technologie) en een aantal andere onderzoekers opdracht te geven om eens alles wat er rond 9/11 heeft plaatsgevonden grondig uit te zoeken. Als het verslag van de uit ruim 300 leden bestaande commissie haar Final Reports of the Federal Building and Fire Investigation of the World Trade Center Disaster publiceert, lijkt de kwestie 9/11 afgesloten. Immers, dit rapport zou de officiële versie van de regering over de vliegtuigcrashes en de daardoor veroorzaakte branden en instorting van de twintowers en gebouw 7 volledig bevestigen. De mainstream media nemen deze conclusie gretig over. Maar Ray Griffin toont in zijn weinig aangehaalde boek Debunking 9/11 Debunking. An answer to popular mechanics and other defenders of the official Conspiracy Theory’ iets heel anders aan.

De reeds eerder benoemde 9/11 commissie was al volstrekt niet onpartijdig, omdat president G.W. Bush de voormalig minister van Buitenlandse Zaken Henri Kissinger tot voorzitter van deze commissie had benoemd. Kissinger is een bekend spindokter, lid van de CFR en Trilaterale Commissie, trouwe bezoeker van de Bilderbergconferenties, bevriend met o.a. Rockefeller, Rotschild en Soros. Hij onderhoudt nauwe banden met de regering van Israël. Een partijdige voorzitter dus, die door velen gewantrouwd wordt. Maar dat gold ook voor de NIST-commissie. Vanuit de NIST lopen vele spinnendraden naar het Witte Huis. Het NIST is namelijk een bureau dat onder het Ministerie van Handel valt. Zo wordt op de eerste pagina van het NIST-rapport al de naam van Carlos Gutierrez vermeld, die minister van Handel was onder G.W. Bush. Tevens zijn alle directeuren van het NIST door Bush aangesteld. Een uiterst dubieuze zaak (Griffin, blz. 143 e.v.).

Ray Griffin, bekend om zijn integriteit, kreeg in zijn geval vooral met spot en hoon te maken van de zijde van hen die alleen maar de officiële versie aanvaarden. De media gaven zeer weinig aandacht aan zijn nieuwste conclusies. Het dringt trouwens maar nauwelijks door dat de natuurkundige prof. Steve Jones reeds aantoonde dat de Twin Towers en Gebouw 7 van het World Trade Center ingestort zijn door het gebruik van explosieve stoffen en dat specifiek onderzoek restanten van het uiterst brandbare thermiet, dat o.a. gebruikt wordt in brandbommen, heeft aangetoond (zie Why indeed did the World Trade Center Buildings Completely collapse?, in: Journal of 9/11 studies 3 – september 2006).
Daarnaast zijn er veel betrouwbare verslagen van brandweerlieden en architecten. Men raadplege de website www.wijwordenwakker.org over 9/11. Maar al te gemakkelijk worden zij die dieper onderzoek doen afgeschilderd als ‘samenzweringstheoretici’ of misleide ‘waarheidszoekers’. Een psychologisch mechanisme om een andere waarheid niet onder ogen te hoeven zien. Een mechanisme dat echter meer en meer doorzien wordt door wakkere mensen.

De Protocollen. Is er dan toch sprake van een samenzwering?

Tegenwoordig zijn nogal wat onderzoekers het erover eens dat de beruchte Protocollen van de Wijzen van Zion (bestaande uit 24 zogeheten protocollen) niet toegeschreven mogen worden aan een groep Joodse mensen. De Protocollen zagen rond 1903 voor het eerst het daglicht en zouden via de Rus Sergej Nilus in handen van de tsaar gespeeld zijn om een esoterische groep in zijn Hof (waaronder Papus) verdacht te maken. Maar de tsaar vond het een verachtelijk stuk. Nilus viel in ongenade en pas via de mystieke filosoof Vladimir Solojov kregen de Protocollen in diens boek Korte vertelling over de Antichrist meer aandacht. De suggestie dat De Protocollen afkomstig zouden zijn van ‘Het Internationale Joodse Congres te Bazel’ (1897) is onjuist gebleken, aangezien we nu weten dat de oorsprong ervan ouder is en zeker terugreikt tot eind 18e eeuw.

Sommige auteurs denken dat een belangrijk deel van De Protocollen geïnspireerd is op de satire Dialogen in de hel tussen Machiavelli en Montesquieu van de Franse schrijver Maurice Joly, die bevriend was met Victor Hugo en een hekel had aan Napoleon III.
In zijn dialogen wordt overigens nergens iets vermeld in relatie tot de Joden. Joly belandde na publicatie van zijn satirisch pamflet in het gevang. Vele publicaties nemen de draad op hoe uiteindelijk De Protocollen via Nilus in handen van de Russische tsaar kwamen. Een eensluidende visie binnen de oudere publicaties is er niet. Meer onderzoek zou gewenst zijn.

In Latijns-Amerika, in een aantal Europese landen en zeker in de Arabische wereld, worden De Protocollen echter nog steeds als antisemitische propaganda verspreid. Vooral in Spanje is het antisemitisme nog diep geworteld. Ook in onze tijd verschenen er vele studies over de Protocollen. En ook in onze tijd lopen de meningen erover sterk uiteen. Van satire tot een duivels stuk, van een antisemitisch pamflet tot een explosief stuk, waarin stap voor stap de machtsgreep naar de wereld beschreven wordt, geïnspireerd door de Talmoed-Babylonica.
Hoe dan ook, er is in De Protocollen wel duidelijk een blauwdruk te vinden voor een nieuwe wereldorde, de knechting van de mens en de overname van alle macht op de wereld, het instellen van een ‘opperste regering’ [wereldregering], de vernietiging van het christendom en het aanstellen van een wereldvorst (koning) die afkomstig zou zijn uit het geslacht van David en die deze wereld in de nabije toekomst zal regeren. Er wordt gesproken over een samenzwering die anarchie en chaos zal verspreiden, regimes zal omverwerpen, infiltreren zal in geheime genootschappen (zoals de vrijmetselarij) en ten slotte een absolute greep naar de macht zal doen als de chaos op zijn grootst is.

De anonieme schrijvers, die ondertekenen als ‘Afgevaardigden van Sion van de 33e graad’, (wat doet denken aan een mogelijke Schotse vrijmetselaarsgraad), stellen dat zij hele volken ‘hebben laten handelen in overeenstemming met een politiek plan, dat niemand in de afgelopen eeuwen zelfs maar vermoed heeft.’ De Protocollen kunnen niet zomaar afgedaan worden als satire. Daarvoor bevatten ze teveel ernstige aangelegenheden en zijn ze te consistent. Volgens sommige onderzoekers ligt de oorsprong ervan in het ideeëngoed van Adam Weishaupt, oprichter van de Orde der Illuminaten (1776) en in het beruchte Testament van Satan, dat in de 19e eeuw uitgewerkt zou zijn door logebroeders van de Schotse rite, als de Italiaan Giuseppe Mazzini en de Amerikaanse generaal Albert Pike. Uit dit Testament van Satan blijkt eveneens duidelijk het streven naar wereldmacht en omverwerping van alle staten en godsdiensten. Volgens andere onderzoekers zouden er lijnen zijn naar geheime diensten en geheime genootschappen, terwijl anderen hier weer radicaal een streep door halen.

Henri Makow: een duivels complot en de diverse genociden

De joodse auteur Henry Makow, die de concentratiekampen meemaakte, neemt de Protocollen zeer serieus en is van mening dat ze ook binnen het joodse volk diepgaand bestudeerd zouden moeten worden, omdat volgens hem het joodse volk mede gegijzeld en ernstig gemanipuleerd wordt door de opstellers van deze plannen. Makow is van mening dat de steeds weer terugkerende beschuldiging van antisemitisme of andere beschuldigingen als men erover publiceert, worden aangewend om de mensheid af te leiden ‘van een duivels complot’. Zij die bijvoorbeeld kritische vragen stellen over Israël (speciaal over de regering)  krijgen vaak te maken met de ADL (Anti Defamation Liga).

De ADL komt onmiddellijk in het geweer als er ook maar – in hun ogen – het geringste spoortje aanwezig zou kunnen zijn van antisemitisme. Daarbij wordt nauwelijks beseft dat er oprechte niet-joodse en joodse auteurs zijn die joodse mensen, die een afschuwelijk lijden doormaakten (en vaak nog) een warm hart toedragen, maar wel graag kritisch willen blijven ten aanzien van verborgen machten achter het wereldtoneel, die zich ook uitstrekken tot in joodse lobbies. Deze auteurs  willen ook kritisch blijven ten aanzien van de Palestijnse kwestie, in het besef dat het zionistische streven voor veel leed zorgde en zorgt onder de Palestijnse bevolking. Zij die echter een genuanceerd onderscheid maken tussen het politiek-religieuze streven naar een (bijbels) Groot-Israël, dat onder meer tot uitdrukking komt in het zionisme, krijgen tegenwoordig maar al te vaak te horen dat ook zij verkapte antisemieten zijn. Duidelijk is dat deze generaliserende benadering poogt om iedere kritische visie te breken. Ongetwijfeld zullen er onderzoekers zijn die niet oprecht zoeken naar de waarheid en die geleid worden door antisemitische motieven. Alleen vanuit een oprechte houding van elkaar werkelijk willen begrijpen, vanuit een houding van respect voor elkanders visie en vanuit de erkenning dat wij allen broers en zussen zijn, voortgekomen uit één levensboom, kan wellicht bijgedragen worden aan een oplossing voor deze uiterst emotioneel geladen kwesties. Zij die zich willen verdiepen in de ontstaansgeschiedenis van het zionisme en van de staat Israel, kan ik verwijzen naar boeken als Een schreeuw om recht van Dries van Agt, The case against Israel van de Joodse auteur Micheal Neumann, wiens familie zeer onder het nazisme heeft geleden, Zionism in the age of the dictators van de Joodse auteur Lenni Brenner en In lood gegoten. Israel en de tragedie van de Joodse staat van Sus van Elsen.

Dialoog bereikt eindeloos meer dan het genadeloos neersabelen van kritische visies. Waarom durft men niet openlijk heikele kwesties te bespreken zonder een enorme emotionele geladenheid of wantrouwen? Moeilijke en gevoelige zaken mogen niet vermeden worden vanwege een traumatisch verleden, dat overigens vele volkeren geteisterd heeft.
We denken aan de miljoenen christenen die in communistisch Rusland vlak vóór en tijdens de tweede wereldoorlog vermoord werden door de Bolsjewieken, de aanhangers van het ideeëngoed van Lenin en aan de talloze slachtoffers van dictator Stalin.

We denken aan de moord op miljoenen zigeuners, homofielen en andersdenkenden door de nazi’s. We denken aan de 70 miljoen (!) mensen die in China vermoord werden door het schrikbewind van Mao Zedong, die naar de absolute wereldheerschappij streefde. Men leze het indrukwekkende boek van Jung Chang en Jon Halliday, ‘Mao het onbekende verhaal’). We denken aan de Armeense genocide, aan de miljoenen Indianen die door Amerikaanse kolonisten vermoord werden, aan de miljoenen slachtoffers van slavernij en kolonialisme, aan de miljoenen ‘ketters’ en andersdenkenden die massaal afgeslacht werden ten tijde van de kruistochten (de katharen, christenen en islamieten bijvoorbeeld)…
Wel bijna ieder volk heeft een erge of minder erge vorm van genocide meegemaakt en het allerbelangrijkste is dat we durven te doorgronden wat de oorzaak hiervan is.

Begrijpelijk taboe

Er heerst nog steeds een groot taboe om vrijelijk over De Protocollen te mogen spreken, zonder allerlei verwijten of beschimpingen naar het hoofd geslingerd te krijgen. Alsof er inderdaad een afweermechanisme is opgebouwd om te voorkomen dat men wel eens bij een heel andere visie zou kunnen komen dan de meest geldende. Uiteraard is een en ander begrijpelijk als men beseft hoezeer Hitler, Alfred Rozenberg en Goebbels de Protocollen aangrepen om een virulent antisemitisme aan te wakkeren dat rechtstreeks tot de holocaust van miljoenen Joden heeft geleid. Toch, binnen een echte democratie zou een discussie op basis van objectief onderzoek en argumenten moeten kunnen plaatsvinden. Zo’n discussie zou heel wat vooroordelen kunnen wegnemen en kan zicht geven op wat er zich eventueel achter de schermen van het wereldtoneel afspeelt. Mogelijk komen De Protocollen werkelijk voort uit de koker van een machtselite die inderdaad achter de schermen werkt. Voor sommigen een hypothese, voor anderen een werkelijkheid, voor weer anderen pure onzin. Wie echter De Protocollen wil afdoen als een grap, dient wel te beseffen dat het hier om een uiterst lugubere grap gaat, waar maar heel weinig mensen om kunnen lachen.

Ernstige waarschuwingen: William Cooper en William Carr

Milton William Cooper, voormalig luchtmachtpiloot van een bommenwerper, commandant van een onderzeeër, getuige van door de geheime diensten gemaakte UFO’s, bekleedde een vooraanstaande positie binnen de geheime dienst van de Marine en had toegang tot vele (staats)geheimen. Hij had gediend in Vietnam, was diverse keren onderscheiden vanwege zijn staat van dienst. Hij werd menig keer met de dood bedreigd toen zijn geweten begon te knagen bij het lezen van onthutsende informatie die hem onder ogen was gekomen en hij deze informatie openbaar wilde maken. Tijdens een zogenaamd ‘auto-ongeluk’, (een aanslag) verloor hij een been en werd later vermoord. Door al hetgeen hij doorgemaakt had werd hij een spiritueel mens, een christen. Eind vorige eeuw waarschuwde hij via zijn boek Behold a pale horse (Ziedaar het vale paard) de wereld.

De titel van zijn boek ontleende hij aan hoofdstuk 6 van het Boek Openbaring, waar de vier apocalyptische ruiters worden besproken in de eindtijd. Fascinerend is het om te weten dat The Council on Foreign Relations (CFR), als logo voor haar tijdschrift Foreign Affairs het ‘witte paard’ heeft. Het CFR werd in 1921 opgericht door David Rockefeller en Brzezinski en wordt door prof. Quigley en prof. Anthony Sutton een geheim genootschap genoemd (zie: ‘Worden Wij Wakker’, blz. 86-87). Volgens Boek Openbaring wordt het ‘witte paard’ in verband gebracht met het ‘overal’ brengen van zogenaamde vrede, die in werkelijkheid overal oorlog teweegbrengt. In het logo staat onder het witte paard het Latijnse woord ‘ubique’, dat ‘overal’ betekent.

In zijn boek 1984 beschrijft George Orwell, pseudoniem voor Eric Blair, die een tijd bij de politie in Birma heeft gewerkt, Het Ministerie van Waarheid (Miniwa). Het is een geweldig bouwwerk waar de drie leuzen van de Partij opstonden: ‘Oorlog is Vrede. Vrijheid is Slavernij en Onwetendheid is Kracht’ (Orwell, blz. 9-10). Bij de ingang van het VN-gebouw kan men overigens ook een ruiter te paard zien. William Cooper waarschuwde vlak voor zijn dood de wereld nog eens ernstig voor de buitengewone gevaren die ons boven het hoofd hangen. ‘De waarheid te leren en dan ernaar te handelen, is in dit tijdspunt de enige weg om te overleven.’ (blz. 13). Over De Protocollen van de Wijzen van Sion schrijft hij: ‘Ieder aspect van dit plan ter onderwerping van de wereld is sindsdien realiteit geworden, waardoor de authenticiteit van de samenzwering bevestigd wordt.’(blz. 323 van de Duitse uitgave ‘Die Apokalyptische Reiter’). Omdat in Duitsland het openbaar maken van De Protocollen strafbaar is, nam Cooper deze niet op in de Duitse editie.

Een andere topfiguur uit de marine, eveneens vaak onderscheiden, is William Guy Carr, R.D. (1895-1959). Reeds in het begin van de 20e eeuw, vlak voor de uitbraak van de tweede wereldoorlog, waarschuwde hij de wereld ernstig voor een kwaadaardige internationale samenzwering, die via drie wereldoorlogen de macht over de wereld wilde verkrijgen en gesteund werd door de media. Stap voor stap, na gedegen onderzoek, voorzien van vele bronnen, ontdekte hij het hele plan van de nieuwe wereldorde, een term die al in zijn tijd bekend was. W. G. Carr laat ons weten dat een boosaardige groep mensen, verbonden met satanische praktijken en genootschappen, een greep naar de wereldheerschappij gepland heeft en absoluut een wereldregering wil instellen. Al op twaalfjarige leeftijd poogden ‘communistische missionarissen’ hem te hersenspoelen met de leer van de Bolsjewieken. Maar, naar zijn eigen zeggen, werd dit verhinderd door ‘zijn open geest’. Diepgaand onderzoek en talloze ontmoetingen (tot in de hoogste kringen), bracht hem tot verbijsterende conclusies. W.G. Carr was christen en wilde (net als Cooper) zijn hele verdere leven wijden aan het onthullen van de plannen van de samenzweerders. Zijn boeken Satan the Prince of the world, Irish and English Freemasons and their Foreign brothers, published in 1878; Pawns in the Game (1958) en The Red Fog over America, in welk laatste boek hij uiteenzet hoe communisme en kapitalisme hetzelfde doel dienen van de NWO, laten overduidelijk een lang geplande samenzwering zien. Ook De Protocollen komen herhaaldelijk aan bod in zijn werk, al was hij niet volledig op de hoogte van de ouderdom ervan. Uiteraard dienen zijn boeken gezien te worden tegen de achtergronden van toentertijd. Maar de essentie die hij toont, is buitengewoon ernstig.

Er wordt wel degelijk samengezworen

In mijn boek Het Huis op de Rots gebouwd wordt in hoofdstuk 3. De rijke man en de arme Lazarus, de internationale samenzwering uiteengezet, voorzien van vele bronnen (blz. 123 t/m 193) Er wordt wel degelijk samengezworen, maar niemand durft het te zeggen. None dare call it conspiracy luidt de titel van het boek van Gary Allen en Larry Abraham, geschreven in 1971, toen Dr. Sutton zich nog het hoofd brak over de beroerde situatie in de wereld. Van dit boek werden in enkele maanden meer dan één miljoen exemplaren verkocht. Nog geen jaar later, meer dan vier miljoen. Nauwkeurig zetten de auteurs de macht van het establishment en de daarmee verbonden organisaties en een aantal ‘insiders’ uiteen, waaronder superrijke internationale bankiers, zoals J.P. Morgan, Rockefeller, Rothschild, Warburg, Kuhn, Loeb, Schiff, Baruch, Morgenthau en Ryan, die verkiezingen financieren en de werkelijke macht achter de regeringen vormen. Een aantal bekende internationale organisaties passeren de revue, maar ook komen de contacten van prins Bernhard (een van de belangrijkste oprichters van de Bilderbergclub) met bankiers als Rockefeller en Rothschild (vanwege Royal Dutch Shell) en met de geheime dienst ter sprake. Kortom, het verhaal hoe de superrijken der aarde streven naar een nieuwe wereldorde, een wereldregering, een wereldleger en een wereldreligie. Het boek beschrijft het bedrog, de fraude, de talloze manipulaties en leugens om de mens tot slaaf te maken en ook de methodes om degenen die dit doorhebben aan te pakken. Dit alles voorzien van uitstekend bronnenmateriaal en register. Een boek dat een einde maakt aan de idee dat geschiedenis bestaat uit een reeks van oncontroleerbare en ‘toevallige’ gebeurtenissen. Een oplawaai aan de gevestigde geschiedwetenschap, hetgeen de meeste historici natuurlijk zeer onaangenaam vinden en de ‘samenzweringstheorie’ waarschijnlijk weer eens goed zullen hekelen..

Regeren bankiers de wereld?

Bankers are the dictators of the West, zo luidde een artikel van Robert Fisk in The Independent van 10 december 2011. Hij stelt dat de banken en de rating bureaus de dictators van het Westen zijn, die menen dat landen hun bezit zijn, zoals dictators in de Arabische wereld [die meestal door de Westerse machtselite zijn aangesteld] dit dachten. Stephen Lendman publiceerde op 16 december 2011 op de website van Globalresearch een scherp artikel onder de titel Bankers rule the world: The network of global Corporate Control.

Onze wereldeconomie lijkt inderdaad in handen te zijn van de grote bedrijven en topbankiers, die vervlochten zijn met het internationale militaire apparaat. Het militair-industrieel complex is als een Moloch die genadeloos mensenkinderen verslindt en badend in weelde en vetzucht al degenen vertrapt die te dicht in zijn buurt komen. Transnationale giganten vertrappen iedereen die zich niet buigt voor hun gewelddadige reuzenvoeten. Ze bepalen tevens de politiek en zorgen ervoor dat ze de campagnes van presidentskandidaten volledig in hun hand hebben. Ze plukken, pakken en persen uit. Hongerige geesten die nimmer genoeg hebben. Niet zonder betekenis fulmineerde Jezus zo krachtig tegen de Mammon (de geldduivel) en dreef hij verontwaardigd de geldwisselaars de tempel uit (Johannes 2:13-15). Men kan niet God dienen en tegelijk de mammon (Mattheüs 6:24). In mijn boek ‘Tussen Licht en duisternis’ heb ik deze reusachtige macht van bedrijfsleven en banken, verbonden met het militaire apparaat, beschreven op bladzijde 269 t/m 291.
Topbankiers, presidenten  van het internationale bedrijfsleven en de (super)commandanten van het militaire apparaat kennen elkaar allemaal, werken samen en ontmoeten elkaar menig keer in geheime genootschappen of loges. Zij die gewetensbezwaren krijgen en een klacht indienen, worden brodeloos, bedreigd, krijgen een ‘ongeluk’ of worden geestelijk kapot gemaakt. Tenzij ze ‘zwijggeld’ aanvaarden.

De Dikke Van Dale zegt over ‘samenzweringstheorie’: ‘theorie, opvatting dat bepaalde ontwikkelingen op sociaal, politiek, economisch gebied het gevolg zijn van een grootscheepse samenzwering’. En bij het woordje ‘samenzwering’ wordt naast ‘het samenzweren’ de betekenis gegeven van ‘complot, geheim verbond tot het plegen van een aanslag op een persoon of op het staatsgezag’. Maar dat een staat wel eens een aanslag op de burger zou kunnen plegen, komt velen als irrationeel, ondenkbaar en verwerpelijk voor...

Een duistere kracht achter de troon

‘Er is iets achter de troon, dat groter is dan de koning zelf,’ zei de Engelse staatsman Sir William Pitt in een toespraak tot The House of Lords in 1770. ‘De wereld wordt geregeerd door geheel andere personen dan verondersteld wordt door degenen die niet achter de coulissen staan,’ aldus Benjamin Disraëli, eerste minister van Engeland, in zijn in 1844 gepubliceerde boek Coningsby, or the new generation.

James J. Saxon, belast met het beheer van het muntstelsel onder president John F. Kennedy, lag al enige tijd overhoop met de machtige Federal Reserve Board. Saxon was een groot ijveraar voor ruimere investeringen en een grotere bevoegdheid van banken die geen deel uitmaken van het Federal Reserve System om geld uit te lenen. Bovendien had Saxon besloten dat die banken zowel staatsobligaties als gemeenteobligaties konden uitgeven om de dominante positie van de federale reservebanken te verzwakken. Maar daar dacht de Federal Reserve anders over. In een commentaar op 12 november 1963 aan de universiteit van Columbia, tien dagen voordat hij vermoord werd, zou president J.F. Kennedy gezegd hebben: ‘Het belangrijke ambt van de president is gebruikt voor het smeden van een complot om de vrijheid van Amerika te vernietigen, en nog voordat ik het ambt neerleg, moet ik de burgers over deze benarde toestand informeren.’ Wie stonden hier achter de coulissen? (Zie Het Huis op de rots gebouwd, blz. 147 t/m 149). Waarom de mainstream media hier nauwelijks of niet over publiceren? Lees nog eens na wat John Swinton hierover zei. Wat zeggen trouwens ‘De Protocollen’ over de media?

De media en De protocollen

‘De moderne staten hebben in hun hand een grote scheppende kracht: de pers. De rol van de pers is om de zogenaamde onvermijdelijke bezwaren aan te geven, de klachten van het volk kenbaar te maken, ontevredenen te creëren, hen een steun te geven. De pers belichaamt de vrijheid van het woord. Maar de staten hebben deze kracht nog niet weten te gebruiken, en zij is in onze handen gevallen. Door haar hebben we invloed verkregen, terwijl we zelf geheel in de schaduw blijven; dankzij haar hebben we in onze handen het goud verzameld, ondanks stromen bloed en tranen, temidden waarvan we nu hebben moeten toeslaan…’
Protocol 2

‘We moeten de christelijke regeringen dwingen te handelen volgens dit plan dat wij in alle  breedte hebben uitgedacht en dat al vanaf het begin aansprak. De publieke opinie zal ons erbij helpen [met het realiseren van de doeleinden]. Deze publieke opinie als “de grote macht”, de pers, is al op geheime wijze in onze handen gekomen. Met slechts enkele uitzonderingen inderdaad, waarmee men geen rekening hoeft te houden, is de pers al helemaal van ons afhankelijk.’
Protocol 7

‘… Met de pers handelen we op de volgende wijze. Welke rol speelt de pers heden? Ze dient ervoor om de passies te omhelzen of om het egoïsme van de partijen in stand te houden.’ ‘We zullen de reclame transformeren die ons heden ten dage veel kost, want het is door haar dat we de kranten kunnen censureren, als een object van de inkomsten van onze staat.Wij zullen een speciale belasting scheppen voor de pers.’

‘Ik verzoek u op te merken dat onder hen die ons zullen aanvallen, er organen zullen zijn die door ons gecreëerd zijn, maar wij zullen alleen maar punten aanvallen, waarvan wij de verandering willen. Niets zal aan de maatschappij meegedeeld worden, zonder onze controle. Dit resultaat is al bereikt in onze dagen door het feit dat alle nieuwsberichten ontvangen worden door diverse agentschappen, die ze vanuit alle delen der wereld centraliseren. Deze agentschappen (persbureaus) zullen geheel en al onze instituties zijn en publiceren alleen maar wat wij hen zullen voorschrijven.’

Onze kranten zullen van allerlei strekking zijn: de een aristocratisch, de ander republikeins, revolutionair of zelfs anarchistisch, zolang als de grondwet zal bestaan, wel te verstaan. Ze zullen als de Indiase god Vishnu, 100 handen hebben waarvan iedere hand de verandering van de maatschappij zal versnellen; deze handen zullen de opinie in de richting leiden die geschikt zal zijn aan ons doel, want een te geagiteerd mens verliest de bekwaamheid om redelijk te blijven en wordt makkelijk prooi van de suggestie. De imbecielen die zullen geloven dat ze de mening van de krant van hun partij herhalen, zullen ónze mening herhalen of de mening die ons behaagt: ze zullen veronderstellen dat ze het orgaan van hun partij volgen en ze zullen in werkelijkheid de vlag volgen die wij voor hen hijsen.’
Protocol 12

Schokkende gegevens over de media

Wie een diepgaand onderzoek doet in wiens handen de media zijn, zal schrikbarende ontdekkingen doen. Men leze maar eens de boeken van bekende publicisten als Kevin MacDonald The Culture of Critique (vooral zijn uitvoerige ‘preface’, i.h.b. Jews and the media: shaping “ways of seeing”. P. lii t/m lxv), waarin hij aantoont hoe groot de joodse invloed op de media is. MacDonald kan op geen enkele wijze beticht worden van antisemitisme. Integendeel. In diverse publicaties spreekt hij lovend over het joodse volk en hun genie. Hij was aanvankelijk volstrekt niet op de hoogte van de macht van bepaalde lobbies, die trouwens ook talloze joodse mensen ontgaat. MacDonald onderzoekt gewoon feiten. Hoe die feiten geïnterpreteerd worden, is een tweede. Hij laat alleen maar zien in wiens handen bepaalde kranten/ tijdschriften, radio en tv-stations, uitgevershuizen, drukkerijen enzovoorts zijn, zoals de New York Times, New York Post, New York World, Washington Post, Philadelphia Inquirer, Random House, Walt Disney, Hollywood, Wall Street Journal, NBC, ABC… en dat er vele (dwars)verbindingen zijn met talloze netwerken, commissies (als CFR en de Trilaterale Commissie), geheime genootschappen (zoals de Ronde Tafel), banken enzovoorts.
Lees hier over de media in nederland...

In zijn boek De Ware geschiedenis van de Bilderberg Conferentie, wijdt Daniel Estulin
hoofdstuk 5 aan ‘Journalistieke hoeren’, die in dienst van de mediamagnaten bepaalde informatie niet beschrijven, zoals bij de Washington Post, Newsweek, Time, Wall Street Journal en de Economist gebeurt. Schokkende gegevens, die op een andere wijze door de professoren John J. Mearsheimer en Stephen M. Walt werden beschreven in hun boek De Israël Lobby (zie register blz. 555 ‘media’), waardoor ze prompt beschuldigd werden van antisemitisme. De nieuwste tendens is trouwens dat degene die een onderscheid maakt tussen judaïsme (het joodse geloof) en het politiek-religieuze zionisme, dat streeft naar een ‘Groot-Israël’, dat zich uitstrekt tot over de grenzen van bepaalde landen in het Midden-Oosten en wortelt in bepaalde bijbelse visies, ook beschuldigd wordt van antisemitisme. In The case against Israel van Lenni Brenner lezen we in de inleiding: ‘Als een anti-zionistische Jood, is de auteur eraan gewend beschuldigd te worden dat anti-ziomnisme gelijk is aan antisemitisme en “Joodse zelfhaat”. Brenner beschrijft herhaaldelijk dat zionisme en kritiek op de staat Israel volkomen niets te maken hebben met antisemitisme. Dat woorden als antisemitisme en antisemiet vaak misbruikt worden naar hen die kritiek hebben op het zionisme, is eerder een poging om juist deze mensen monddood te maken, dan een genuanceerde poging om helderheid te krijgen op begrippen als zionisme, judaïsme en antisemitisme. Er zijn bovendien minstens tweehonderdvijftig miljoen mensen die Arabisch spreken, een Semitische taal. Daarvan spreekt zo’n twee procent Hebreeuws, het Israelisch volk ( blz 259, Een schreeuw om recht, Dries van Agt)

Ongetwijfeld zal bij een aantal auteurs een antisemitische mentaliteit meespelen, maar men mag dit zeker niet generaliseren. Zo schreven Mearsheimer en Walt duidelijk naar aanleiding van hun onderzoek over ‘De Israël lobby’: ‘Het is dus onjuist – en verwerpelijk – om te zeggen dat joden of pro-Israëlische krachten de media beheersen en bepalen wat deze beweren over Israël.’(blz. 217) Zij ontkennen tegelijkertijd natuurlijk niet de grote invloed die er van de Israël-lobby en andere lobbies uitgaat op bijvoorbeeld de media.

Een ander Joods geluid

Een groeiend aantal mensen is aan het wakker worden en krijgt door hoe een en ander in elkaar steekt, ook binnen joodse kringen. Steeds meer klinkt er ‘Een ander Joods geluid’ en horen we van protesten van Joodse burgers in Israël. Tienduizenden protesteerden tegen ultraorthodoxe Joden, de zogeheten charedische Joden of charedim, die bijvoorbeeld het achtjarige meisje Na’ama  Margolese (uit Beit Shemesh) bespuwden omdat ze niet kuis gekleed zou zijn. De charedem bestaat uit een groep van tussen de 500.000 tot 1 miljoen leden, die zichzelf als de ‘zuivere joden’ beschouwen. Ze gaan gekleed in lange zwarte jassen en dragen een zwarte hoed, waaronder lange pijpenkrullen afhangen. Op krachtige wijze willen ze overal in Israël hun invloed doen gelden vanuit een streng orthodoxe uitleg van de Talmoed. Scheiding van de seksen in het openbaar vervoer is één van de maatregelen die ze voor heel Israël zouden willen invoeren. Maar tienduizenden in Israël eisen dat er gelijkheid is voor mannen én vrouwen in het openbaar vervoer en klagen iedere vorm van discriminatie aan. Hun aantal groeit. Veel Israëli’s staan trouwens een vreedzame relatie voor tussen Israël en de Palestijnen. Ze zoeken naar andere oplossingen dan gebiedsuitbreiding en geweld, dat alleen maar met geweld beantwoord wordt en dat ervoor zorgt dat wederzijds een beschuldigende vinger wordt uitgestoken. Demonstraties voor vrede in Israël of protesten tegen de regering krijgen niet veel aandacht. Net zo min als militairen die dienst weigeren, hetgeen aan landverraad gelijk staat.
Zij die bereid zijn dieper na te denken, beseffen dat alleen verdraagzaamheid, geweldloosheid, coöperatie, respect en het loslaten van dogma’s, een werkelijke oplossing kunnen bieden ten aanzien van de grote problemen rondom de Palestijnen. Kritiek dient niet bij voorbaat gezien te worden als een aanval of als een poging antisemitisme aan te wakkeren.

Verzwegen Joodse auteurs

Joodse auteurs als de politicoloog prof. Norman G. Finkelstein, die de holocaust overleefde en onder andere De drogreden van het antisemitisme. Israël, de VS en het misbruik van de geschiedenis en De holocaust industrie schreef, mag Israël niet meer binnenkomen.
Zo ondervindt ook de Joodse historicus prof. Ilan Pappé problemen en waren de Israëlische regering en de ultraorthodoxe Joden de inmiddels overleden godsdienstwetenschapper en internationaal voorvechter van de mensenrechten, prof. Israël Shahak, die in Jeruzalem woonde, liever kwijt dan rijk. De internationaal vermaarde linguïst en filosoof Noam Chomsky kreeg ook felle kritiek toen hij in zijn boek De wereld na 11 september het opnam voor de Palestijnen en scherpe kritiek gaf op de bezetting van het Palestijns gebied en sprak over ‘een zeer wrede bezetting’ (blz. 27).

De Brits Joodse historicus Tony Judt werd grootgebracht in een gezin van ‘linkse zionisten’. Maar na de Zesdaagse oorlog ( juni 1967) komt hij in crisis en krijgt gewetensproblemen met betrekking tot het zionisme en geeft scherpe kritiek aan de staat Israel (Niet naar de Joodse mensen zelf!) en schrijft in The New York Review of Books (2003) dat Israel onderweg is naar een ‘agressief, onverdraagzame, fanatiek godsdienstige, etnische staat’. Er brak een harde tijd aan voor Tony Judt. Als Ridchard Goldstone zijn kritisch rapport uitbrengt over het gewelddadige optreden van Israel in de grote Gaza-oorlog (dec. 2008), wordt hij tevoren niet alleen belemmerd in zijn onderzoek, maar zou later zijn gegevens ‘bijstellen’ waarschijnlijk onder zware druk.

Henry Makow, laat zijn kritische stem ook op velerlei wijzen horen. Musicus, componist en auteur Gilad Atzmon schreef vanuit zijn Joodse achtergrond een moedig boek, The wandering who? A study of Jewish Identity Politics. Hij is op de hoogste van het zionisme en judaïsme en waagt het op te nemen voor het Palestijnse volk. In zijn boek heeft hij veel te melden. Over het Joodse geloof, de staat Israël en over de economie. Zij en vele anderen lieten zich kritisch over een aantal zaken uit. Omdat ze Joods zijn kunnen ze natuurlijk niet van antisemitisme beschuldigd worden, maar lijden ze aan ‘zelfhaat’. Maar is het niet zo dat juist zij die oprechte kritiek geven en van ‘zelfhaat’ beschuldigd worden, wel eens een grote liefde zouden kunnen hebben voor het joodse volk en zich diep teleurgesteld voelen omdat ze niet werkelijk gehoord worden? Zelfs koningen luisterden vroeger naar hun hofnar, die soms scherpe kritiek gaf, zij het in de vorm van humor, ironie en soms zelfs spot.

WikiLeaks anders bekeken

En natuurlijk was er in 2011 nog steeds WikiLeaks dat een wereld opende van ongeweten contacten tussen de top van de wereld, ons informeerde over de ‘dubbelspraak’ binnen de machtselite, de achterklap en kleingeestigheid soms waarvan zij zich bedienen. En natuurlijk kregen we zeer veel informatie over talloze beschamende zaken op gebied van politiek, media, economie, oorlogsvoering, enzovoorts.
De mainstream media hebben hierover wel uitgebreid informatie gegeven en wat bij hen niet te vinden was, kon op internet worden uitgeplozen, waarbij een kritische blik altijd nodig blijft. Ook vernamen we de laatste berichten over Bradley Manning, die al 18 maanden onder mensonwaardige omstandigheden in de gevangenis zat, verdacht van het doorgeven van honderdduizenden documenten aan WikiLeaks-leider Julian Assange. Deze laatste loopt nu zelf gevaar om veroordeeld te worden. In het boek Inside WikiLeaks. My time with Julian Assange at the world’s most dangerous website, wordt door computerwetenschapper Daniel Domscheit-Berg, voormalig spreekbuis van WikiLeaks, een en ander blootgelegd. Een belangrijk boek dat veel nog niet gekende informatie geeft. Verbazingwekkend is dat na al de uitgelekte ‘cables’ alles gewoon weer doorgaat als voorheen… Slijt het geheugen bij veel mensen onder invloed van chemtrails en allerlei andere gifstoffen in voedsel, medicijnen, vaccins? Of lijden we gewoon collectief aan geheugenverlies door de overstelpende invloed van informatie en desinformatie?

Olieramp in de Golf van Mexico

De olieramp in de Golf van Mexico in 2010, veroorzaakt door totaal onverantwoordelijke olieboringen door British Petroleum (BP), waarbij het olieplatform Deepwater Horizon explodeerde tijdens een boring op 5000 voet diepte, behoorde tot de grootste olieramp aller tijden en overtrof die van de Exxon Valdez in Alaska in 1989. 86 dagen achtereen stroomde miljoenen liters olie per dag weg. Er werd zo’n 6000 km kust vervuild. Miljoenen vissen, vele dolfijnen, meer dan honderdduizend vogels en duizenden zeldzame zeeschildpadden vonden een afschuwelijke dood. Zee- en landflora liepen zeer ernstige schade op. Talloze vissers raakten brodeloos, het toerisme kwam tot stilstand. De criminele olieboring veroorzaakte een milieuramp van ongekende omvang en bedreigt tot op heden zelfs de warme golfstroom in de oceanen. De vervuiling in de zee werd ‘bestreden’ met de zwaar giftige chemicaliën corexit 9500 en 9527A (in Europa ten strengste verboden), waardoor de olie in drabbige slierten naar de bodem zakte, zodat satellieten de vervuiling niet meer konden zien. Daarnaast werden miljoenen liters olie op het water gewoon in brand gestoken, waardoor vooral de lucht enorm vervuild en vergiftigd werd. Inmiddels moeten we maar aannemen dat het grote gat in de zeebodem (in een aardplaat) sinds de derde week van september 2011 afgesloten zou zijn door het dubieuze bedrijf Halliburton, waar mensen als Cheney en Bush aandelen in hebben. Zeer veel methaangas kwam vrij en heeft zich vermengd met de chemicaliën. Menigeen betwijfelt overigens of het gat wel echt volledig dicht is. Oceanologen en toxicologen zijn van mening dat deze ramp jaren (mogelijk decennia) dramatische gevolgen zal hebben voor het milieu.

Meer dan 100.000 schadeclaims zijn intussen ingediend en 350 advocaten zijn dagelijks aan het werk. Inmiddels gaan in hetzelfde gebied de boringen alweer gewoon door, ondanks de harde maatregelen die Obama had aangekondigd voor olieboringen. Obama liet zich niet veel later fotograferen in het zwaar vervuilde zeegebied, om zo te laten zien dat er geen gevaar meer was. ‘Geen gevaar voor de volksgezondheid’ klinkt de standaardformule over de hele wereld als er ergens een (chemische) ramp heeft plaatsgevonden.

De grote olie- en gasmaatschappijen in Amerika en Europa zoeken hongerig naar nieuwe energiebronnen en zijn in Amerika al begonnen met het zeer riskante exploiteren van schaliegas. Ook in Europa zijn er serieuze plannen om schaliegas aan te boren. Nederland is ook al druk bezig met onderzoek hiernaar. Waar gaat de volgende milieuramp plaatsvinden? In het uiterst kwetsbare Antarctica, waar naar olie en gas geboord wordt? Of tegelijkertijd in vele landen? Na de verzakkingen en lichte aardbevingen, veroorzaakt door jarenlange kolen-, gas- en oliewinningen, worden door de overheid nog steeds de schitterende mogelijkheden van de nulpuntenergie (Tesla) en andere methoden genegeerd. Het draait allemaal om geld, geld en nog eens geld. De Mammon heeft overal zijn machines, marionetten en monsters.

Zware aardbevingen. Een nucleair drama. Stormen en overstromingen

In 2011 waren er ook veel aardbevingen. Een aantal wordt niet eens meer in de media vermeld. Christchurch (Nieuw-Zeeland) schudde en beefde op 22 februari en nog lang daarna. Op 11 maart was er een immense aardbeving in Japan, gevolgd door een vernietigende tsunami. Tegelijkertijd werd een nucleair drama van ongekende omvang zichtbaar in Fukushima en omgeving. Gesmolten kernreactoren, hoge straling die gemeten werd en wordt, tot in Europa, Australië, Canada, Amerika toe, ja in heel de wereld (o.a. van cesium). Veel informatie wordt verborgen achter een nucleair rookgordijn. En het drama is nog lang niet opgelost. Talloze nabevingen zorgden niet alleen voor veel schrik, maar sinds Fukushima heeft het leven in Japan een immense oplawaai gekregen, die maar moeilijk lijkt te herstellen en gevolgen heeft voor generaties. Vele soorten kanker (net als bij de olieramp in de Golf van Mexico) worden al zichtbaar… Allerlei berichten circuleren op internet dat Haarp er wel eens iets mee te maken zou kunnen hebben... Na de rampzalige aardbeving en tsunami teisterde niet veel later de tyfoon Talas hele delen van Japan. De Japanse regering zoekt al naar mogelijkheden om een Japanse technopolis te bouwen in een niet aardbevingsgevoelig gebied van India. Turkije bleef ook niet gespaard en werd eveneens opgeschrikt door aardbevingen (o.a. op 23 oktober).

Vele orkanen (Irene in de VS) en (tropische) stormen joegen over de wereld in 2011. In België dreef in Hasselt een zware regenstorm het Pukkelpopfestival uiteen, met dramatische gevolgen. Talloze overstromingen spoelden grote delen land weg. In China, Pakistan, Rio de Janeiro, Queensland (Australië), Thailand, Filipijnen… Tienduizenden doden, gewonden. Honderdduizenden daklozen. De schade ten gevolge van alleen al de aardbevingen (uitgezonderd Fukushima): 350 miljard dollar. Bijna twee keer zoveel als in 2010.

De aarde roerde zich ook begin 2012. Een aardbeving in Japan (7 op schaal van Richter), modderstromen bij de Fuji-eilanden, een aardbeving in Sumatra (gelukkig met niet al te grote gevolgen), bosbranden in Chili, een hittegolf in Australië, overstromingen in Nederland en België, hevige sneeuwval in de Alpengebieden, overstromingen, modderstromen en stormen in vele landen… Zou het niet helpen als we met zijn allen het geestelijk klikmaat zouden gaan verbeteren?

Hongersnood

Hongersnood in Somalië deed honderdduizenden mensen op de vlucht slaan (o.a. richting Kenia), op zoek naar voedsel, terwijl in het Westen miljoenen tonnen voedsel per jaar worden weggesmeten. In Laredo (Texas) doodde een vrouw haar kinderen en daarna zichzelf omdat ze geen voedselbonnen kreeg. In Amerika staan dagelijks miljoenen mensen in de rij voor voedsel. Circa 32 miljoen Amerikanen leven al op voedselbon. Maar ook in Europese landen schuiven miljoenen aan voor voedsel (In Engeland bijvoorbeeld). Voedselschaarste ligt wereldwijd op de loer. Een wereldwijde hongersnood wordt gevreesd. Maar, zoals Gandhi eens zei: There is enough for every ones need, not for every ones greed: ‘Er is genoeg voor ieders behoefte, maar niet voor ieders hebzucht’. Een kleine groep van multimiljardairs en miljonairs ontregelt de hele wereld door hun grenzeloze hebzucht. Steeds meer mensen worden zich dat bewust… De aarde zou moeiteloos het dubbele aantal mensen kunnen herbergen. Het probleem is niet een beperkte voedselvoorraad in verhouding tot teveel mensen, maar een meedogenloze vraatzucht bij hen die zich als de ‘sterksten’ opstellen in een door hen zelf gecreëerde strijd om het leven en hun medemensen genadeloos uitbuiten, vaak geïnspireerd door neo-darwinistische principes die iedere vorm van menselijkheid vertrappen.

Ook presidenten sterven

Half december stierf Vavlac Havel, toneelschrijver en president van Tsjecho-Slowakije, dat later werd opgedeeld in Tschechië en Slowakije. Havel had zich heftig verzet had tegen de communistische overheersing, wat hem jaren vervolging en gevangenisstraf opleverde. Regelmatig liet hij een kritisch geluid horen tegen de concentratie van macht van de Europese Unie. Een zeer gewaardeerd mens en fascinerend schrijver verliet onze aarde.
Eind december 2011 stierf de Noord-Koreaanse ‘geliefde leider’, Kim Jong-il, die met ijzeren stalinistische vuist zijn land regeerde, het land atoomwapens bezorgde, een leger van over de miljoen mensen financierde, voor gigantische hongersnoden zorgde en zich als een god liet aanbidden. De dictator kreeg een indrukwekkende staatsbegrafenis. Overal klonk gehuil en geweeklaag. De vlaggen van de ambassades van de VN hingen halfstok. Zo doen we dat als een dictator sterft, als een volk haar ziel verloren heeft en vrijheid kreupel door de straten gaat. De jeugdige Kim Jong-un, nu al ‘Geweldige leider’ genoemd, zal het land verder leiden. Veel zal er niet veranderen. De ‘geweldige leider’ liet al weten dat hij slechts 30% van de bevolking  nodig heeft om zijn land te runnen. In de werkkampen zitten al jaren zo’n 70.000 christenen opgesloten. Net als in Afghanistan, Saudi-Arabië, Somalië en Iran zijn het vooral christenen, maar ook vele anderen, die zwaar vervolgd worden. Noord-Korea staat op de Amerikaanse lijst van ‘schurkenstaten’ (G.W. Bush). Schurken vallen eens schurken aan.

In Europa lieten velen een traan om Steve Jobs, een god die voor vele ‘jobs’ zorgde in de wereld van de computers en het gezicht van Apple was. Een man die een groot vertrouwen had in de elektronica en computertechnologie. Een dappere strijder tegen zijn kanker.
‘One apple a day keeps the doctor away!’: ‘Een appel per dag houdt de dokter weg’, zo luidt een oud Engels spreekwoord. Of dit ook voor de technologische toekomst zal gelden?

Immense zonnestormen? Scheiding van dimensies?
Wat zouden we doen als alle computers, internet, gsm’s, satellieten, besturingssystemen, logistiek, kortom alle elektronica en elektriciteit gaan uitvallen door een mogelijke immense zonnestorm, die de NASA rond midden december 2012 voorziet? Vluchten? Ondergronds gaan wonen, met alle ellende van dien? Ook een stukje land of huisje kopen rondom de magische Bugarachberg in Zuid-Frankrijk? Wegtrekken naar het Drakengebergte in Zuid-Afrika? De Belgische klokkenluider Patrick Geryl voorziet dat de door de NASA voorzegde super zonnestorm rampzalige gevolgen zal hebben voor de hele planeet (Frontier, 1 november 2011, p. 27-31). Volgens Geryl zal niet alleen wereldwijd het elektriciteitsnet vernietigd worden, maar zullen ook alle kernreactoren smelten’, supervulkanen tot uitbarsting komen… Gigantische gevolgen dus die zouden kunnen samenvallen met de totale instorting van de wereldeconomie, een oorlog met Iran, die dan zou kunnen uitgroeien tot een derde wereldoorlog, waarbij de Olympische Spelen in Londen nog net even brood en spelen kunnen verschaffen aan een misleide mensheid.

Maar niemand kan voorzien of er vóór die tijd toch nog iets anders gebeurt. Of tegen die tijd het snel groeiend bewustzijn van de mens niet toch een bepalende factor kan zijn, of er niet hulp van buitenaf komt. Maar ook is het mogelijk dat er vóór die tijd een wisseling van dimensies plaatsvindt, waarbij het ‘koren van het kaf’ gescheiden wordt, het heilzame van het onheilzame, het goede van het kwade en toebereide zielen als ‘wijze maagden’ een andere dimensie kunnen binnengaan, waarin een totaal andere werkelijkheid zich openbaart, dualiteit verdwenen zal zijn en de essentie van licht en liefde zich volledig openbaren kan.
Trouwens: wij zijn in essentie een spiritueel wezen. Waar zouden we naartoe moeten vluchten, wij die hier én nu één zijn met het AL? De machtselite heeft de afgelopen tijd luxueuze ondergrondse steden gebouwd en vele cruiseschepen zijn reeds geconfisqueerd door de overheid voor het geval er een ramp uitbreekt. Maar heeft men zich ook wel eens echt gerealiseerd dat overleven (in een stoflichaam) in catastrofale omstandigheden uiteindelijk wel eens een ellendige aangelegenheid kan zijn? Waarom zo hechten aan datgene wat vergankelijk is en wortel van veel lijden? De Boeddha heeft dit in talloze leringen diepgaand uiteengezet.

Niet hechten aan internet

Zeker, internet vervult momenteel een belangrijke functie in onder andere het wakker maken en worden van mensen, al zal dit een tijdelijk hulpmiddel zijn. Bij goed gebruik kan internet (facebook, twitteren) een doeltreffend middel zijn in de strijd tegen de dictatuur en de naderende fascistische wereldorde. De machtselite beseft dit maar al te goed. Daarom worden er al binnen de diverse overheden vergaande plannen ontwikkeld om internet te censureren of eventueel uit te schakelen. Een begin is hier al mee gemaakt. In China en een aantal Arabische landen wordt internet al gecensureerd, maar ook in Amerika. Het zal niet lang meer duren of Europa is aan de beurt. Een dag op ‘zwart’ gaan, zoals Wikipedia en Google half januari deden, is natuurlijk een belangrijk signaal, maar zal de machtselite zeker niet afschrikken. Onder de noemer van ‘bedreiging van de democratie’ (terrorisme) kunnen heel wat websites uitgeschakeld worden door wetten die nimmer democratisch tot stand gekomen zijn, maar ons zogenaamd moeten beschermen. Beschermen tegen wie en wat?

Bewustwording en overal geweldloos protest laten horen zijn belangrijke signalen, maar tegelijkertijd dienen gebruikers van internet ook ethisch leren om te gaan met het verspreiden van informatie en beelden om onnodige confrontaties te vermijden.
Internet is als extern geheugen van de mens uiteindelijk slechts een flauwe afspiegeling van het kosmisch geheugen, het ‘Levensboek’ of Akasha, waar ieder mens toegang toe heeft als hij of zij zich op spirituele wijze kan ontwikkelen. Alle informatie uit verleden, heden en toekomst wordt volgens precieze wetten van energie en informatie behouden. Er bestaat een onvernietigbare kosmische bibliotheek waar wij als mensheid toegang kunnen krijgen als we voldoende ontwaken aan onze innerlijke geestkracht. Het zijn de krachten van duisternis die ons daarvan willen afhouden. Tracht internet dus te zien als een tijdelijk hulpmiddel en ontwikkel intussen de kracht van de geest door menselijke kwaliteiten te ontwikkelen, zoals mededogen, vriendelijkheid, geduld, aandacht, respect voor het leven, uitmondend in de alles doordringende energie van de liefde. Dit staat niet gelijk aan een ‘halfzachte’ levenshouding, maar aan een bewuste levenshouding, die op de juiste tijd een grote kracht kan manifesteren.

Deze kracht reikt boven iedere voorspelling of prognose uit van een mogelijk einde van de wereld op 21 december 2012. Zeker de ‘oude wereld’ gaat absoluut eindigen en wel over niet al te lange tijd. Dat was ook wat Maya’s voorzagen en in hun complexe kalender vastlegden, zo verkeerd uitgelegd door de media als ‘het einde van de wereld’. Dat voorzagen alle oude volkeren en dat wisten ook de wijzen uit alle antieke culturen, zoals in India, Babylonië, Egypte, Perzië, Griekenland… We verkeren midden in de hevige ‘barensweeën’ van een grote overgangstijd. Daarover, en over allerlei andere belangrijke zaken, meer in Nieuwsbrief februari deel 2 en 3, die over enkele dagen gepubliceerd worden.

© Marcel Messing, februari 2012

Bron:

www.marcelmessing.nl