Hulpverlening voor kinderen

Dirty Forgotten Sad Child

Klik op de foto voor een
vermelding van de copyrights

Taal:Taal
Views:8305
Ingevoerd:
Geplaatst door:
Bron:Earth Matters

Gekoppelde categorieen
Therapieën, Boeken, Kinderen, Eigen producties

(Earth Matters | door Carine Hutsebaut) Moeten we ons geen vragen beginnen stellen over welke lading deze vlag nu eigenlijk dekt?  Tien verschillende hulpinstanties omringden het gezin van de kinderen Ruben en Julian in Nederland. Het resultaat is en blijft dat de kinderen dood zijn. Dat er onvoorstelbaar veel verdriet is. Dat ook de vader zich van het leven heeft benomen. Het resultaat is dat er 3 doden zijn en tientallen mensen die zich hulpverlener noemen om dit te voorkomen. 

Deze drama’s spelen zich niet alleen in Nederland af. Geen enkel westers land ontsnapt eraan. Sinds mensenheugenis is geweten dat kinderen nergens beter af zijn dan thuis, bij hun ouders. Ze moeten er wel veilig kunnen zijn.

Sinds een tiental jaren zien we dat kinderen uit conflictsituaties worden gehaald, in plaats van het conflict aan te pakken. Zijn hulpverleners dan niet voldoende opgeleid om conflicten degelijk en op een humane manier op te lossen? Is het gemakkelijker om gewoon de kinderen uit hun vertrouwde omgeving te halen waarbij deze het gevoel krijgen dat ZIJ gestraft worden om iets waar ze onmogelijk verantwoordelijk voor kunnen zijn?  Hoe is het gesteld met bemiddeling tussen kibbelende ouders? Hoe is het gesteld met het hen opleggen van plichten door een autoriteit die die naam waardig is en die werkelijk handelt in het belang van de kinderen? Of heeft dit alles gewoonweg te maken met tewerkstelling, ongeacht of het bekwame en humane mensen zijn of niet?  Wat gedacht van al die jonge mensen die op een dergelijk moeilijk mijnenveld worden gestuurd om lonten uit bommen te halen, terwijl ze zelf amper levenservaringen hebben?

Hoe langer het duurt, hoe meer ik moet vaststellen dat hoe meer hulpverlening er is, hoe erger het gesteld is met slachtoffers. Nooit eerder zaten zoveel kinderen in psychiatrische instellingen. Er zijn zelfs wachtlijsten voor kinderen van … twee jaar oud! Nog niet langer dan tien jaar geleden, was iets dergelijks ondenkbaar!

Feit is dat deze instellingen nooit ter verantwoording geroepen worden. Niemand kent de resultaten van hun tussenkomsten. Niet op korte termijn en al zeker niet op lange termijn. De paraplu van het ‘beroepsgeheim’ is een dankbare buffer waarachter de meest ondenkbare scenario’s worden geschreven.

Er worden overal statistieken over gemaakt: hoeveel varkens waaraan sterven, hoeveel kippen er in omloop zijn, waaraan koeien kunnen lijden, maar nergens wordt in kaart gebracht hoe het gesteld is met kinderen (of volwassenen) die in het circuit van de hulpverlening worden gebracht. En vooral… in welke toestand ze hier weer uitkomen.

Ik zag in mijn loopbaan als criminal profiler, tientallen zware criminelen van seksuele misdaden op kinderen en vrouwen die zich verkneukelden in hun ‘onderhoud met dat jonge ding dat niets van het leven kent en die ik met alle gemak alle hoeken van de kamer kan laten zien’.  Moeten we niet eindelijk aan criteria gaan denken voor we professionelen met een dergelijk zware problematiek opzadelen? Want het spreekt voor zich dat een deel van hen de schuld zal afschuiven op ‘de anderen’ als er een drama gebeurt, een ander deel zal levenslang gebukt lopen onder schuldgevoelens wegens het tekort schieten in het veilig stellen van jonge kinderen.

Er zijn vijf grote categorieën van misbruik van kinderen:

  • Emotioneel misbruik: je bent lelijk, je bent dom, niemand houdt van je, …
  • Fysiek misbruik: slaan, schoppen, duwen, verbranden, snijden…
  • Psychologisch misbruik: opsluiten in kelders, zolders, kasten, het donker, het ontzeggen van eten en drinken…
  • Drank-, medicatie- en/of drugmisbruik van één of beide ouders.  Dit is een categorie die heel vaak over het hoofd gezien wordt, maar de gevolgen voor een kind van dergelijke ouders is verwoestend.
  • Seksueel misbruik: dit gaat van het blootstellen van een kind aan seksuele activiteiten tot het verkrachten, folteren en zelfs doden van een kind.

Kinderen die slachtoffer zijn (of geweest zijn) van minstens drie van de vijf categorieën van misbruik, riskeren op latere leeftijd te lijden onder PTSD on Long Term. (Post Traumatis Stress Disorder) Dit wil dus zeggen dat het een wonde is die levenslang kan etteren. Dit is voelbaar in zowel de dagelijkse omgang met andere mensen, met situaties of relaties, maar ook in de innerlijke conflictsituaties waarbij deze mensen zo onzeker zijn van zichzelf dat ze geen beslissingen durven te nemen.

De meest gruwelijke vorm van kindermisbruik is het seksuele misbruik en dit omdat deze misdaad meestal gepaard gaat met de verschillende andere categorieën van misbruik:

  • de dader is soms onder invloed van drank om de remmingen weg te nemen om het misbruik te kunnen plegen. (we horen vaak dat ‘papa dronken thuis kwam en dan op de kamer kwam om…)
  • Er komt bij verkrachting ook fysiek geweld te pas. Soms worden kinderen ook geslagen om ze ‘gewilliger’ te maken.
  • Kinderen worden bedreigd om te zwijgen: ’als je er iets over zegt, dan dood ik je mama, ze zullen je toch niet geloven en dan moet je naar de gevangenis…’
  • Het misbruik grijpt plaats op een eenzame plek, ver weg van eventuele getuigen. Soms dus in kelders, op zolders, in schuren, …
  • Er wordt deze kinderen vaak het gevoel gegeven dat ze waardeloos zijn, dat ze slecht zijn, dat ze gestraft moeten worden. Een schuldgevoel is een gevoel dat vaak hun hele leven wordt meegedragen als een onafschudbare last.

Pedoseksuelen  maken deel uit van een groep van de grootste manipulatoren die bestaan. Ze kennen alle kneepjes van dit ‘vak’. Jonge mensen die met dit soort daders aan de slag gaan vanuit een opleiding die gefocust is op hulpverlening aan slachtoffers, vertrekken dus van een compleet verkeerde basis in de benadering van daders. Voor de daders is dit ideaal: ze worden als slachtoffer bejegend. Maar het zijn daders. Het verschil in behandeling is totaal tegengesteld.

Daders KIEZEN hun slachtoffers. Slachtoffers worden GEKOZEN. De dader stelt een actieve daad: hij kiest. Het slachtoffer ondergaat een passieve daad: hij/zij wordt gekozen. De eerste partij draagt verantwoordelijkheid voor zijn keuze. De tweede niet, want die heeft geen keuze.

Ik heb dus in mijn loopbaan ook tientallen slachtoffers gezien die recidive-slachtoffer werden van andere vormen van daderschap. Of het nu de psychiater is, of een instelling, of groepen slachtofferhulp, of zelfs onbewust voor een gewelddadige partner kiezen,… er zijn ontelbare slachtoffers die hiervan opnieuw slachtoffer worden. Door hun persoonlijkheid, hun lijden, hun woede, hun frustraties te verdoven met allerhande medicatie, worden deze mensen niet beter. Integendeel. Ik heb kinderen gezien die nog amper konden praten door de vele chemische middelen die hen werden toebedeeld.  Ik heb tieners en jong volwassenen gezien die er na de ‘hulp’ van de hulpverlening nog erger aan toe waren dan ervoor. Velen voelden zich naar de zelfmoord gedreven omdat ze de verwarring en de pijn niet meer konden dragen. Er zijn, helaas, zoals eerder gezegd, geen ‘statistieken’ om deze mensen in kaart te brengen, dus is het echt wel koffiedik kijken en ik dien mij dus te baseren op wat ik al jaren lang vaststel in mijn praktijk. Er zullen vast wel mensen zijn die hier beter uitkomen, maar wat met al diegenen die helemaal verwoest worden door de hulpverleningsdiensten?

In België vindt een kat haar jongen niet meer terug in de overdaad van hulpverleningsdiensten. In Vlaanderen alleen al zijn er 5.700!

Een mens is een wonderlijk instrument met zoveel gaven. Wie is er beter geplaatst dan de mens zelf om te weten wat hij voelt en wil?  Dat het voor sommigen één grote verwarring is geworden, is een feit.  Maar is het ook niet zo dat zij veel meer zouden geholpen zijn als de hulpverlener – wie dat ook moge zijn – gewoon een licht in het duister zou zijn?  Iemand die hen begeleidt en aanmoedigt om door te bijten? In plaats van hen te verdoven om niet meer te voelen?

In die context besloot ik enkele jaren terug om een leidraad te schrijven voor mensen die in hun kinderjaren diep gekwetst werden en die hier nog steeds onder gebukt gaan. Er is een uitgang in dit doolhof van gevoelens. En het is niet eens zo moeilijk. Niemand beter dan jijzelf kan jezelf helpen te helen. Heb je daar wat hulp bij nodig? Dan is dat geen drama. Dat kan, maar stel je niet tevreden met een hulp die je in die slachtofferrol wil geprangd houden.  Maak je los uit het cocon van slecht-voelen en sla je vleugels uit.  De wereld is van jou.

Voor volwassen vrouwen die nog worstelen met hun pijnlijke verleden, schreef ik het werkboek:

“Gekwetste Meisjes, onzekere Vrouwen” (175 pagina’s – 19,50 euro – e-boek)

Het is een zelfhulpboek met oefeningen en mijlpalen, met nuttige informatie en tips om snel weer heel te worden. Iedereen kan zich op eigen tempo en op de momenten dat men er klaar voor is, zelf een weg banen naar de uitgang uit het doolhof van verwarrende gevoelens. Maar men kan het werkboek ook meenemen naar zijn therapeut om de onderwerpen daar uit te werken. Het kan evengoed met een goede vriendin of vriend, met een zus die begripvol is. 

Voor mannen die als kind misbruikt werden en daar nog steeds de gevolgen van dragen, is er het zelfhulpboek:

“Gewonde Jongens, Heldhaftige Mannen” (176 pagina’s – 19,50 euro – e-boek)

En wie is er beter geplaatst om zijn of haar kind te begrijpen dan de ouders? Bestaat er een betere therapeute dan de moeder? Een begripvollere therapeut dan de vader? De vertrouwenspersonen bij uitstek voor kinderen. Heel veel kinderen zijn slachtoffer van misbruik en het is zaak om hen zo snel mogelijk weer op de sporen te helpen. Het is als van een paard vallen, je moet er zo snel mogelijk terug op. Daarvoor moet er in de eerste plaats gerechtigheid geschieden. Dit is onontbeerlijk om terug in harmonie te geraken. De dader moet gestraft worden. Voor kinderen is het heel belangrijk dat de dader naar de gevangenis moet. Want voor hen staat dit gelijk aan: schuldig zijn.

Laat het nu zo zijn dat er geen enkele misdaad zo verwarrend is als seksueel misbruik. Het is heel vaak het slachtoffer – en al zeker als het een kind is – dat zich verantwoordelijk en dus schuldig voelt aan het misbruik.  Wanneer kinderen zien dat de dader naar de gevangenis moet, al is het maar voor een maand!, betekent dit al meer dan de helft heling voor hen. Niet zij, maar die andere is schuldig! 

Een maatschappij is niet veeleisend. Ze verwacht eigenlijk maar zeer weinig van haar overheid. Wanneer er iemand slachtoffer wordt van een misdaad wil ze maar drie zaken zien gebeuren:

  1. Straf voor de dader
  2. Herstel voor het slachtoffer en de hele maatschappij (vooral bij kinderen wordt niet alleen het kind als slachtoffer aangevoeld door een gemeenschap, maar de hele maatschappij is getroffen)
  3. Recidive verhinderen.

Het is dus eigenlijk eenvoudig. Waarom falen onze overheden dan om te vervullen wat een hele maatschappij wil?

In afwachting van veranderingen hieromtrent, schreef ik dus ook een boek specifiek voor kinderen.

“Terug op de Sporen”, (143 kleurige pagina’s – 19,50 euro – e-boek)

Seksueel misbruik. Een naar woord en een nachtmerrie voor wie er mee te maken krijgt.  Hoe erg seksueel misbruik ook is, er zijn oplossingen om de schade te herstellen. Ook voor mensen die niet voldoende vertrouwen hebben in de geijkte kanalen is er hulp voor hun kinderen.  

U kan perfect zelf aan het werk met uw kind met behulp van dit nauwkeurig en heel erg doordacht werkboek voor jongetjes vanaf de leeftijd van 5 jaar. In dit werkboek: ‘Terug op de Sporen’, is er ruimte voor het kind om zelf aan de slag te gaan. Hij kan er gedichtjes, tekeningen, woede, verdriet, verhaaltjes… kwijt in de daarvoor voorziene ruimtes. Het is natuurlijk aangewezen om het te helpen bij de andere stukken. In dit werkboek gaan we stap voor stap te werk. We overlopen wie die mensen zijn die kinderen misbruiken, hoe je dit boek het best kan gebruiken, waarom kinderen hier niet graag over praten, over macht en machtsmisbruik, over gevoelens en verwarring, over woede en verdriet, over angst en hulp zoeken, over kwaadheid op de verkeerde plaatsen tegen de verkeerde mensen, over alarmsignalen, over seksualiteit en therapie, over Vroeger & Nu, over Nu & Later, over zijn zicht op de wereld, over school en vrienden, over de relatie met zichzelf, over veilige plaatsen, over zijn sterke kanten, …

Het is niet waar dat kinderen voor de rest van hun leven beschadigd zijn.  Kinderen kunnen herstellen van ernstige trauma’s, maar er moet wel aan gewerkt  worden.  Help hen terug hun leven op het Spoor te krijgen.

Deze boeken zijn verkrijgbaar op: www.vcpacademy.com en www.carinehutsebaut.com en kosten slechts 19,50 euro. En vermits het een e-boek is, is het ook binnen de paar uur verkrijgbaar op uw pc, laptop, e-reader... Het is wel aangeraden het boek uit te printen zodat u of het kind er onmiddellijk in kan beginnen werken.

En vergeet niet! Kind-zijn is geen ziekte! Gedrag is geen ziekte! Gevoelens zijn geen ziekte!

Dus als dit geen ziektes zijn, kan men ze onmogelijk met medicatie behandelen, wel met geduld, inlevingsvermogen en liefde.

Carine Hutsebaut


Geplaatst door Carine Hutsebaut

Carine Hutsebaut

Opleidingen:

  • Gracewell Institute of Birmingham (U.K.)
  • C.I.S.C.P. (Centre International de Sciences Criminelles de Paris V - Victimologie) (France)
  • Université René Descartes Paris V (Victimology) (France)
  • L’Ecole National de la Magistrature de Paris (France)
  • American University of Washington D...

Bekijk alle artikelen en de volledige beschrijving van Carine Hutsebaut



Laatste artikelen in deze categorie


Lees alle artikelen in deze categorie


Dit artikel delen





Print artikelArtikel als PDF

Tip iemand over dit artikel:


Quote

Het kostte me vier jaar om te schilderen als Raphael, maar een heel leven om te schilderen als een kind.

Pablo Picasso, Spaans kunstenaar











Bij de verkeerde Earth Matters belandt? Klik op onderstaand logo om naar Earth Events te gaan.