De beslaglegging op spaargelden om “de banken te redden”: Het weerzinwekkende bail-invoorstel

Still from video

Klik op de foto voor een
vermelding van de copyrights

Taal:Taal
Views:8759
Ingevoerd:
Geplaatst door:
Bron:Global Research

Gekoppelde categorieen
(Verborgen) nieuws, Economie, Bedrijven, Europees Stabiliteit Mechanisme (ESM), Politiek

(Global research | door Prof Michel Chossudovsky | vertaling voor Earth Matters door Marieke Schoutens) Is de bail-in van de Bank of Cyprus een voorproefje voor wat ons te wachten staat?Wordt er een “roof op het spaargeld” in de Europese Unie en Noord-Amerika voorzien, wat kan resulteren in een totale beslaglegging van bankdeposito’s?In Cyprus is het gehele betalingssysteem verstoord, wat leidt tot de overdracht van de reële economie.Pensioenen en salarissen worden niet langer uitgekeerd. De koopkracht is ingestort.

De bevolking wordt armer.  

Kleine en middelgrote ondernemingen gaan failliet.

De populatie van Cyprus bedraagt een miljoen inwoners.

Wat zou er gebeuren als dergelijke “hair cut”-maatregelen zouden worden ingevoerd in de VS of de Europese Unie?

Volgens het Institute of International Finance (IFF) in Washington, een instituut dat de consensus over de wereldwijde financiële instelling vertegenwoordigt, “zal de aanpak van Cyprus, waarbij depositohouders en crediteuren worden getroffen als de banken failliet gaan, mogelijk model staan voor hoe andere Europese landen met faillissementen om moeten gaan.” (uit Economic Times, 27 Maart 2013).

Hierbij moet worden opgemerkt dat de beslaglegging op bankdeposito’s al vóór de crisis in Cyprus in verschillende andere landen werd overwogen. Daarnaast zijn de invloedrijke financiële actoren die de bankencrisis in Cyprus hebben getriggerd, ook de grondleggers van de sociaal-destructieve bezuinigingsmaatregelen die in de Europese Unie en Noord-Amerika zijn opgelegd.

Vormt Cyprus een “model” of een scenario?

Kunnen we iets leren van deze invloedrijke financiële actoren? Iets dat we in een later stadium elders in de bankensector van de Eurozone kunnen toepassen?

Volgens het Institute of International Finance (IFF) kan het “treffen van depositohouders” de “nieuwe norm” worden in dit weerzinwekkende project, waar de financiële conglomeraties wereldwijd veel baat bij zullen hebben.

Deze nieuwe norm is goedgekeurd door de IMF en de Europese Centrale Bank. Volgens de IIF, woordvoerder van de bankentop, “doen investeerders er goed aan om de uitkomst van Cyprus te beschouwen… als voorbeeld voor hoe er in de toekomst met dergelijke spanningen kan worden omgegaan.” (uit Economic Times, 27 Maart 2013).

“Financiële Schoonmaak”. Bail-ins in de VS en Groot-Brittannië

Het gaat hierbij om het proces van “financiële schoonmaak”, waarbij de Europese en Noord-Amerikaanse banken die “te groot zijn om failliet te gaan” (zoals Citi, JPMorgan Chase, Goldman Sachs etc.) kleinere financiële instellingen overnemen, met de bedoeling om uiteindelijk de gehele bankensector over te nemen.

De onderliggende tendens op nationaal en globaal niveau neigt richting de centralisatie en concentratie van de macht van banken, en tegelijkertijd naar een ingrijpende instorting van de reële economie.

Bail-ins zijn al in vele landen overwogen. Zo heeft Nieuw-Zeeland al in 1997 een “haircut plan” overwogen met betrekking tot de Aziatische financiële crisis.

Zowel in Groot-Brittannië als in de VS zijn er bepalingen over de beslaglegging op bankdeposito’s. In een gezamenlijk document van de Federal Deposit Insurance Corporation (FDIC) en de Bank of England genaamd ‘Resolving Globally Active, Systemically Important, Financial Institutions’, worden duidelijke maatregelen geopperd waarbij “het geld van de oorspronkelijke crediteuren van het gevallen bedrijf”, oftewel de depositohouders van een failliete bank, in “aandelenkapitaal” zou worden omgezet.

Dit betekent dat het geld dat van bankrekeningen is geconfisceerd, gebruikt zou kunnen worden voor de financiële obligaties van een failliete bank. In ruil daarvoor worden de houders van de in beslag genomen bankrekeningen aandeelhouders van de (bijna) failliete financiële instelling.  

Spaargelden zouden plotseling omgevormd worden tot een denkbeeldig concept van eigendomsstructuur. De beslagname van spaargelden zou vermomd als nep-“compensatie” worden toegepast, met betrekking tot het aandelenkapitaal.  

Hierbij wordt de toepassing van een selectief proces van beslaglegging op bankdeposito’s bekeken, met zicht op het innen van schulden terwijl ook de ondergang van de “zwakkere” financiële instellingen wordt getriggerd. In de VS zou de procedure voorbij gaan aan de voorwaarden van de Federal Deposit Insurance Corporation (FDIC), die depositohouders tegen faillissementen van banken verzekert.

Er wordt geen uitzondering gemaakt voor “verzekerde stortingen” in de VS (stortingen onder $250.000.), waarvan wij dachten dat ze werden verzekerd door de FDIC. Dit kan geen vergissing zijn, aangezien de FDIC deze richtlijn zelf heeft ontworpen. De FDIC is een verzekeringsmaatschappij die wordt gefinancierd door premies van private banks. De richtlijn wordt een zogenaamd “resolution process” genoemd, elders gedefinieerd als een plan dat “zou worden getriggerd bij het faillissement van een verzekeraar.” De enige keer dat “verzekerde stortingen” worden genoemd, is in combinatie met de bestaande wetgeving in Groot-Brittannië. Deze wordt door de FDIC-BOE ‘inadequaat’ genoemd, waarmee wordt beweerd dat de wetgeving dient te worden aangepast of opgeheven.

Omdat de depositohouders met een nepcompensatie worden opgescheept, komen ze niet in aanmerking voor de depositoverzekering van het FDIC.  

Canada’s voorstel tot beslaglegging op deposito’s  

In een recentelijk uitgebracht Canadees overheidsdocument getiteld “Jobs, Growth and Long Term Prosperity: Economic Action Plan 2013”, wordt een uitgesproken voorstel geformuleerd voor beslaglegging op bankdeposito’s als maatregel om “de banken te redden”.

Dit plan werd door de Canadese minister van financiële zaken Jim Flaherty op 21 maart voorgelegd aan het Lagerhuis, als onderdeel van een zogenaamd “pre-budget”-voorstel.

Een kort hoofdstuk van dit plan, getiteld “Risk Management Framework for Domestic Systemically Important Banks”, gaat over de bail-inprocedure voor de gevallen banken van Canada. Het woord ‘beslagname’ wordt niet genoemd. Er worden financiële termen gebruikt om de werkelijke doelstelling te maskeren, die in essentie bestaat uit het stelen van spaargeld van burgers.

In dit hoofdstuk staat het volgende:

De overheid stelt voor om een bail-inregime aan te nemen voor systeemrelevante banken.

Dit regime zal worden ontworpen om ervoor te zorgen dat, in het onwaarschijnlijke geval dat een systeemrelevante bank zijn kapitaal uitput, het kapitaal van de bank kan worden verhoogd en opnieuw rendabel kan worden gemaakt door de snelle omzetting van bepaalde bankschulden naar voorgeschreven kapitaal.

Dit vermindert het risico voor de belastingbetaler. De overheid adviseert stakeholders hoe ze het beste een bail-inregime in Canada kunnen opzetten.

Dit laat zien dat wanneer een of meerdere banken (of kredietverenigingen) verplicht zouden zijn om “hun kapitaal systemisch uit te putten” om aan de eisen van hun schuldeisers te voldoen, het kapitaal van de banken zou worden verhoogd door “de omzetting van bepaalde bankschulden naar voorgeschreven kapitaal.”

Onder deze “bepaalde bankschulden” wordt verstaan het geld dat ze verschuldigd zijn aan hun klanten, namelijk hun depositohouders, wiens bankrekeningen in beslag zouden worden genomen in ruil voor aandelen in een “failliet gaande” bank.

“Dit vermindert het risico voor de belastingbetaler” is een onzinnig statement. Wat dit werkelijk betekent, is dat de overheid geen geld zal verstrekken om depositohouders die slachtoffer zijn van een failliete bank te compenseren en ook de failliete bank niet te hulp zullen schieten.

In plaats daarvan worden depositohouders verplicht hun spaargeld af te staan. Het in beslag genomen geld zal dan worden gebruikt door de bank om haar schulden bij grote financiële schuldeisers af te lossen. Dit schema is, met andere woorden, een “vangnet” voor de banken die te groot zijn om failliet te gaan, een mechanisme dat het voor hen als crediteuren mogelijk maakt om kleinere banken, waaronder kredietverenigingen, te overschaduwen, terwijl ze ofwel hun ondergang ofwel hun overname versnellen.  

Canada’s financiële landschap

Het “Risk Management”-initiatief is van cruciaal belang voor vele Canadezen: zodra het door het Lagerhuis wordt aangenomen als onderdeel van het begrotingspakket, kunnen bail-inprocedures worden toegepast.  

De conservatieve regering heeft een parlementaire meerderheid. Het is zeer waarschijnlijk dat het “Economic Action Plan 2013”, waar de bail-inprocedure onderdeel van uitmaakt, wordt aangenomen.

Hoewel Canada’s “Risk Management Framework” suggereert dat de Canadese banken “gevaar lopen”, vooral degenen die vanwege verlies op derivaten grote schulden hebben opgelopen, wordt een door de raad gegeneraliseerde toepassing van de bail-in niet overwogen.

Het meest waarschijnlijke toekomstscenario is dat de 5 grootste banken van Canada, te weten Royal Bank of Canada, TD Canada Trust, Scotiabank, Bank of Montreal en CIBC (allemaal met afdelingen in het financiële veld van de VS), hun positie zullen verstevigen ten koste van kleinere (provinciale) banken en financiële instituties.

Het overheidsdocument suggereert dat de bail-in selectief kan worden gebruikt “in het onwaarschijnlijke geval dat een [bank] failliet gaat.” Dit suggereert dat ten minste een of meerdere “kleinere banken” in Canada met een bail-in te maken kunnen krijgen. Zo’n procedure zou onvermijdelijk leiden tot een grotere concentratie van bankkapitaal in Canada, ten gunste van de grotere financiële conglomeraties.

Verschuiving van kredietverenigingen en coöperatieve banken op provinciaal niveau

Er is een belangrijk netwerk van meer dan 300 provinciale kredietverenigingen en coöperatieve banken in Canada die doelwit kunnen zijn van selectieve “bail-inoperaties”, waaronder het grote Desjardins-netwerk in Quebec, de Vancouver City Savings Credit Union, de Coastal Capital Savings in Brits Columbia, Servus in Alberta en Meridian in Ontario.

In deze context is het zeer waarschijnlijk dat kredietverenigingen, die een overheidsrelatie hebben met hun klanten (waaronder representatieve raden) en in het huidige financiële klimaat een alternatief bieden voor de ‘Big Five’-banken, zwakker zullen worden. Volgens recente data zijn meer dan 300 kredietverenigingen in Canada lid van de “Credit Union Central of Canada”.

Nieuwe norm: Internationale standaarden als basis voor de beslaglegging op bankdeposito’s

Canada’s “Economic Action Plan 2013” laat zien dat het voorgestelde bail-inplan “in overeenstemming zal zijn met hervormingen in andere landen en belangrijke internationale standaarden.” Het voorgestelde plan voor beslaglegging op bankdeposito’s zoals omschreven in het Canadese overheidsdocument is namelijk in overeenstemming met het model dat werd besproken in de VS en de Europese Unie. Dit model is op het moment een “talking point” (achter gesloten deuren) op verscheidene internationale handelsplaatsen waar directeuren van centrale banken en ministers van financiën bij elkaar komen.

De regulerende instantie die in deze veelzijdige vergaderingen aanwezig is, is het Financial Stability Board (FSB) uit Bazel, Zwitserland, ondergebracht bij de Bank for International Settlements (BIS). Mark Carney is het hoofd van de FSB en tegelijk ook directeur van de Bank of Canada. Recentelijk werd hij ook door de Britse overheid aangesteld als directeur van de Bank of England, vanaf juni 2013.

Als directeur van de Bank of Canada speelde Mark Carney een grote rol in het vormen van de voorwaarden voor de bail-in van Canada’s erkende banken. Voor zijn carrière in central banking was hij senior executive bij Goldman Sachs, een bedrijf dat achter de schermen een rol heeft gespeeld bij de invoering van de bailouts en de besparingsmaatregelen in de EU.

De opdracht van de FSB is het coördineren van de bail-inprocedures in samenwerking met de “nationale financiële autoriteiten” en “internationale groeperingen voor standaarden”, waaronder de IMF en de BIS. Het mag dan ook geen verrassing heten dat de procedures voor beslaglegging op deposito’s in het VK, de VS en Canada zoals hierboven uitgelegd verdacht veel op elkaar lijken.

Bail-ins vs. Bail-outs

Bailouts zijn “noodmaatregelen” waarbij de overheid een significante opbrengst van de staat toewijst aan failliete financiële instituties. Het geld gaat via de staatskas naar de banken.

In de VS werd in 2008-2009 een totaalbedrag van $1.45 biljoen gedoneerd aan financiële instituties op Wall Street, als onderdeel van de reddingsplannen van Bush en Obama.

Deze bailouts werden gezien als feitelijke overheidsuitgaven. Hiervoor was de invoering van bezuinigingsmaatregelen nodig. Samen met de enorme verhogingen van militaire uitgaven, werden deze bailouts gefinancierd door het drastisch snijden in sociale zaken waaronder gezondheidszorg en sociale zekerheid.

In tegenstelling tot de bailout, die werd gefinancierd door het belastinggeld, is voor een bail-in de (in-house) beslaglegging op bankdeposito’s nodig. De bail-ins worden uitgevoerd zonder gebruik te maken van publieke fondsen. De centrale bank is hierbij het regulerend instituut.  

Bij aanvang van Obama’s eerste termijn in januari 2009 werd een bailout-order van $750 miljard door Obama aangekondigd, die werd toegevoegd aan de bailout van $700 miljard die al door de regering-Bush werd toegekend onder het Troubled Assets Relief Program (TARP).  

Het totaal van beide programma’s was een onthutsende $1.45 biljoen, wat gefinancierd moest worden door de Amerikaanse staatskas. (Hierbij moet worden opgemerkt dat het feitelijke totaalbedrag van de financiële “hulp” aan de bank significant groter was dan $1.45 biljoen). Naast dit bedrag bedroegen de toezeggingen voor defensie van Obama’s oorlogseconomie (FY 2010) een onthutsende 739 miljard dollar. De uitgaven voor de bailouts en defensie samen (2189 miljard dollar) besloegen bijna alle staatsinkomsten, die bij FY 2010 samen $2381 miljard bedroegen.

Conclusies

Hieruit kunnen we afleiden dat bailouts niet langer functioneel zijn. Aan het begin van Obama’s tweede termijn is de staatskas leeg. Er kan niet nog meer bezuinigd worden.

Nu worden bail-ins in plaats van bailouts overwogen.

De lagere- en middeninkomens met schulden zijn niet het grootste doelwit. De besteding van bankdeposito’s richt zich vooral op de hogere- en topinkomens met grote bankdeposito’s. Het tweede doelwit zijn de bankrekeningen van kleine en middelgrote bedrijven.

Deze omschakeling is onderdeel van de evolutie van de wereldwijde economische crisis en van het feit dat er niet nog méér bezuinigd kan worden.  

Het doel van de wereldwijde financiële actoren is om concurrenten te verslaan, de macht van banken te verenigen en centraliseren en een doorslaggevende macht uit te oefenen op de reële economie, de overheid en het leger.  

Zelfs als de bail-ins zouden worden gereguleerd en selectief zouden worden toegepast op een beperkt aantal failliete financiële instituties, kredietverenigingen, etc., zou de aankondiging van een programma voor beslaglegging op deposito’s mogelijk kunnen leiden tot een gegeneraliseerde “run op de banken”. In dat geval zou geen bank meer veilig zijn.

De toepassing van de bail-inprocedures brengt beslaglegging op deposito’s met zich mee (zelfs wanneer ze lokaal of selectief wordt toegepast), en zou een financiële ravage teweegbrengen. Het betalingsverkeer zou hierbij worden verstoord. Lonen zullen niet meer kunnen worden uitgekeerd. De koopkracht zal dalen. Geld voor investeringen in bedrijven en vermogen zou niet langer beschikbaar zijn. Kleine en middelgrote ondernemingen zullen failliet gaan.

De toepassing van een bail-in in de EU of Noord-Amerika zou een nieuwe fase van de wereldwijde financiële crisis inluiden, een vererging van de economische depressie, een grotere centralisatie van banken en financiën en een vergrote concentratie van de macht van bedrijven in de reële economie, ten nadele van regionale en lokale bedrijven.

Als gevolg daarvan zou een geheel wereldwijd netwerk van banken mogelijk voor een significante ontwrichting van het systeem kunnen zorgen. Dit netwerk beheert namelijk alle deposito’s en geldopnames - om nog maar te zwijgen over geldtransacties op de effectenbeurs en goederenmarkt.

De gevolgen op sociaal niveau zouden rampzalig zijn. De reële economie zou instorten als gevolg van de ontwrichting van het betalingsverkeer.  

De mogelijke verstoringen in het functioneren van een geïntegreerd globaal muntstelsel zou kunnen resulteren in een vernieuwde wereldwijde economische ineenstorting en een scherpe daling in de internationale handel.  

Het is belangrijk dat mensen in Canada, de EU en Noord-Amerika, nationaal en internationaal krachtig optreden tegen de weerzinwekkende listen van hun overheden – overheden die handelen volgens dominante financiële interesses – om dit selectieve proces van beslaglegging op bankdeposito’s tegen te gaan.


Geplaatst door Marieke Schoutens




Laatste artikelen in deze categorie


Lees alle artikelen in deze categorie


Dit artikel delen





Print artikelArtikel als PDF

Tip iemand over dit artikel:


Quote

"The greatest discovery of my generation is that man can alter his life simply by altering his attitude of mind."

-- William James











Bij de verkeerde Earth Matters belandt? Klik op onderstaand logo om naar Earth Events te gaan.