De Bevolkingsgroei, Vervuiling en het Mondiale Milieu: Mensen zijn de Vervuiling niet

(Global Research | Vertaling: Hansjelle Dijkstra) Een van de meest verdeeldheid zaaiende onderwerpen binnen de milieubeweging is de bevolkingsgroei, hetzij als gevolg van het stijgende geboortecijfer, hetzij door middel van immigratie.

Maar bevolkingscijfers versluieren meer dan ze onthullen. Ze lijken te suggereren dat de klimaatverandering komt doordat er te veel mensen zouden zijn, en dat een groeiende bevolking leidt tot de uitstoot van broeikasgassen.  Om die reden zouden we mensen moeten aanmoedigen om gezinnen klein te houden, omdat dat “een stuk eenvoudiger is dan ons economische systeem te herschikken1 “ . En voorts dat we de bevolkingsgroei moeten inkrimpen waar die het grootst is, dat is dus in de “Derde” Wereld, waar de bevolking “explodeert”.

In hoofdstuk drie van zijn “Spaces of Capital: Towards a Critical Geography”, gaat David Harvey tot aan de bodem van zijn betoog door de drie steunpilaren te ontleden waarop dat steunt: bestaansmiddelen, hulpbronnen, en schaarste.

Zijn betoog gaat allereerst uit van een onveranderlijk bestaansmiddelenniveau, het absolute bestaansminimum om in leven te blijven. Maar dit niveau is in de loop van de tijd steeds anders gedefinieerd, afhankelijk van de maatschappij waarin mensen leefden. Het bestaansmiddelenniveau in de Donkere Eeuwen van Europa verschilde volledig van dat in de Europese Unie van vandaagdedag. En  het hedendaagse bestaansmiddelenniveau wordt in Oeganda heel anders vastgesteld dan in de Verenigde Staten.

Dit betoog categoriseert de natuur verder als een “supermarkt” van hulpbronnen die ter beschikking staan voor het nut van de mens. Maar deze visie is onderhevig aan veranderingen tegen de achtergrond van historische, technologische en culturele ontwikkelingen binnen bepaalde leefgemeenschappen.

Het derde kernbegrip van het betoog is schaarste die wordt gedefinieerd als onlosmakelijk behorend bij de natuur. Maar ook dit is geworteld in de visie van bepaalde gemeenschappen en hoort bij bepaalde productiemethodes. Gemeenschappen stellen uitgesproken doelen/grenzen vast, en het zijn deze doelen/grenzen, en de middelen die worden gebruikt om die te behalen,  zoiets als een tekort aan natuurlijke hulpbronnen, die ze definiëren, of die zelfs voor schaarste zorgen.

Veel schaarste wordt in werkelijkheid veroorzaakt door menselijke activiteiten waar mensen voor kiezen, als gevolg van de manier waarop hun gemeenschappen zijn georganiseerd. De schaarste aan beschikbaar land in steden als New York en London is het resultaat van menselijke activiteit, en komt niet door de natuur. En als die schaarste niet gecreëerd zou zijn, zouden de huren in London en New York niet zo buitensporig lucratief zijn.

In een dergelijk scenario doet zich een “overbevolkings-crisis” voor als de schaarste van ter beschikking staande hulpbronnen niet langer voldoet aan het gewenste bestaansmiddelenniveau van het grootste deel van de bevolking. Met andere woorden, er zijn zogenaamd te veel mensen op de wereld om ons in staat te stellen om “ons” te laten leven op de manier waarop we onze samenleving hebben georganiseerd, gebaseerd op de ter beschikking staande natuurlijke hulpbronnen die we zouden kunnen gebruiken om door te gaan met het leven te blijven leiden dat we voorheen leefden. Als al die andere mensen maar niet zo veeleisend waren, en ons er mogelijkerwijs van weerhielden om te leven op de manier waar we zo aan gewend zijn. (Denk hierbij aan “on-onderhandelbare Amerikaanse way-of-life”).

Maar er zijn dingen die we kunnen doen om dit scenario, dat miljoenen jaren de maatstaf is geweest van onze menselijke soort, te veranderen en aan te passen. We zouden onze doelstellingen opnieuw kunnen definiëren door de manier waarop onze gemeenschap georganiseerd is, en die voor schaarste zorgt. We zouden onze kijk op de natuur als supermarktbron, die uitsluitend van waarde is voor zover we er gebruik van kunnen maken, kunnen veranderen. We zouden de dingen kunnen veranderen waar we zo aan gewend zijn geraakt. Of we zouden kunnen proberen om het aantal mensen te verminderen dat er buitensporige wensen op nahoudt.

Al deze mogelijkheden dienen te worden onderzocht, in hun onderlinge samenhang, als er echte bezorgdheid bestaat over onderwerpen die het milieu betreffen.

Maar het is heel veel gemakkelijker om je te focussen op de bevolking, vooral op de bevolking van andere culturen,  en bovendien, op hun overbevolking, tegen de achtergrond van de “schaarste” aan hulpbronnen die we hebben gecreëerd als gevolg van de manier waarop we onze maatschappij hebben georganiseerd, en over hoe we het behalen van onze doelen daarin inpassen.

“Iemand, ergens, is overbodig, en er is onvoldoende om van rond te komen. Ben ik overbodig? Natuurlijk niet. Ben jij overbodig? Natuurlijk niet. Dus wie is er nu overbodig? Natuurlijk, dat moeten zij zijn. En als er niet voldoende is om van rond te komen, is het alleen maar juist en terecht dat zij, die zo weinig bijdragen aan de maatschappij, de zwaarste lasten moeten dragen”. “En als we ervan uitgaan dat bepaalde soortgenoten van ons in staat zijn om, op basis van hun deugden en vaardigheden, capaciteiten en verworvenheden, ‘een signaal af te geven waar de mensheid z’n voordeel mee kan doen’, en door onze bijdragen aan het algemeen belang, die bovendien de hoeders van de vrede zijn, de vrijheid, de cultuur, en de beschaving, dan is het duidelijk dat het onze dure plicht is om onszelf te beschermen en te behoeden, ten behoeve van de hele menselijke gemeenschap2 “.
(cursieve en vette typografie door Vi Ransel aangepast)

Het bevolkingsgroei-argument begint en eindigt met een idee – een Aarde met veel mensen is een slechte zaak, en een Aarde met nog meer mensen is nòg erger. De stelling is dat de menselijke koolstofvoetafdruk x is, van twee mensen 2x, van drie mensen 3x, enzovoort. Op deze manier dringt zich de conclusie op dat het effect van de bevolking op de omgeving rechtevenredig is met de hoeveelheid mensen.

 
Het totaal van de uitstoot van een land wordt uitgedrukt als de optelsom van de uitstoot van elke persoon, per hoofd van de bevolking. Dit wekt de indruk dat de totale uitstoot een getal betreft dat correspondeert met de hoeveelheid mensen in dat land. Maar tenzij je op voorhand weet wat die totale emissie is, kan je niet de individuele uitstoot berekenen. Individuele uitstoot kan uitsluitend worden bepaald als de totale emissie al bekend is. En niet andersom. Je kunt de totale emissie niet berekenen door alle individuele bijdragen bij elkaar op te tellen.

Individuele emissie bestaat eenvoudig uit het totaal van de emissies, gedeeld door het bevolkingsaantal. Het totaal ervan blijft gelijk, ongeacht of elke individu een gelijke hoeveelheid voortbrengt, of dat één persoon in zijn eentje alles genereert. Het is onmogelijk uit te maken voor welk gedeelte van het totaal elke individu verantwoordelijk is, als uitsluitend het totaal bekend is. “Per hoofd van de bevolking” vertelt niets over individuele bijdragen.

In de VS bestaat het individuele aandeel uit een optelsom van emissies die worden veroorzaakt door de commerciële luchtvaart, het gebruik van kolen, olie, aardgas, boerderijen, het leger, en van het gebruik en de productie van medicijnen en kunstmest en onkruidbestrijdingsmiddelen op basis van aardolie. Als eenderde van de bevolking van de VS plotseling naar Canada zou verhuizen zou de vervuiling per hoofd van de bevolking in de VS gigantisch omhoogschieten en in Canada dalen, zonder welke verandering dan ook in de individuele consumptie, of in de totale uitstoot die in elk van de landen plotseling zou plaats vinden. Maar ingezetenen van de VS zouden nog steeds verantwoordelijk worden gehouden voor de stijging van de uitstoot per hoofd van de bevolking, die in feite voornamelijk werd veroorzaakt door de industrie.

Dus die per hoofd van de bevolking “wiskunde,” die rekenarij die onderzocht is in een vacuüm, vertelt ons bijna niets, en moet in een juiste samenhang worden beoordeeld. Ian Angus heeft juist dat gedaan in zijn artikel  ”Het ontrafelen van die “Overbevolkings Cijfers””. In deel Een: “Bevolking Waar”? werkte hij met actuele wereldwijde bevolkings- en emissiecijfers voor 2006 – en vernietigde hij het “meer mensen is evenredig meer vervuiling” argument met de feiten.

Het argument over de bevolkingsgroei gaat voorbij aan wat de totale vruchtbaarheidsstatistieken in de G-20 landen aantonen, die zichzelf beschrijven als “de systematisch belangrijke industriële en opkomende markteconomieën”, en de totale vruchtbaarheidscijfers in de negentien landen met de laagste niveaus van CO2 emissies.



Het totale vruchtbaarheidscijfer wordt bepaald door het gemiddelde aantal kinderen dat een vrouw tijdens haar leven zal krijgen. Hoe hoger dit getal, hoe sneller de bevolking groeit. Een stabiele bevolking, dat wil zeggen die noch groeit noch krimpt, heeft een vruchtbaarheidscijfer van ongeveer 2,3 kind per vrouw.

In de G-20 landen die 90% van ’s werelds Bruto Nationale Producten voortbrengen, is het geboortecijfer slechts 1,21. Tot de G-20 landen behoren Argentinië, Australië, Brazilië, Canada, China, Frankrijk, Duitsland, Engeland, India, Indonesië, Italië, Japan, Mexico, Rusland, Saudi Arabië, Turkije, de Verenigde Staten, Zuid-Afrika en Zuid-Korea. (Het “twintigste” land is de Europese Unie, Spanje en Nederland zijn uitgenodigd).

In de negentien landen met de laagste CO2-uitstoot is het totale vruchtbaarheidscijfer echter maar liefst 7,75. Al deze landen, met uitzondering van Afghanistan, liggen in Afrika. Daartoe behoren Burkina Faso, Burundi, de Centraal Afrikaanse Republiek, Chad, de Democratische Republiek Congo, Eritrea, Ethiopië,  Guynee, Madagascar, Malawi, Mozambique, Niger, Rwanda, Sierra Leone, Somalië, Tanzania en Oeganda.

Laten we de cijfers van totale vruchtbaarheidscijfers eens beschouwen, met daarnaast de totale CO2-emissie van 2006. Deze variëren van een hoge 6103,49 miljoen ton* in China tot een lage 273,71 ton in Turkije. Het totaal van de G-20 bedroeg 22566,76 miljoen ton (*Dit zijn Engelse ‘long’ tons; Vertaler: 1 long ton is exact 1016,0469088 kilogram). De negentien landen met de laagste CO2-emissies lopen uiteen van een hoge 6,01 ton in Ethiopië tot een lage 0,2 ton in Burundi. Het totaal van Burundi was 29,3 miljoen ton. Met andere woorden, de landen met de laagste bevolkingsgroei produceren de bulk van de CO2 uitstoot , meer dan liefst 770 keer zoveel als de landen met de hoogste bevolkingsgroeicijfers.

Agus heeft het rekenwerk gedaan. Per hoofd waren de CO2 emissies van Amerikanen 132 maal zo hoog als die van een inwoner van Madagascar, 197 maal zo hoog als die van iemand uit Mozambique, en 400 maal als van iemand die in Mali of Burkina Faso leeft. En in deze getallen zijn nog niet eens de CO2 emissies opgenomen van hun legers, hun extractieve en agrarische industrie en hun commerciële luchtvaart.

Totale emissies zijn niet afhankelijk van de bevolkingsdichtheid. Tot de G-20 met een hoge uitstoot behoren dichtbevolkte landen als Japan en India, maar ook dun bevolkte landen als Canada en Rusland. En dit geldt op vergelijkbare wijze voor de negentien landen met de laagste uitstootcijfers. Rwanda en Burundi zijn dichtbevolkt. Chad en Niger zijn dat niet. Het is dus duidelijk dat een lage bevolkingsdichtheid kan samenvallen met een hoge uitstoot, en een hoge bevolkingsdichtheid met een lage uitstoot.

Als uitstoot afhankelijk is van bevolkingsdichtheid lijkt het erop dat een hoge uitstoot een lage bevolkingsgroei zou veroorzaken (G-20), of dat een hoge bevolkingsgroei lage emissies zou veroorzaken (de negentien landen met laagste CO2 uitstoot emissies). Deze redeneringen zijn allebei even absurd. Zowel de bevolkingsgroei als de CO2 uitstoot hangen af van socio-economische factoren, en niet van biologische-.

Er klopt dus niets van de bewering “meer mensen veroorzaken meer uitstoot”.  En het is buitengewoon onjuist om de gedachte te verspreiden dat geboortebeperking in de “Derde” Wereld de klimaatverandering zou kunnen vertragen. Het vestigen van de  aandacht op bevolkingsgroei leidt de aandacht af van onderwerpen als productie en consumptie, van technologie en globalisering, van armoede en de positie van vrouwen in de samenleving, en van de expansie- en neergangcyclus van ons eigen economische systeem. Maar het bevolkingscontrole-argument blijft steeds opnieuw opduiken als dè oplossing voor armoede, honger en nu ook  voor klimaatverandering. De eenvoudige theorie luidt: meer mensen zijn gelijk aan meer vervuiling.

In “Peoplequake” benadrukt Fred Pearce het punt dat de armste drie miljard mensen wereldwijd slechts 7% van de CO2 uitstoten, terwijl de rijkste half miljard van ons dat voor 50% van de CO2 doen.  (Er leven momenteel 6,9 miljard mensen). Hij zegt dat een vrouw op het platteland van Ethiopië met tien kinderen minder schade aanricht, en minder hulpbronnen gebruikt, dan een middenklasse gezin bestaande uit vier mensen in de VS, Engeland of Duitsland.



En zelfs als alle tien kinderen van de Ethiopische vrouw de volwassenheid bereiken, wat zeer onwaarschijnlijk is, zal haar gehele uitgebreide familie, van honderd mensen, per jaar nog steeds ongeveer net zo veel CO2 uitstoten als één Amerikaan.

Vertaler: het boek van Pearce is in het Nederlands uitgebracht met de titel “Volksbeving”, “Van babyboom naar bevolkingscrash”. Kijk eens naar het volgende korte filmpje:

Een recensie en discussie over het boek Volksbeving treft u aan op:
www.dewereldmorgen.be

Om dus te suggereren dat de grootste bedreiging voor de groeiende klimaatverandering bestaat uit te veel kinderen in Ethiopië, Somalië en Oeganda is zowel onoprecht als gevaarlijk. De bevolkings-“bom” van de 20ste eeuw is onschadelijk gemaakt. In feite neemt de snelheid van de groei van de wereldbevolking af. Volgens het Census Bureau International Data Base (van december 2008),  was er sprake van een hoogtepunt in de jaren ’60 van de vorige eeuw en is dit cijfer sindsdien consequent gedaald. Toch is de omvang van de uitstoot van broeikasgassen buiten elke controle omhoog geschoten. Sommigen blijven echter beweren dat deze stijging in uitstoot een uitvloeisel is van de bevolkingsgroei, hoewel de stijging van het gebruik van energie en hulpbronnen de bevolkingsgroei veruit heeft overtroffen.

In september 2009 liet het tijdschrift “Environment and Urbanization” de plekken zien waar de bevolking het snelst groeit en de plekken waar koolstofemissies het traagst groeien. Tussen 1980 en 2005 had 63% van de bevolkingstoename plaats in landen met zeer lage CO2-uitstoot3.

Maar tegen het eind van de jaren ’60 was “het verminderen van de bevolkingsgroei in arme landen” een essentieel onderdeel geworden van de buitenlands beleid van de VS. De voornaamste drijfveer was niet het milieu: de bevolkingsgroei werd eerder beschouwd als een belemmering voor de economische groei en als aanjager van politieke instabiliteit, waardoor landen vatbaarder zouden kunnen worden voor communistische invloeden4.

Gedetailleerde bevolkingsgroeistatistieken zijn gemakkelijk beschikbaar. Dit stelde pleitbezorgers van bevolkingscontrole in staat om deze cijfers te plaatsen naast de stijgende cijfers van vervuiling, en om daar biologische conclusies uit te trekken. Ze deelden de totale vervuiling door het getal van de totale bevolking en kwamen dan tevoorschijn met een individuele, per hoofd van de bevolking “koolstofvoetafdruk” voor ieder levend wezen op de Aarde.

Dus werden overconsumptie en wereldwijde georganiseerde plundering onder het tapijt geveegd en werden de baarmoeders van armoedige vrouwen de oorzaak van ontbossing, watervervuiling en verwoestijning. Dit verdeelde de milieubeweging en het verlegde de schuld naar de “Derde” Wereld, waarbij het de landen van de “ontwikkelde” wereld werd toegestaan om maar niet in de spiegel te kijken voor wat betreft hun eigen consumptie, en niet naar hun regeringen, legers en hun multinationale ondernemingen, die zowel  hun wereld thuis als andere landen vervuilden.

Het bevolkingsgroei-argument is alleen maar oude wijn in nieuwe zakken. Degenen die pleiten voor bevolkingsgroeicontrole doen alsof ze de klimaatverandering aanpakken, zodat ze kunnen voorkomen om zich bezig te moeten houden met het vervangen van fossiele brandstoffen door hernieuwbare energie. Ze geloven liever dat er een biologische oplossing bestaat voor problemen die zijn ontstaan door de manier waarop de maatschappij gestructureerd is. Bevolkingsgroei is tot zondebok gemaakt voor de werkelijke sociale en economische oorzaken van “armoede, hongersnood, ziekte, oorlog, racisme en werkeloosheid5 “.

Maar bevolkingscontrole heeft nooit een aanvaardbaar milieuresultaat. Getuige China. “China’s een-kind-politiek is geprezen als een milieumaatregel … (maar dit) … negeert dat China’s bevolkingscontrole de groeiende milieuproblemen van dit land nauwelijks heeft opgelost6 “.

Bevolkingscontrole is een eufemisme voor eugenetica. Het maakt gebruik van “wij tegen hen”, om degenen die het minst verantwoordelijk zijn voor de klimaatverandering de schuld te geven, door de nadruk te leggen op de hoeveelheid mensen, in plaats van op de kwaliteit van hun levens, terwijl het er in werkelijkheid,  niet zozeer gaat om het wat van deze bevolkingsaantallen, maar over hoe  deze groep mensen leeft. Degenen die het meest verantwoordelijk zijn voor de groeiende dreiging van de klimaatverandering zijn degenen die het meest profiteren van vervuiling en vergiftiging, en ze verzetten zich wanhopig tegen verandering7. Dat komt doordat ze weten dat de meeste broeikasgassen niet door individuen worden veroorzaakt maar “door industriële en andere processen waar individuen geen controle over hebben8 “.

Ian Angus en Simon Butler hebben er op gewezen dat het terugbrengen van de bevolking van Canada, (door een lager geboortecijfer of door beperkte immigratie), geen enkel effect zou hebben op de winning van olie in de Alberta Tar Sands. Ook zouden dergelijke reducties in de VS geen enkel effect hebben op de omvangrijke militaire uitgaven van het Pentagon, ’s werelds grootste olieverbruiker.

Ze betogen verder dat er geen middelen bestaan om de omvang van een bevolking te verlagen, en die wel van invloed zouden kunnen zijn op deze onderwerpen. In feite zou het verminderen van de bevolking tot gevolg hebben dat van de overblijvende bevolking de uitstoot per hoofd van de bevolking omhoog zou gaan. Je krijgt alleen maar een groter getal als je de verkleinde bevolkingsomvang deelt op dezelfde totale hoeveelheid emissie (de individuele koolstofvoetafdruk stijgt).

De anti-immigranten vleugel van het bevolkingscontrole argument zegt dat het beter is om arme mensen in arme landen te laten omdat ze dan minder consumeren, (en zodat wij kunnen doorgaan met meer te consumeren), dan wanneer zij “hier” zouden komen en “onze” levensstijl tot de hunne zouden maken. In 1974 suggereerde Garett Hardin in het essay “Lifeboat Ethics”  om de arme meerderheid over boord te gooien om de “elite” in staat te stellen om te overleven.    




Hij gaf immigratie de schuld van “het versnellen van de vernietiging van het milieu van de rijke landen.” Dit leidt alleen maar de aandacht af  van de bedreiging van het milieu door middel van overconsumptie. Amerikaanse consumenten, bijvoorbeeld, die behoren tot slechts 5% van de wereldbevolking, gebruiken 20% van alle middelen van de wereld.

Tegenstanders van immigratie beweren dat immigranten veel meer energie gebruiken in de VS dan wanneer ze in thuisland zouden zijn gebleven, dus zijn zij en hun gezinnen verantwoordelijk voor de groeiende koolstofemissies. Dus in plaats van energiebesparing, het omschakelen naar  duurzame energie, en het tot stand brengen van een verstandig klimaatbeleid, zouden we er beter aan doen om nog grotere hekken te bouwen, en zouden we door moeten gaan met het verbruiken van fossiele brandstoffen, die niet alleen de on-onderhandelbare Amerikaanse levensstijl gaande houden, maar ook de escalerende afbraak van het milieu9.

Zowel de immigratie- als de bevolkingsgroei-vleugels van deze populistische discussie hebben slechts één zogenaamde “oplossing”: STOP!!!  Stop met immigratie of stop met bevolkingsgroei. Maar klimaatverandering is een socio-economisch- en een politiek probleem, en geen biologisch probleem. En vanwege de manier waarop het wereldwijde economische systeem gestructureerd is maakt het niet uit hoeveel mensen er zijn. Het milieu zal steeds ondergeschikt worden gemaakt, en de ongelijkheid zal alleen maar toenemen als gevolg van de manier waarop overheersende volkeren op de planeet er voor hebben gekozen om hun gemeenschappen te organiseren en door de manieren waarop ze hun doelen bereiken.

“Het is op ontkenning gebaseerd als de klimaatverandering wordt toegeschreven aan de hoeveelheid mensen –ontkenning van de werkelijke oorzaken van het probleem en de ontkenning van ons vermogen om positieve oplossingen te creëren”. “In plaats van ons vast te bijten in de formule “meer mensen=meer uitstoot” moeten we de oorzaak van de klimaatverandering vierkant neerleggen waar die thuishoort: bij de fossiele brandstoffen en bij de gevestigde belangen die proberen om onze afhankelijkheid ervan te bestendigen10”.

Deze gevestigde belangen beschikken over de macht om de werkelijke kosten van de milieu- en maatschappelijke achteruitgang af te schuiven op de samenleving als geheel, eenvoudig door hun giftige afvalstoffen te negeren. Het is gemakkelijker om die uit te blazen in de lucht, ze in rivieren te gooien, en ze ’s nachts langs verafgelegen verlaten wegen te dumpen. De samenleving betaalt de werkelijke kosten van de productie, of van de “bijproducten”,  door het opruimen van de troep, of door het verwerken van de effecten en de kosten daarvan, die zowel invloed hebben op het milieu als op de gezondheid. En als de gevestigde machten onder druk worden gezet exporteren ze hun bijproducten in grote hoeveelheden naar de “Derde” Wereld11.
“Veel van de emissies waar de armere landen de schuld van krijgen behoren in redelijkheid bij ons. Het affakkelen van gas door bedrijven die olie exporteren uit Nigeria, bijvoorbeeld, stoot meer broeikasgas uit dan alle andere oliebronnen ten zuiden van de Sahara bij elkaar. Zelfs ontbossing in arme landen gebeurt meestal door commerciële organisaties die hout, vlees en diervoeding leveren aan rijke consumenten12.

De geschatte schade aan het milieu in 2008 door “bijproducten” van de 3.000 grootste beursgenoteerde bedrijven ter wereld  bedraagt meer dan 2,2 biljoen Amerikaanse dollar. (Een biljoen heeft twaalf nullen!, vertaler), dat is meer dan een optelsom van de economieën van alle, minus zeven, landen van de wereld. De bazen van de belangrijkste bedrijven op de economische top in Davos/Zwitserland in 2010 maakten zich zorgen over het effect op hun winstgevendheid als ze zouden moeten stoppen met het beschadigen van het milieu, of wanneer ze gedwongen zouden worden om te betalen voor de vervuiling die ze creëren13. Ze waren echter niet bezorgd over de milieuschade, of over de effecten op de menselijke gezondheid, of over hun doorgaan met vervuilen zonder daarvoor te worden gestraft.

“Het ondergronds houden van fossiele brandstoffen zal een nederlaag betekenen voor ’s werelds krachtigste bedrijven en instellingen14 “. ”In plaats van het aangaan van deze uitdaging vrezen populisten dat dit te moeilijk is15 “. Bevolkingscontrole heeft een groot voordeel: dat lijkt gemakkelijker.

In 2009 schreef Ross Gittins in de Sydney Morning Herald dat “Omdat de rijke landen, zacht uitgedrukt,  afwijzend staan tegenover een daling in levensstandaard, en de arme landen hun zoektocht naar rijkdom zonder twijfel niet zullen staken,
bestaat er een voor de hand liggende variabele die van nut zou kunnen zijn om de schadelijke effecten op het ecosysteem te beperken: bevolkingsgroei”. “Het beperken van de bevolkingsgroei in ontwikkelingslanden, en het toelaten van de voortschrijdende bevolkingskrimp in de ontwikkelde wereld, zal niet gemakkelijk zijn, maar het zou toch gemakkelijker zijn dan om te proberen om te voorkomen dat de levensstandaard onder degenen die al leven stijgt”. (Cursivering van Vi Ransel).

Hij verbindt “serieuze actie op het gebied van klimaatverandering” met een “daling van de levensstandaard”- alsof een hoge levenskwaliteit afhangt van het vervuilen van de Planeet16.

Katie McKay Bryson, die het Amerikaanse Bevolkings- en Ontwikkelingsprogramma coördineert  vraagt “Waarom is het gemakkelijker voor degenen die het meeste gebruiken en die de meeste afval produceren, om zich minder mensen voor te stellen dan minder spullen?”.

Bevolkingscontrole leidt de aandacht af van het veranderen van de sociale status quo. Liever dan zich aan te passen aan veranderingen, pleit bevolkingscontrole ervoor om van mensen het probleem te maken, vooral waar het gaat om andere mensen. Maar mensen zijn de oplossing. We bestaan vandaagdedag op de Aarde omdat mensen zijn aangepast aan veranderingen. Mensen die bereid zijn om te veranderen vormen de sleutel tot menselijk voortbestaan op de planeet.

Vi Ransel is een regelmatige medewerker aan online politieke nieuwsbrieven. U kunt haar schrijven op het volgende mailadres: rosieretrocycle@yahoo.com

VOETNOTEN:
 
(1)  Hayden. Thomas.  "Environmental books suggest save-the-Earth Climate may be entering a new phase," Washington Post, 4/20/10.
(2)  Harvey, David.  "The Political Implications of Population - Resources Theory," Spaces of Capital: Towards a Critical Geography," Routledge, 2001.
(3)  Satterthwaite, David.  "The Implications of Population Growth and Urbanization for Climate Change," Environment & Urbanization, Sept. 2009.
(4)  Hartmann, Betsey.  "The Greening of Hate," Special Report: Southern Poverty Law Center," 7/20/10.  
(5)  Butler, Simon.  "Population Control: 10 Reasons Why It's the Wrong Answer,"  Green Left Weekly, 5/30/09.
(6)  Butler, Simon.  Ibid.
(7)  Butler, Simon.  Ibid.
(8)  Angus, Ian, and Butler, Simon.  "Should Climate Activists Support Limits on Immigration?" Climate and Capitalism, 1/24/2010.   
(9)  Hartmann.   Ibid.
(10)  Boyce, James K.  "Climate Change: Are People the Problem?" TripleCrisis.com, 7/6/10.

(11) Townsend, Terry.  "Individual Versus Social Solutions to Global Warming," Links, 4/17/08.    

(12)  Monbiot, George.  "The Population Myth," Monbiot.com, 9/29/09.
(13)  Jowitt, Juliette.  "3,000 Companies Cause $2.2 Trillion in Environmental Damage - Every Year," The Guardian, 2/18/10.  
(14)  Boyce, James K.  Ibid.  
(15)  Butler, Simon.  "Population Control - A Political Weapon for Conservatives,"  Green Left Weekly, 6/24/10.
(16)  Butler, Simon.  Ibid.
 
BIBLIOGRAFIE:
 
 Angus, Ian.  "Dissecting Those 'Overpopulation' Numbers. Part One - Population Where?" Climate and Capitalism, 4/28/10.
 Angus, Ian.  "Dissecting Those 'Overpopulation' Numbers. Part Two - The Perils of Per Capita," Climate and Capitalism, 7/2/10.
 Angus, Ian.  "Dissecting Those 'Overpopulation' Numbers:  Appendix to Part Two:  Rate versus Ratio," Climate and Capitalism, 7/27/10.
 Angus, Ian.  "Do Consumers Cause Climate Change?" Climate and Capitalism, 2/20/10.
 Angus, Ian, and Butler, Simon.  "Should Climate Activists Support Limits on Immigration?" Climate and Capitalism, 1/24/2010.
 Berkowitz, Bill.  "Right Wing Front Organizations Use Progressive Sounding Names to Promote Anti-Immigration and Anti-Environmental Agendas," The Smirking Chimp, 7/23/10.
 Boyce, James K.  "Climate Change: Are People the Problem?" TripleCrisis.com, 7/6/10.  
 Butler, Simon.  "Population Control - A Political Weapon for Conservatives,"  Green Left Weekly, 6/24/10.
 Butler, Simon.  "Population Control: 10 Reasons Why It's the Wrong Answer,"  Green Left Weekly, 5/30/09.
 Conner, Steve.  "We need a global debate on population,"  The Independent, 7/14/10.
 Hartmann, Betsey.  "The Greening of Hate" Special Report: Southern Poverty Law Center, 7/20/10.
 Harvey, David.  "The Political Implications of Population - Resources Theory," "Spaces of Capital: Towards a Critical Geography," Routledge, 2001.
 Hayden, Thomas.  "Environmental books suggest save-the-Earth Climate may be entering a new phase," Washington Post, 4/20/10.
 Hildyard, Nicholas.  "Too Many for What? The Social Generation of Food 'Scarcity' and 'Overpopulation'," The Corner House, 11/1/96.
 Jowitt, Juliette.  "3,000 Companies Cause $2.2 Trillion in Environmental Damage - Every Year," The Guardian, 2/18/10.
 Monbiot, George.  "The Population Myth," Monbiot.com, 9/29/09.
 Mutavallli, Jim.  "Birth Control or Border Patrol," E Magazine.com, July/Aug 1998.
 Pearce, Fred.  "Population Isn't the Problem," Grist, 7/13/10.
 Ransel, Vi.  "Manufacturing Poor People"  Op Ed News, 6/20/09.
 Ransel, Vi.  "The Population Bomb," Shared Sacrifice, 4/09.
 Satterthwaite, David.  "The Implications of Population Growth and Urbanization for Climate Change," Environment & Urbanization, Sept. 2009.
 Townsend, Terry.  "Individual Versus Social Solutions to Global Warming," Links, 4/17/08.
 Walker, Robert.  "Of Course Population Is Still a Problem," Grist, 7/13/10

Het originele artikel vindt u op de website van Gobal Research: www.globalresearch.ca