De Winter: 'Verbeter de wereld, begin bij de opvoeding'

Mischa de Winter houdt in deze video een warm en overtuigend pleidooi voor de kanteling van het kijken naar alleen gedragkenmerken van jongeren waar het niet goed mee gaat naar investeren in de sociale gemeenschap. De Winter is lid van de Raad van Maatschappelijke Ontwikkeling en hoogleraar pedagogiek op de Universiteit van Utrecht.

Om de huidige situatie goed te kunnen begrijpen en een perspectief voor de toekomst te kunnen schetsen is het altijd goed om terug te kijken. De laatste zin van het boek over ‘De jeugd in de loop der jaren’ van zijn promotor, Harrie Peters luidde: Geen jeugd is kennelijk zo verdorven als de laatste. De schets door het verleden laat zien dat er altijd geklaagd werd over de ‘jeugd van tegenwoordig’. In de terugblik haalde de Winter graag Lea Dasberg aan met haar pedagogiek van de hoop. Als je geen licht in de tunnel ziet dan is het lastig om je in te zetten! En zo is het. Als kinderen geen perspectief zien dan is de kans op afglijden zeer groot.

In de afgelopen jaren is er sprake geweest van een overdiagnosticering. Het aantal gevallen van ADHD en het aantal kinderen met een ‘rugzakje’ is in de afgelopen 10 jaar meer dan verdubbeld. Er is sterke neiging om problemen zoveel mogelijk in te kaderen. Om vervolgens heel eenzijdig dat probleem aan te pakken. Er is weinig aandacht voor preventie. Er is weinig aandacht sociale constructen! Die tendens wil de Winter ombuigen door meer aandacht te vragen voor sociale verbondenheid, voor preventie, voor de context waarbinnen de problemen van kinderen en jongeren zich laten zien.

Hardwired to connect
Het pleidooi van Mischa de Winter om te investeren in preventie en sociale verbondenheid is mede gebaseerd op het rapport ‘Hardwired to connect’. Het is een studie naar autoritatieve gemeenschappen. In de Verenigde Staten werd het rapport vergezeld door recensies met titels als: ‘A major report’, ‘A real wake-up call for America’s parents’ en ‘A stunning must-read report’.

Kinderen zijn fysiek en mentaal uitgerust om verbindingen aan te gaan. Maar de behoefte aan verbindingen wordt niet goed gefaciliteerd is de huidige structuur. De huidige structuur is meer gericht op ‘ontbinding’ dan op ‘verbinding’. Onze denkmodellen zijn farmacologische denkmodellen. Er is iets fout gegaan en daar gaan we een oplossing voor zoeken en vinden. Er is veel aandacht voor problemen en te weinig voor preventie. De medische problematiek slorpt alle aandacht op.

Bron: hetkind.org