Moet ik nu alweer met vakantie?

Vakantie

Klik op de foto voor een
vermelding van de copyrights

Taal:Taal
Views:3318
Ingevoerd:
Geplaatst door:
Bron:Pioneersoftchange

Gekoppelde categorieen
Duurzaam 2.0, Onderwijs, opvoeding en ontwikkeling, Inspiratie, Kinderen

(Pioniersmagazine | Maria Schuitemaker) Dit is de vraag die nogal wat leerlingen van de Ontdekking, sociocratische school Drenthe e.o. stellen wanneer we ze er aan herinneren dat er weer een vakantie aankomt en dat is vaak het geval in deze tijd van het schooljaar. Voorjaarsvakantie, allerlei losse vrije dagen, Pasen, Hemelvaart, Pinksteren: het gaat maar door. Waar de leerlingen van de scholen waar ik voorheen heb gewerkt reikhalzend uitkeken naar deze momenten en ze de laatste schooldag niet konden wachten tot ze weg konden, maak ik nu iets heel anders mee.

Twee weken voor de meivakantie kwam Gerben met het idee om samen een nacht over te blijven op school, vlak voor de vakantie. Hij wilde dit graag, omdat hij het liefste op school is. “En zo kunnen we het schoolgevoel langer thuis voelen,” was één van zijn argumenten. Zijn motie, waarin hij precies had uitgelegd wat hij wilde met deze overblijfnacht en hoe hij dat wilde, werd unaniem aangenomen. Iedereen had een andere reden om gezellig samen eten te kopen, klaar te maken en op te eten, spelletjes te doen en te slapen in de grote Belltent op het speelveld achter de school. Allemaal vonden ze het belangrijk om het schoolgevoel zo lang mogelijk mee te kunnen nemen naar huis.

Al deze kinderen en jongeren komen uit schoolsituaties waar ze, net als hun toenmalige klasgenoten, niet snel genoeg weg konden komen, en niet vaak genoeg vakantie konden hebben. En nu, in hun eerste jaar democratisch onderwijs, willen ze niet met vakantie en verzinnen ze plannen waardoor ze meer en langer op school kunnen zijn. Wat is hier aan de hand?

Het belang van jezelf kunnen zijn

Gerben zelf zei het zo, toen hij zijn motie voordroeg in de schoolkring: “Op deze school mag ik Gerben zijn. Ik mag doen wat ik nodig heb om goed te kunnen leren en met de dingen die ik doe om goed te kunnen leren, leer ik misschien nog wel meer!” Hij bedoelde hiermee dat hij, omdat hij zelf mag uitmaken wanneer hij eet, drinkt, speelt en pauze neemt, goed kan leren binnen de projecten die hij zelf heeft gemaakt en gekozen. Hij bedoelde ook dat hij met al die activiteiten die op andere scholen tussendoor moeten misschien nog wel meer leert dan met zijn projecten. Gerben mag zijn wie hij is en leren op de manier die voor hem het beste werkt, hij mag werken aan projecten die nu het beste bij hem passen. Om Lao Tse te parafraseren, ben je dan in de situatie belandt waarin je nooit meer hoeft te leren, omdat je het onderwijs hebt gevonden dat je het liefste doet! In zo’n situatie wordt vakantie nemen heel raar: waarom zou je een tijd afscheid nemen van wat je heel graag doet en waar je heel graag bent?

Dit is het eerste jaar dat ik begeleider mag zijn op een sociocratische school. Het is voor mij, net zoals voor de meeste studenten, een jaar van ontscholen en van ontdekken hoe het is om mezelf te zijn, zelf te voelen, denken en handelen zonder voortdurend rekening te moeten houden met abstracte, onwrikbare grenzen die van ‘boven’ gesteld worden en zonder druk waar ik me aan moet blootstellen. Een jaar waarin ik heel langzaam mezelf weer terugvind, ook het meisje dat ik was voordat ik op mijn vierde jaar voor het eerst naar de kleuterschool ging. Het is een zeer diepgaand proces, waarbij ik me bewust word van de socialisatie die ik als kind en als jongere op school heb meegekregen. Een socialisatie die ik gewend was om te bezien als gewenst en zinvol.

Nu ervaar ik dat het er ook één is waarbij ik geleerd heb om mezelf opzij te zetten. Ik ben onder druk gezet om te voelen, denken en doen wat een ander wil dat ik voel, denk en doe. Ik heb geleerd om niet creatief, origineel, diepgaand en vrij te voelen, denken en doen. En in dit proces ben ik mezelf kwijtgeraakt. Het kleine meisje van amper vier heeft zich verstopt in de krochten van mijn wezen.

Op de Ontdekking komt ze weer tevoorschijn, ongeschonden, blij er weer te mogen zijn, en ze gaat enthousiast aan het voelen, denken en doen! Dit proces loopt gelijk op met dat van de studenten. Ik leer als een trein, of eigenlijk ont-leer/ontschool ik voortdurend. Daarmee vergeet ook ik regelmatig dat er alweer een vakantie aankomt: vermoeidheid na een schooldag komt zelden meer voor, en aan het eind van de werkweek is het fijn om twee dagen voor mezelf te hebben, maar niet echt nodig. In het weekend werken om daarna weer verder te kunnen, is er zelden bij. Ik let er dan dus ook niet op of er weer een tijd aankomt waarin ik uit kan blazen: ik hoef niet uit te blazen omdat mijn werkdagen in evenwicht zijn, en ik vreugde ervaar in het werk dat ik doe.

Volwassen besluiten in een levend systeem

Vanuit de behoefte van een aantal studenten om niet zo vaak en zo veel vakantie te hebben en vanuit een behoefte van verschillende begeleiders aan een meer flexibele vakantie-indeling zijn we nu aan het onderzoeken of we de  bestaande schoolvakanties achter ons kunnen laten. Voor sommigen is dat lastig, omdat ze familieleden hebben die in het gewone schoolsysteem zitten, of bij wie de vakantieplanning op het werk meegaat met de schoolvakanties. Anderen zien voordelen: vrij wanneer het goedkoper is om op reis te gaan, meer keuze in bestemmingen, grotere kans op kindvrije vakanties. Waarschijnlijk gaan we experimenteren met een deel verplichte vakantieweken, en een deel door studenten en begeleiders zelf in te delen vrije dagen of weken. Hierbij is het zoeken: wat zijn precies de wettelijke kaders, hoe zit het met de (minimale) bezetting, hoe combineren we de vrijgenomen weken van studenten met die van begeleiders? Hoe zit het met de kosten voor de stichting? Mogen leerlingen langer naar school dan het wettelijk verplichte aantal uren, zoals een aantal van hen wil?

Het mooie van een sociocratische school is dat we dit samen uitzoeken. Niet alleen de volwassenen spreken hierover met elkaar, ook in de schoolkring komt dit thema aan de orde. Aan de schoolkring nemen zowel studenten als begeleiders deel en iedere aanwezige heeft één stem. In de verschillende spreekrondes heeft iedereen de ruimte om zich te laten horen. Dan blijkt dat kinderen en jongeren veel meer zien, horen, voelen, denken en beredeneren dan waarvoor ze in ons huidige schoolsysteem krediet krijgen. Ook blijkt dat ze, wanneer ze daar de kans voor krijgen, bijzondere en meer dan volwassen besluiten kunnen nemen. Ik verwacht dan ook dat de schoolkring een heel goed, gefundeerd besluit zal nemen over hoe we het komende jaar om zullen gaan met vakantie en vrije dagen op de Ontdekking.

Ik ben er trots op en gelukkig mee dat ik deel uit mag maken van het levende systeem dat een democratische school is. Dat ik deel uit mag maken van een  gemeenschap die werkelijk ruimte biedt voor leren, voor ontwikkeling, groei en resultaat. Het meest bijzondere is dat ik daarvoor alleen maar hoef te zijn wie ik ben, want dan lever ik mijn beste bijdrage.

Wat betreft die vakanties:  natuurlijk, vakantie is leuk. Ik ben echter, net als een aantal studenten, blij wanneer deze weer voorbij is en we gewoon weer lekker samen kunnen leren. Zo werken we samen, al onderzoekend en ontdekkend, aan een nieuwe manier van werken en leren die beter functioneert dan je vanuit je eigen socialisatie zou denken…

Bron: pioniersmagazine.nl


Geplaatst door Redactie Earth Matters




Laatste artikelen in deze categorie


Lees alle artikelen in deze categorie


Dit artikel delen





Print artikelArtikel als PDF

Tip iemand over dit artikel:


Quote

Ter uwer informatie zou ik u graag een vraag willen stellen.

Samuel Goldwyn, Amerikaans filmproducent











Bij de verkeerde Earth Matters belandt? Klik op onderstaand logo om naar Earth Events te gaan.