Instant genezing van verkoudheid

(Health Science Spirit | door Walter Last - Australisch voedingsdeskundige en natuurtherapeut | www.health-science-spirit.com/ |  vertaling: Hansjelle Dijkstra)

Er bestaat een nauw verband tussen lactose in melkproducten en Verkoudheid. Vroegere biochemici moeten iets hebben geweten dat moderne biochemici zijn vergeten, en de medische beroepsgroep heeft dit nooit geweten toen ze geoxideerde galactose de naam “Slijmzuur” gaven. Ik kwam hier 30 jaar geleden achter, toen ik gezondheidsproblemen onderzocht die in verband stonden met lactose.

Lactose of melksuiker bestaat uit een molecuul glucose en een molecuul galactose die aan elkaar zijn gekoppeld. Glucose is natuurlijk onze belangrijkste spierbrandstof. Baby’s hebben galactose nodig als een belangrijke bouwsteen van de hersenen en het centrale zenuwstelsel, en van verschillende eiwitten. Vanwege onze grotere en ingewikkelder menselijke hersenen bevat moedermelk meer lactose dan dierlijke melk, om ervoor te zorgen dat de baby voldoende galactose binnen krijgt.

Later in het leven is nog maar weinig galactose nodig, en die kan gemakkelijk worden gesynthetiseerd uit andere suikers. Daarom wordt het merendeel van de ingenomen galactose in de lever omgezet in glucose en wordt die door het lichaam gebruikt als brandstof. De hoeveelheid glucose die kan worden omgezet is echter beperkt, zelfs in een gezonde lever.

Deze omzetting is een langzaam en ingewikkeld proces waarbij vier verschillende enzymen nodig zijn. Soms ontbreekt een van deze enzymen vanaf de geboorte, wat aanleiding kan geven tot een aandoening die bekend staat als galactosemie. In dat geval veroorzaakt voortdurend gebruik van melk buffering van galactose in de baby, wat cataract, (een oogaandoening), cirrose van de lever en milt en mentale groeiachterstand kan veroorzaken.

Als de lever niet gezond is, of niet volledig zijn werk doet, is die nòg minder goed in staat om galactose om te zetten. Dit feit is soms gebruikt als een klinische leverfunctietest. Als galactose wordt geïnjecteerd bij iemand met een niet goed werkende lever zal het grootste deel van de galactose ongebruikt blijven en later in de urine verschijnen.

Slijmzuur

Helaas wordt onder normale omstandigheden slechts een deel van de galactose met de urine afgevoerd. Als er een tekort bestaat aan beschermende anti-oxidanten wordt de rest voornamelijk geoxideerd tot galactaarzuur, dat meer algemeen bekend staat als slijmzuur. Slijmzuur is gevaarlijk voor de gezondheid omdat het onoplosbaar is. Het lichaam kan het niet in vitale gebieden laten ontwikkelen, waardoor het bepaalde orgaanfuncties of de bloedcirculatie blokkeert. Daarom vormt het slijmzuur in een kleverige wateroplossing, we noemen dat slijm.

Op deze manier is slijmzuur een belangrijk bestanddeel van pathogeen (ziekte-producerend) slijm. Dit is heel iets anders dan het endogene slijm dat het lichaam afscheidt ter bescherming van het oppervlak van slijmvliezen, of wanneer het wordt geproduceerd als reactie op de irritatie die wordt veroorzaakt door microben en ontstekingen. Slijm kan ook worden geproduceerd als gevolg van hoge vetgehaltes in het lymfevocht, en kan zich manifesteren als een “zwelling” in de keel. Maar geen van deze soorten hebben de zuur-irriterende eigenschappen van slijmzuur.

Het echt belangrijke verschil tussen slijmzuur en lichaamseigen zuur is als volgt:
lichaamseigen slijm wordt geproduceerd aan de buitenkant van slijmvliezen om ze te
beschermen tegen schadelijke invloeden van buiten, terwijl slijmzuur ingekapseld is
in lymfatische vloeistof. Het hoopt zich op aan de binnenkant van de slijmvliezen en
wil naar buiten treden.

Het is de belangrijkste functie van het lymfestelsel om een gevaarlijke stof als slijmzuur te verwijderen uit gebieden die van vitaal belang zijn, en die af te voeren naar organen die dat kunnen afbreken. Het is te gevaarlijk om die langs de nieren te laten verlopen, of via de gal naar de lever, omdat daardoor hun uitgangen verstopt zouden kunnen raken, maar er bestaat een speciale aantrekkingskracht naar de slijmvliezen die zich bevinden aan de binnenkant van onze lichaamsopeningen. Van essentieel belang zijn de longen, de luchtwegen, en de voorhoofdsholtes, de sinussen en de Buis van Eustachius (een doorgang tussen de mond en het binnenoor).

Slijmzuur kan zich ook in deze holle ruimtes ophopen en hun uitgangen blokkeren totdat externe factoren helpen om de slijmvliezen voldoende te sensibiliseren zodat het slijm alsnog kan passeren. Dit is door jonge mensen nog betrekkelijk gemakkelijk te bereiken, en eveneens door mensen met een hoog zuurgehalte of met een zwakke suikerstofwisseling, aangezien deze hoge histaminespiegels en inflammatoire bijnierhormonen hebben. Zelfs kleine irritaties van de slijmvliezen, hetzij van koude lucht, stof, luchtverontreiniging, stuifmeel of ziektekiemen maakt de slijmvliezen extra gevoelig en zal het slijmzuur prikkelen om naar buiten te treden.

Dergelijke slijmopruiming kan periodiek worden ervaren als verkoudheid, hooikoorts, natte hoest of een loopneus. Met andere woorden, de ophoping van slijm, dat een gunstige voedingsbodem bevat voor bacteriën, veroorzaakt chronische infecties in specifieke gebieden, zoals in de sinussen, het middenoor, de ademhalingsorganen en de longen. Dit kan resulteren in een permanent druppelen van slijm via de aangetaste slijmvliezen.

Bij een hoge inname van lactose raken lymfekanalen en lymfeklieren gewoonlijk ook verstopt met slijmzuur. Dit vergemakkelijkt de verspreiding van griep en andere infecties vanuit de gevoelige slijmvliezen naar de met slijm gevulde holle ruimtes in het hoofd en naar het lymfestelsel, waardoor lymfeklierzwellingen en ontstekingen kunnen ontstaan.

Ik heb bij veel mensen gezien dat het aantal verkoudheden, griep en andere infecties van de luchtwegen kan verschillen door eigen beïnvloeding -van helemaal niet tot diverse malen per jaar- uitsluitend door de variatie van de inname van lactose. Verstopping met slijmzuur is ook de overheersende oorzaak van gehoorinfecties of “lijmoor” en gehoorproblemen, voornamelijk bij kinderen, en vooral bij Aboriginal kinderen die structureel over weinig leverenzymen lijken te beschikken om galactose om te zetten in glucose.

Een vriendin vertelde me over haar bezoek aan een Aboriginal school in Midden-Australië: “Vrijwel alle kinderen hadden een lijmoor en dikke groene loopneuzen; omdat ze geen zakdoeken hadden was dat goed te zien. In elke klas was aan leraren een speciale microfoon verstrekt aangezien minstens 80% van de kinderen verondersteld werd gehoorverlies te hebben. Het was triest om aan te zien – en te voorkomen geweest als hen zou zijn toegestaan om terug te keren naar hun bush en naar hun bushhvoedsel !!! Veel bewerkte voedselsoorten bevatten tegenwoordig toevoegingen van magere melk, zelfs als voedsel dat niet nodig heeft – je moet de kleine lettertjes lezen”.

In de meeste gevallen is geen sprake van een lactose-allergie maar van een galactose-
overbelasting die verantwoordelijk is voor dit buitensporige slijm. Als mensen last hebben van koemelkallergie kan de lactose die in geitenmelk aanwezig is soms nog enigszins worden verdragen, maar in de meeste gevallen zal de slijmvorming als gevolg van lactose in geitenmelk of in tabletten toch net zo groot zijn als bij gebruik van koemelk. Als commerciële producten met toegevoegde lactase, (het lactosesplitsende enzym), worden gebruikt door lactase-deficiënte volwassenen is het waarschijnlijk dat hierdoor in deze personen meer slijmzuurophoping zal optreden.

De Verkoudheid

In het algemeen wordt gesteld dat een verkoudheid zonder behandeling gemiddeld 7 dagen duurt, en een met behandeling ongeveer een week. Deze luchtige grap verbergt de enorme schade aan de gezondheid die wordt veroorzaakt door een simpel koutje, of liever gezegd, door de behandeling ervan. Er wordt geschat dat verkoudheid elk jaar verantwoordelijk is voor ongeveer 40% van het werkverzuim en voor ontelbaar veel gemiste schooldagen per jaar van kinderen. Maar dat is nog maar het topje van de ijsberg. De grootste schade wordt veroorzaakt door behandeling met antibiotica. Hoewel het tegenwoordig minder buitensporig wordt gebruikt dan in het verleden, komt het gebruik ervan toch nog voor, ondanks het
medisch inzicht dat antibiotica niet effectief zijn bij het bestrijden van virussen die deze verkoudheid veroorzaken. De overweging was dat patiënten wilden dat er “iets” gedaan werd, en ook dat hierdoor eventueel een bacteriële bijkomende infectie van de lagere luchtwegen zou kunnen worden voorkomen.

Aangezien verkoudheid de meest voorkomende infectieziekte bij de mens is, waar de gemiddelde volwassene twee tot vier maal per jaar aan vast zit, en kinderen zes tot twaalf maal, ligt het voor de hand dat dit leidt tot het voorschrijven van een enorme hoeveelheid antibiotica. Ik beschouw dit wijdverspreide gebruik van antibiotica als een van de belangrijkste oorzaken van ziekten in onze samenleving.

Dit is te wijten aan de verwoestende invloed van antibiotica op onze darmflora, met als gevolg een overmatige groei van pathogene micro-organismen, vooral Candida en andere schimmels. Deze factoren zijn de fundamentele onderliggende oorzaak van de ondermijning van ons immuunsysteem, wat kan leiden tot astma, allergieën en auto-immuunziekten, en deze kunnen tevens een bijdrage leveren aan het ontwikkelen van kanker, vooral van het bloed- en lymfestelsel.

Volgens de medische theorie wordt neusslijmcongestie bij verkoudheid veroorzaakt door het rhinovirus, en er zijn uitvoerige rituelen bedacht om de overdracht ervan naar andere mensen te stoppen of te minimaliseren. Ik werd ooit door een vriendin -die arts is- gewaarschuwd om niet te dichtbij te komen omdat ze verkouden was. Ik vertelde haar dat dit zo niet werkt, en dat ik via haar geen kou kon “vatten”. Om dat te bewijzen vroeg ik haar om haar neus te snuiten en de natte zakdoek aan mij te geven. Die wreef ik in mijn neusgaten, en zeker weten, ik werd daar niet verkouden van. Ik weet ook zeker dat we geen kou kunnen “vatten”, en ook geen griep. Sinds ik me 30 jaar geleden bewust werd van het bestaan van slijmzuur heb ik geen griep meer gehad.

De enige (commerciële) remedie die heeft aangetoond effectief te zijn bij het
verkorten van de periode van verkoudheid is zinkacetaat, zoals gepatenteerd door
George Eby. (www.coldcure.com).

De Suikertherapie

Houd een theelepel suiker in de mond, en laat die voorzichtig heen en weer gaan totdat die binnen een paar minuten is opgelost, spuug de suiker vervolgens uit en neem opnieuw een theelepel. Fijne suiker werkt het beste voor dit doel omdat die beter oplost. Ga hier een paar uur mee door totdat de verkoudheidssymptomen, zoals slijmverstopping van de neus en sinussen, verdwenen zijn en u weer gemakkelijk door de neus kunt ademen. Hiermee kunnen ook hoofdpijn en andere ongemakken afnemen.

Ik heb ervaren dat een zware verkoudheid in ongeveer 4 uur een halt kan worden toegeroepen als u deze methode toepast, een lichte verkoudheid vraagt minder tijd.       Voor griep of andere hardnekkige slijmverstoppingen kan het nodig zijn om dit gedurende meerdere dagen te herhalen. De suiker trekt het slijm dat is opgelost in de lymfevloeistof naar de mond, waardoor de voorhoofdsholtes geleidelijk leeg worden gemaakt. Uit voorzorg, als u het gevoel heeft bevattelijk te zijn voor verkoudheid, of als u neusverkouden bent of anderszins verstopte voorhoofdsholtes hebt, kunt u de suikerkuur gedurende een of twee uur doen en dit eenmaal per week, of naar behoefte vaker, herhalen.

Suiker die in de mond wordt gehouden beschadigt de tanden niet omdat die suiker te geconcentreerd is voor bacteriële activiteit, net als zuivere honing die op een wond wordt gedaan. Pas na de suikertherapie, als er suiker achterblijft in de mond, wordt bacteriegroei daardoor bevorderd, maar dan kunt u uw mond spoelen met water. Iemand die geen suiker kan of wil gebruiken kan in plaats daarvan zout nemen, of een mengsel van zout en suiker, of er honing voor gebruiken.

De effectiviteit van de suikerkuur toont aan dat het rhinovirus niet de belangrijkste factor is die de verkoudheid doet ontstaan, maar vooral de slijmzuur-verstopping. Dit wordt ook bevestigd door onderzoek dat aantoont dat sommige mensen drager zijn van het virus zonder daar verkouden van te worden, terwijl anderen verkoudheidssymptomen vertonen die misschien veroorzaakt werden door koude wind, maar geen drager zijn van virussen.

Terwijl een antimicrobiële behandeling, zoals met zinkacetaat, de symptomen kan verlichten die toe te schrijven zijn aan het virus, stopt dit niet de typische slijmontlading van een verkoudheid totdat de verstopping is opgeheven. Toch kan het gunstig werken bij een zware verkoudheid, bij griep en andere infecties van de luchtwegen, als aanvulling op de suikertherapie, om gedurende een dag of twee een antimicrobieel middel te gebruiken zoals MMS of Lugol (= een jodiumachtig ontsmettingsmiddel, dat in Nederland nauwelijks wordt toegepast/vertaler), voordat u overstapt op het slikken van hoge doses vitamine C.

Het regelmatig toepassen van de suikertherapie is vooral belangrijk voor ouderen die regelmatig zuivelproducten hebben gebruikt en die nu luchtwegaandoeningen hebben en gehoorproblemen zoals doofheid, of oogziekten zoals cataract of glaucoom, of een slechte bloedcirculatie naar de hersenen, dementie, of een combinatie van genoemde symptomen. Omdat ze niet langer worden beschermd door regelmatige verkoudheden moeten ze of lactosebevattend voedsel vermijden of regelmatig de suikertherapie doen. Bij chronische verstopping van hoofdholtes en de luchtwegen is het aan te raden om naast andere huismiddeltjes die het slijm afvoeren, zoals posturale drainage, de neus goed te reinigen en stoominhalaties toe te passen. (Engelstalige informatie vindt u op: Postural Drainage)

Gerelateerde Ziekten

Slijmzuur is de onderliggende oorzaak van enkele verwante ziekten, vooral die betrekking hebben op de luchtwegen, de sinussen en op die van het binnenoor. In dit verband kunnen regelmatige verkoudheden worden gezien als een veiligheidsklep die ernstiger gezondheidsproblemen voorkomt -of afwendt- die het gevolg zijn van de stapeling van slijmzuur.

Astma en sinuscongestie lijken voornamelijk het gevolg te zijn van een combinatie van de accumulatie van slijmzuur en de gevoeligheid voor schimmels, zoals veroorzaakt door intestinale dysbiose, (overmatige groei van pathogene micro- organismen in het darmkanaal). Ik herinner me een patiënt die gek was op yoghurt, en die dat, om gezondheidsredenen, zelf bereidde van magere melkpoeder. Dit levert een yoghurt op met een veel hoger lactosegehalte dan van yoghurt die gemaakt is van volle melk. Toen ik haar ervan overtuigde om wat minder yoghurt te gebruiken, en die uitsluitend te bereiden uit volle melk, zonder toegevoegde melkpoeder, verdween haar astma voorgoed. De astmaveroorzakende afgeroomde melkyoghurt bevatte ongeveer 50 gram lactose per dag, terwijl ze astmavrij was toen ze volle melk yoghurt gebruikte waardoor ze per dag slechts 5 tot 10 gram lactose binnen kreeg.

Longirritatie die is veroorzaakt door opgestapeld slijmzuur leidt er ook toe dat de longen gevoeliger worden door voedselallergieën en chemicaliën. Dit kan leiden tot ontstekingszwellingen van de bronchiale luchtwegen. De voor slijmzuur extra gevoelige slijmvliezen van astmapatiënten reageren ook sterk op verontreinigde stoffen in de lucht zoals rook, stuifmeel en zwaveloxide. Slijmverstopping in de longen geeft bacterieën de kans om binnen te dringen. Sommige stammen van deze bacteriën zetten suikers om in alginezuur – een ander soort plakkerig slijm. Gewoonlijk, als er sprake is van intestinale dysbiose, in combinatie met Candida overgroeiïng, kan de bekleding van de longen worden gesensibiliseerd voor schimmels die door de lucht zweven. Ook dode tanden kunnen slijmophoping veroorzaken. Bij alle longziekten dient opstapeling van slijmzuur strikt te worden vermeden.

Een loopneus kan gewoonlijk worden gestopt door het vermijden van melk en yoghurt. Dezelfde onderliggende oorzaak kan bij sommige mensen leiden tot hooikoorts, waarbij stuifmeel de rol overneemt van het rhinovirus -door de slijmvliezen in de neus te irriteren. In dit geval kan de suikerkuur moeten worden toegepast, zelfs tegelijk met het vermijden van lactose-inname.

Griep is vergelijkbaar met een zware verkoudheid, maar dan met een veel krachtiger virale infectie. Ik geloof dat de belangrijkste oorzaak van deze sterkere infectie het gevolg is van de hoge verzuring en van de bredere aanwezigheid van slijmverstopping van het lymfesysteem dat als een voedingsbodem dient voor het influenza virus. Een belangrijk effect hiervan is het hoge verbruik van de in het lichaam opgeslagen hoeveelheid vitamine C, wat een gevoel van uitputting veroorzaakt, in combinatie met spierpijnen. Gebruik daarom, als aanvulling op de suikertherapie, 10 gram of meer vitamine C, en drink in geval van braken en diarree, volop sappen of andere vloeistoffen die kalium en natrium opleveren. Bij alle infecties helpt het ook om ruimschoots de mineralen magnesium, selenium,
jodium en zink te gebruiken.

Leukemie zou ook wel eens een ander gevolg kunnen zijn van een lymfatisch systeem dat te veel is verstopt met slijmzuur. Het is vooral opvallend dat de incidentie van leukemie onder 2- tot 3-jarigen vier maal groter is dan dat onder 1-jarigen en bijna tien maal groter dan onder 19-jarigen. Dit sluit nauwkeurig aan bij het gebruik van koemelk voor deze leeftijdsgroepen en bij de verminderde behoefte aan galactose als kinderen ouder worden. (Bron: internet)

Kijk ook eens op deze site: Dokter Beunk (arts/homeopaat) over melk

Een belangrijk probleem wat koemelk betreft is het ontbreken van enzymen als gevolg van de pasteurisatie. Het zal dan ook geen toeval zijn dat Nathan Pritikin, beroemd vanwege zijn alom bekende dieet om hart- en vaatziekten te voorkomen, leukemie heeft ontwikkeld. Het oorspronkelijke Pritikin dieet ging uit van heel veel magere melkproducten. Ik vermoed dat slijmzuur in belangrijke mate bijdraagt aan lymfekanker. Overbelasting met galactose wordt ook wel in verband gebracht met kanker van de eierstokken.

Leukemie bevindt zich tussen de acute slijmgerelateerde infecties uit de kindertijd en de chronische degeneratieve ziekten in die zich gewoonlijk voordoen op oudere leeftijd. Omdat onze stofwisseling en ons immuunsysteem vertragen naarmate we ouder worden, hebben onze slijmvliezen de neiging om geleidelijk nogal ongevoelig te worden. Het gevolg is dat slijm dat los komt in de vorm van verkoudheden, en in de vorm van loopneuzen, zeldzamer wordt, en het meeste zuur blijft daardoor in het lichaam opgeslagen. Dit kan dan leiden tot luchtwegaandoeningen, doofheid, cataract, en mogelijkerwijs tot dementie.

Zelfs baby’s kunnen staar ontwikkelen als ze er niet in slagen om hun galactose om te zetten in glucose. Galactoseoverbelasting is ook een belangrijke oorzaak van cataract bij volwassenen. Naast cataract zijn er ook andere ziekten die meestal worden beschouwd als kenmerkend voor het ouder wordende lichaam, maar die zich ook voortijdig op jonge leeftijd kunnen voordoen bij kinderen met galactosemie. Daartoe behoren leverdegeneratie, oedeem, verminderd geheugen, dementie of seniliteit, waarbij dit laatste lijkt op mentale retardatie bij kinderen met galactosemie.

Slijmcongestie kan ook bijdragen aan degeneratieve ziekten zoals longemfyseem. Soms lopen de longen eenvoudig vol met slijm. Een jonge man stierf een keer in mijn aanwezigheid doordat zijn longen en ademhalingpassage gevuld waren met kleverig slijm. Hij verdronk er letterlijk in. Bij elke ademhaling kon ik de lucht omhoog horen pruttelen door het slijm heen. Niet verrassend was dat hij van inheemse, (Australische), afkomst was.

De Medische Hygiëne Hypothese

De moderne geneeskunde heeft de hygiëne hypothese uitgevonden om de enorme toename in de hedendaagse samenleving te verklaren van infecties, allergieën en auto-immuun ziekten. Deze hypothese stelt dat de oorzaak van deze dramatische toename onze nogal steriele manier van leven is, met kinderen die niet langer worden blootgesteld aan het volledige scala van milieumicroben, waardoor ze er op jonge leeftijd immuniteit tegen hadden kunnen opbouwen. Hoewel hier enige waarheid in zit, is de belangrijkste oorzaak "iatrogeen", m.a.w. veroorzaakt onder invloed van medische behandeling.

Als de darmflora van een baby of van zijn moeder beschadigd is door antibiotica, of als die baby is grootgebracht met gepasteuriseerde melk, is het immuunsysteem zo sterk aangetast dat de blootstelling aan heel veel pathogene microben die toestand alleen nog maar erger maakt. Daarom zal de enorme hoeveelheid antibiotica die gedurende tientallen jaren zijn gebruikt om verkoudheid, en de daarmee samenhangende infecties van de luchtwegen, te behandelen een sleutelrol hebben gespeeld in de huidige scherpe stijging van allergieën en auto-immuun ziekten. Dit gaat hand in hand met de medische propaganda voor gepasteuriseerde koemelk en in het bijzonder voor magere melkproducten met een
hoog lactosegehalte als aanbevolen voedsel.

In tegenstelling hiermee laat het succes van de suikertherapie om ons te beschermen tegen verkoudheid, en mogelijk tegen griep en tegen infecties aan de luchtwegen, een belangrijk principe zien van de natuurlijke geneeskunde: als we de cellulaire stofwisselingsafval, waarin de infectueuze microben gedijen, verwijderen krijgen ze geen vat op een lichaam waar ze een infectie in zouden kunnen veroorzaken. Anders gezegd kunnen we stellen dat infecties een poging van de natuur zijn om het lichaam te genezen door middel van microben om zijn
cellulaire afvalbergen te verminderen.

Hoeveel lactose kan je veilig tot je nemen?

Het grootste deel van de volwassen wereldbevolking –met uitzondering van blanke ras- kan lactose niet splitsen in de twee componenten glucose en galactose. Meestal neemt de productie van het lactosesplitsende enzym lactase vanaf het derde levensjaar af, en kan dit indigestie en diarree veroorzaken als de voeding aanzienlijke hoeveelheden lactose bevat. Deze aandoening staat bekend als lactose-intolerantie. Echter kleinere, verspreid ingenomen hoeveelheden zouden nog verdragen kunnen worden als de darmbacteriën een deel van de lactose voldoende kunnen splitsen of verteren.

Lactose-intolerante mensen kunnen lactose beter verdragen als gefermenteerde
melk wordt gebruikt in de vorm van yoghurt of kefir, waarbij de lactose gedeeltelijk al is gesplitst door de melkzuurbacteriën. U kunt ook een lactose-splitsend enzym of lactase dat in de handel is aan de melk toevoegen. Lactose-intolerantie is echter een ondergeschikt probleem, vergeleken met veel ernstiger gezondheidsproblemen die worden veroorzaakt door galactose. Lactose-intolerantie lijkt een verstandige voorzorgsmaatregel van de natuur te zijn, in plaats van een noodlottig ongeval, omdat dit ons helpt om ons te beschermen tegen het grotere gevaar van galactose overbelasting, net zoals bij de meeste blanke volwassenen en oudere kinderen die lactose wel enigszins kunnen verteren, maar die niet in staat zijn om galactose efficiënt te gebruiken of veilig af te voeren.

In samenlevingen die van oudsher melkproducten gebruikten werden mensen tegen een overbelasting met galactose beschermd door een reeks van verdedigingsaspecten. De normale hoeveelheid lactose werd lager door fermenteren, en door het maken van kaas, kwark en boter, waarbij het grootste deel van de wei werd weggedaan. De mensen die dat gebruikten beschikten over een darmflora die een groot deel van de verteerde galactose kon omzetten in energie. Ze hadden sterke leverenzymen om alle opgenomen galactose te veranderen in glucose. Tenslotte, met een traditioneel dieet zouden ze over voldoende anti-
oxidanten beschikken om de vorming van slijmzuur te minimaliseren, en in plaats
daarvan zouden ze elk overschot aan galactose uitplassen.

De meeste van deze beschermende verdedigingen zijn inmiddels sterk verminderd of in de moderne maatschappij niet langer verkrijgbaar. Daarom is het voorkomen van overmatige slijmophoping in het lichaam veel gemakkelijker dan om te proberen om die achteraf te verwijderen. Het is een verstandige voorzorgsmaatregel om je inname van lactose te verminderen tot een niveau waarop weinig slijmcongestie- of andere verwante problemen ontstaan.

LACTOSEGEHALTE VAN ZUIVELPRODUCTEN

1. Roomboter - 0,5%
2. Kaas, Kwark, Cottage Cheese - 0,1 - 4%
3. Geitenmelk - 4,3%
4. Koemelk - 4,9%
5. Yoghurt en consumptie-ijs - 5%
6. (van magere melkpoeder) - 25%
7. Magere melkpoeder - 52%
8. Weipoeder - 70%

Met een lactosegehalte van 52% in magere melkpoeder kunt u zich nu voorstellen hoe gevaarlijk het is om de huidige rage te volgen van het gebruik van vetarm ijs, vetarme yoghurt, Cottage Cheese, etc., in plaats van volvette producten. Dergelijke vetarme voedselsoorten worden gemaakt van vetarme melkpoeder en kunnen drie tot vijf maal zoveel lactose bevatten als vergelijkbare volvette voedingsmiddelen.

Magere melkpoeder wordt ook vaak toegevoegd aan een breed scala van bewerkte
voedingsmiddelen, zoals brood en andere gebakken producten, worsten en margarine. Lees daarom de ingrediëntendeclaraties en vermijd voedsel dat “magere melkbestanddelen” als een van de ingrediënten bevat.

Ik schat dat de gemiddelde dagelijkse dosis lactose die gezonde blanke volwassenen
met goede leverfuncties kunnen hanteren, zonder het gevaar van voortdurende galactose overbelasting, lager is dan 10 gram, of het equivalent van één glas melk. De lever zal in staat zijn om een grotere hoeveelheid galactose te veranderen in glucose als die in kleinere porties in plaats van in één portie wordt gebruikt. Echter, iemand die gevoelig is voor slijmproblemen, of die een galactose-gerelateerde kwaal heeft, doet er beter aan om veel minder -of liefst helemaal geen- lactose tot zich te nemen.

De traditionele methode om het lactosegehalte van melkproducten te verlagen is het fermenteren met behulp van melkzuurbacteriën. Dit zet een deel van de lactose om in melkzuur. De hogere zuurgraad doet het grootste deel van het eiwit neerslaan, vooral als caseïne, die de vorm heeft van stremsel bovenaan en heldere waterige wei onder het stremsel. De wei bevat het grootste deel van de lactose, samen met een beetje onopgelost wei-eiwit en de stof "groeifactor IGF-1".

IGF-1 wordt wel gezien als een aanjager van tumorgroei, meer in het bijzonder van hormoongevoelige tumoren (bijvoorbeeld borst-, eierstok-, baarmoeder- en prostaatkanker).Als de wrongel goed is ontvocht, en bij voorkeur samengeperst, bevat deze heel weinig lactose en IGF-1, zoals in kaas en gefermenteerde Cottage Cheese, algemeen aangeduid als kwark. Maar in de Angelsaksische landen wordt Cottage Cheese niet gefermenteerd, en wordt deze vaak gemaakt van magere melk, waardoor die kaas een hoger lactosegehalte heeft.

Het hoeft echter geen probleem te zijn om magere melk of magere melkpoeder te gebruiken om goed gefermenteerde kwark te maken. Zelfs commerciële yoghurt kan “veilig” worden gemaakt door die thuis te fermenteren in een yoghurtmaker tot de wrongel en de wei gescheiden zijn, als u daarna maar uitsluitend de geperste wrongel of kwark gebruikt.

Terwijl dierlijke melk de hoogste bron van galactose is, zijn er ook andere enigszins verrassende galactosebronnen, zoals u hieronder kunt zien. Dit is misschien een verklaring voor het optreden van verkoudheden in gemeenschappen die gewoonlijk geen melkproducten gebruiken, hoewel voedsel dat in westerse stijl is gefabriceerd, en dat lactose bevat, vandaagdedag wereldwijd verkrijgbaar lijkt te zijn.

HET GALACTOSEGEHALTE VAN SOMMIGE VOEDINGSMIDDELEN

1. Gedroogde Vijgen - 4100mg/100g
2. Honing - 3000mg/100g
3. Selderij - 850mg/100g
4. Rode Biet - 800mg/100g
5. Druiven - 400mg/100g

De mogelijkheid bestaat dat andere factoren ons bevattelijk maken om kou te vatten door middel van het aanleggen van een geschikte broedplaats voor het rhinovirus. Een mogelijke kandidaat is de combinatie van een over- zuur weefsel en lymfevloeistof die gevoelig is voor schimmels. Dit moet worden aangepakt als we onze gezondheid willen verbeteren. Toch ben ik er van overtuigd dat voor de meeste mensen in de westerse samenleving de sleutel tot preventie van verkoudheid en daarmee verwante kwalen ligt in het vermijden van het ontstaan van slijmzuur door middel van een strikte controle van de inname van lactose.

Vertaler: lees hier meer over lactose-intolerantie

Bron: www.health-science-spirit.com