Een smeltkroes | Kamp Moria Lesbos

Moria Smeltkroes

Klik op de foto voor een
vermelding van de copyrights

Taal:Taal
Views:1319
Ingevoerd:
Geplaatst door:
Bron:Spiegelbeeld

Gekoppelde categorieen
(Verborgen) nieuws, Geografisch, Europa, Oorlog

(Spiegelbeeld | Yasmin Verschure) Ongebroken 
Hij kijkt ons aan en zegt: ‘Ik heb jullie eerder gezien in Moria. Welkom back’. Zijn glimlach raakt mijn hart… 

Mostafa is kernfysicus en werkte voor defensie in Iran aan een nucleair programma. Hij ontvluchtte Iran na een aanslag op zijn leven en kwam in Turkije. Zijn vrouw en drie kinderen werden door het bewind vermoord. Na drie jaar moest hij Turkije verlaten en vroeg asiel aan in de USA.

Toen ze er achterkwamen wie hij werkelijk was werd hij alsnog op het vliegtuig gezet terug naar Turkije. Daar kon hij niet blijven en vluchtte naar Athene. Hij werd opgepakt en verdween een half jaar achter de tralies. Hij werd overgebracht naar Moria. Inmiddels waren de grenzen gesloten. Hoewel niemand iets voor hem kon of wilde doen en er geen enkele mogelijkheid is dat hij het eiland kan verlaten, is zijn spirit ongebroken. 

Griekenland verdient kapitalen aan de vluchtelingenindustrie en Europa houdt de grenzen angstvallig gesloten omdat ze maar al te goed weten dat ze letterlijk overspoeld gaan worden door miljoenen vluchtelingen… 

Twee soorten
Er zijn twee soorten vluchtelingen, volgens Mostafa. Zij die hun land moeten ontvluchten omdat hun leven niet zeker is vanwege oorlog of een andere politieke of zelfs niet politieke situatie.

De andere groep kun je omschrijven als de economische vluchteling, de avonturier, de gelukszoekers. Door de media en door de tijdsgeest worden zij wakker en steeds nieuwsgieriger naar andere plekken op de wereld. Bovendien geloven ze in een droom die wij hun voorspiegelen dat Europa niet alleen het walhalla is wat geld betreft, maar dat ze daar ook ongestoord van de vruchten kunnen genieten die verboden zijn in eigen land, zoals drugs en alcohol. Kortom, de economische vluchteling.

Als ze hier in Moria of elders aankomen spat hun droom over het rijke westen al spoedig uit elkaar

Industrie
Vluchtelingen zijn een industrie geworden. Mensen van overal worden geronseld door criminele machten en voor veel geld en met mooie beloften letterlijk en figuurlijk op de boot gezet. En hoewel ze de andere kant van het verhaal zouden moeten kennen, is dat vaak niet zo omdat bepaalde berichtgeving in hun land geblokt is en een mens nu eenmaal een fatalistisch wezen is. Eerst zien voordat je kunt geloven. En dat is uiteindelijk ook de enige weg. Je moet de dingen letterlijk aan den lijve ervaren voordat het beklijft. Als ze hier in Moria of elders aankomen spat hun droom over het rijke westen al spoedig uit elkaar. Er is geen weg terug. Het geld wat ze geleend hebben of wat de familie bij elkaar gebracht heeft om hun betere tijden te bezorgen moet terugbetaald worden. DAT is een reden om niet terug te kunnen. Daar komt voor Arabische culturen een nog belangrijker punt bij. Gezichtsverlies is iets wat niet geaccepteerd wordt in de mannelijke wereld van onderdrukking en overheersing van het gevoel. En dan een laatste reden die misschien wel de allerbelangrijkste is. Deze hel van pijn en lijden is een smeltkroes waarin mensen voorbij hun afkomst en cultuur getild worden en waar het Leven in alle opzichten geleefd wordt. Het is de survival of the fittest…

Hartstikke gek
‘Yasmin, ik denk erover om terug te gaan naar Pakistan’. ‘Wat let je’. ‘We krijgen een gratis ticket en 500 Euro. We willen 5000 Euro’. Ik kijk hem aan en zeg: ‘Ik ben een arme Griek. Ik kom naar Pakistan. Ik wil een huis – ik wil een baan – ik wil dat jullie mijn kinderen naar school sturen’. Hij kijkt me aan. ‘We zijn gek he Yasmin’. ‘Ja schoonheid, jullie zijn hartstikke gek’, zeg ik zonder enige vorm van oordeel. ‘Wat zegt jouw Hart’, vraag ik. ‘Ik wil naar huis. Ik wil naar mijn vrouw en kinderen. Ik droom over ze. Ik ga Yasmin. Ik beloof het…’ Drie dagen later vertelt hij dat hij toch eerst naar Italië wil om geld te verdienen. Ik weet dat het nutteloos is om daar nog verder over te praten. Laat hem zelf maar ervaren wat iedere ziel zelf moet ervaren…

Lichtpunt
Er is ook een lichtpunt in het leven van Mostafa. Hij is in kamp Moria verliefd geworden op een Iranese schone en sinds kort getrouwd. Hij heeft opnieuw een zoon.

Er is een ander lichtpunt. Hij is – zoals vele Iraniërs hier – Christen geworden. Zijn gezicht begint te stralen. ‘Ik heb vrede gevonden in mijn hart Yasmin. Moslims haten andere culturen en andere religies. Ze zorgen goed voor hun eigen familie maar hebben geen liefde voor elkaar. Ze zaaien verdeeldheid en haat. Vermoorden anderen vanwege geloof, maar er is geen Arabisch land wat ons opneemt. Het zijn de mensen uit het Westen die hun hart openen en ondanks hun moeilijke situatie bereid zijn om ons te helpen… 

Hoessein uit Afghanistan
Hoessein is zijn leven niet zeker in Afghanistan. Hij is 6 maanden in Moria. ‘Het was niet altijd gemakkelijk Yasmin, maar ik heb hier zoveel geleerd van andere mensen – anderen culturen. Ons systeem leert ons dat alles binnen de grenzen beter is dan daarbuiten. Tot nu toe weerhield dat mensen ervan om zich buiten de landsgrenzen te begeven. Maar nu laten zij zich niet meer stoppen en hier ontdekken we dat we allemaal broeders en zusters zijn…

Datgene wat wij als rijkdom zien zijn vaak zaken die we totaal niet nodig hebben

Goed en kwaad
Ik denk niet in termen van goed en kwaad. Ik kan niet zeggen dat Moslims verkeerd zijn en Christenen heilig. Mensen blijven overal mensen. Ik kan hooguit beamen dat Christenen door­gaans meer hun landsgrenzen hebben overschreden en Liefde en zorg voor anderen hoog in hun vaandel hebben staan. En dat laatste beperkt zich niet tot hun familie! Moslims ontlenen doorgaans hun zekerheid aan de Koran die ze vaak met hand en tand zullen verdedigen. Ook al zegt elke echte moslim dat de Islam een liefdevolle religie is. En in essentie is dat ongetwijfeld zo.

Kerkdienst
Bovendien hebben de Christenen de weg van bekering en overheersing zelf bewandeld. Dat doen ze in mindere mate nog steeds, getuige Afrika en ook hier. De Mormonen die onder de naam van NGO Euro-Relief actief zijn in het kamp, dopen hun volgelingen in de zee. We zitten in de Kerkdienst met onze Iranese en Afrikaanse vrienden. Ik beschouw alles met een open hart. Als Emanuel uit de USA aan de preek begint ga ik terug in de tijd. Ik sta niet op om de man tot de orde te roepen en hem te vragen de vrede die hij beoogt in zijn eigen land te verspreiden. Wie ben ik om de mensen hier het gevoel van vrede te ontnemen wat ze misschien voor de eerste keer in hun leven ervaren en wat voor een aantal van hun betekent dat ze terug zullen gaan naar Iran, naar hun geliefde familie om hun verworven schat in het verborgene met hun te delen. Openlijk zal dat niet gaan. Daar staat de doodstraf op.

Whichkraft
Hij is jong, mooi, en van Ghana. Hij kwam helemaal alleen en het kan hem niet schelen waar hij terecht gaat komen. Hij voelt zich veilig nu hij ontsnapt is aan whitchkraft die zijn ouders en zijn drie broers en zussen hebben gedood. Geloof me, ik heb die kracht leren kennen en respecteren. Hoe dan ook, hij kan niet terug al willen we het liefst alle Afrikaners tegelijkertijd op het vliegtuig zetten en houden we ze in Moria of aan de Italiaanse grens gevangen. Voor de overgrote meerderheid is het ongetwijfeld waar, maar voor die kleine minderheid dus niet. En dat geldt voor iedere cultuur. Je zult ieder mens dus als individu moeten benaderen.

Familiehereniging
Migranten van overal willen naar hun families, die zich ergens in het westen bevinden. Wat is er op tegen om hun naar hun man en kind, maar hun broer of zus te laten gaan als die bereid zijn de zorg voor hen op zich te nemen?

We verzamelen alleen maar om onze innerlijke leegte en letterlijke armoede niet te voelen 

Stephen uit Uganda
Zijn ouders stierven aan aids en hij groeide op in een liefdeloze situatie. Hulpverleners leerden hem Engels te spreken en zorgden ervoor dat hij zich min of meer geliefd voelde. Hij werkte in Dubai en Hongkong. Hij werd zwaar mishandeld, liep hersenletsel op en vluchtte naar Turkije. Hij was zwart, zijn paspoort en zijn geld werden gestolen. Hij werd jaren min of meer als slaaf gebruikt om zijn behandelingen en zijn verblijf te betalen.
Toen de situatie in Turkije onhoudbaar werd, vluchtte hij naar het westen. Hij distantieert zich van de massa en is alleen in het kamp als het donker is. Wanneer ik hem de tweede keer ontmoet, ga ik naast hem op de grond zitten. Het resulteert in een urenlange monoloog waarin ik zijn handen vasthoud en hij een begin maakt met zijn innerlijke transformatie. Die nacht slaapt hij voor het eerst sinds maanden. Ik zie hoop in zijn ogen - maar ook vertrouwen…

Bevoorrecht
Vluchtelingen uit oorlogsgebieden zoals Syrië, Afghanistan, Irak of Eritrea zijn min of meer bevoorrecht dat zij in de omstandigheden zijn om naar het westen te komen. Zij hebben doorgaans nog familieleden in hun thuisland die die oversteek niet kunnen maken en elke dag voor hun leven vrezen. Je hebt geld nodig, veel geld, om de overtocht naar het rijke westen te maken. En dat heeft niet iedereen en niet iedere familie is in staat om dat geld bij elkaar te brengen…

Controle
Hoe meer we de controle willen, hoe meer we de controle verliezen. Wanneer we de grenzen openen slaan we de smokkelaars hun smokkelwaar uit handen. Bovendien zal het dan ook minder aantrekkelijk worden om naar het westen te komen. Want we hanteren dezelfde regels als voor iedereen. Ieder krijgt een visum voor drie maanden en moet in zijn eigen onderhoud voorzien. Wil men zich in het westen vestigen dan zal men moeten voldoen aan regels zoals die ook voor westerlingen gelden. Zijn bijdrage moet belangrijk zijn of hij moet voldoende middelen hebben om zich hier te kunnen vestigen en in zijn eigen levensonderhoud te voorzien. En geloof me, we hebben vele mensen nodig om een frisse wind te laten waaien in het westen en de problemen van de vergrijzing en de enorme eenzaamheid die daarmee samenhangt tegen te gaan.

Medelijden
Uiteraard blijven we vluchtelingen uit oorlogsgebieden opvangen. We doen dat NU vaak uit medelijden en niet uit mededogen, de andere kant van het christendom. We geven hen een behandeling waar veel van onze eigen mensen jaloers op zijn. Mensen uit andere culturen willen doorgaans maar al te graag werken en zijn meestal gewend om met hele families op een kleine ruimte te leven. We kunnen veel van hun leren. Zij kunnen met één salaris een hele familie onderhouden. Eigenlijk zoals de Grieken dat ook nog steeds doen. We noemen dat armoede maar het is pure rijkdom.

Achterhaald
Datgene wat wij als rijkdom zien zijn vaak zaken die we totaal niet nodig hebben, maar die we alleen maar verzamelen om onze innerlijke leegte en letterlijke armoede niet te voelen. We menen dat dit nodig is om de economie te laten floreren, maar dat is slechts een geloofssysteem. Onze economie is een achterhaald begrip wat hoognodig aan vernieuwing toe is. 

MORIA een smeltkroes 

Trots staat hij achter de kinderwagen. Hij is zwart en komt van East-Africa. ‘Familie?‘, vraag ik. ‘Nee, mijn Afghaanse buren’, zegt hij trots. Grootmoeder zit voor de tent. Ik ga op mijn knieën en omhels haar…

Ontroering
Wat er gebeurt in een dergelijke omhelzing is met geen pen te beschrijven. Keer op keer ontroert het me, de openheid die ik voel in de harten van mensen. Kortom, er zit letterlijk niets tussen. Hoe anders ervaar ik dat soms in het ‘rijke’ westen.

Hier ben ik volkomen mezelf. Ik loop over straat, ik loop door het kamp, ik raak mensen aan, immigrant of Griek en sla mijn armen om hun heen. Ze zuigen het op alsof het goud is. Verkrampte gezichten gaan open. Tranen stromen en verdriet verzacht.

Zijn
‘Wat doe je Yasmin. Kunnen we wat voor je doen. Kunnen we kleding inzamelen?’ Nee lieverds DAT is niet mijn ding. Dat is ontzettend belangrijk maar wordt gedaan door anderen. Ik ben de zot in de Tarot. Ik dans met de Iraniërs, zing met de Afrikaners, drink wijn met de mensen die nooit eerder wijn dronken, deel hun eten en accepteer in liefde de enige appel die ze die dag krijgen, terwijl ik een hele schaal fruit in mijn appartementje heb staan…

Grenzen
Ik weet niet of mensen Moslim, Christen of Atheïst zijn. Voor mij zijn ze op de eerste plaats MENS en verrijken wij elkaars bestaan door onze harten voor elkaar te openen. Want hoe dan ook – de wereld zal zich vermengen. Goedschiks of kwaadschiks. Dat houden wij niet tegen door allerlei wetten, hoge tralies of muren. Dat proces kunnen we meer geleidelijk laten verlopen als we onze harten openen en onze innerlijke grenzen laten vervagen…

Je kunt ons volgen op mijn blog www.yasminverschure.nl of via Facebook…

Bron: Spiegelbeeld | Yasmin Verschure


Geplaatst door Spiegelbeeld

Spiegelbeeld

Klik hier voor een proefabonnement op Spiegelbeeld - 3 nummers voor maar € 15,-!

Spiegelbeeld is een onafhankelijk en objectief tijdschrift dat maandelijks een gevarieerd aantal artikelen en vaste rubrieken publiceert over onderwerpen zoals mens & maatschappij, gezondheid, spiritualiteit, religie, natuur en milieu...


Bekijk alle artikelen en de volledige beschrijving van Spiegelbeeld



Laatste artikelen in deze categorie


Lees alle artikelen in deze categorie


Dit artikel delen





Print artikelArtikel als PDF

Tip iemand over dit artikel:


Quote

Ik noem bouwkunst gestolde muziek.

Johann Wolfgang Goethe, Duits filosoof











Bij de verkeerde Earth Matters belandt? Klik op onderstaand logo om naar Earth Events te gaan.